Jednak dzisiaj, a konkretniej dzisiaj wieczorem, nie wspominamy samego wyjścia. Tak, rozpoczynamy święto Paschy, to znaczy, że obchodzimy krytyczny DZIEŃ PRZED.

Kolacja paschalna czyli Seder (hebr. Porządek) Paschalny rozpoczyna tygodniowe święto Paschy. W Izraelu zwykle wokół sederowego stołu gromadzą się całe, wielkie rodziny. Nierzadko do domu zaprasza się także dalszych krewnych oraz gości, o których Biblia pięknie mówi „obcy przybysze”. Żydzi świętują wspólnie, bo im więcej tym weselej, łatwiej się śpiewa i więcej się zje.

Dzisiaj będzie inaczej

Z powodu panującej pandemii Covid-19, którą Izrael potraktował bardzo poważnie już na początku marca, z każdym tygodniem obowiązuje nas coraz więcej ograniczeń. W minionym tygodniu wprowadzono zarządzenia, typu: nie więcej niż dwie osoby w samochodzie, zakupy może robić tylko jedna osoba z domostwa, a od domu pieszo nie powinno się oddalać dalej niż na 100 metrów.

W tym tygodniu nowe ograniczenia zaczęły przypominać coś, co gdzieś już kiedyś słyszeliśmy. 14 dnia miesiąca Nisan (czyli dzisiaj) o zachodzie słońca wejdziemy do domów, żeby spożyć baranka. „Aż do rana nie powinien nikt z was wychodzić przed drzwi swego domu” – to prawo nas dzisiaj obowiązuje, zgodnie z tym, co ogłosił Premier, ale to nie jego cytat. Te słowa pochodzą z Księgi Wyjścia 12:22.

Od godziny 15:00 w środę do 7:00 rano w czwartek cały Izrael ma schronić się w swoich domach i obchodzić Paschę jak w Egipcie. W tym przedziwnym roku Pan Bóg nas zaprasza do paschalnego stołu, przy którym możemy przeczytać raz jeszcze pierwsze rozdziały z Księgi Wyjścia i przeżywać je w zupełnie nowy sposób.

Pierwsza Pascha w Egipcie

Pierwsze trzy plagi w Egipcie dotknęły wszystkich, zarówno pogan jak i hebrajczyków. Wszyscy tak samo odczuli ich skutki i wielu zaczynało narzekać. Następne plagi zdecydowanie zarysowały różnicę pomiędzy tymi, którzy ufali Bogu, a tymi, którzy żyli bez Niego.

Dziewiąta plaga – ciemność – ponownie dotyczyła wszystkich, a plaga dziesiąta była kulminacją wydarzeń. Na tym etapie Bóg również obiecał rozróżnić pomiędzy tymi, którzy są Jego, a którzy nie, ale wymagało to ich zaangażowania.

Próg każdego domu, gdzie zaufano Bożym obietnicom i instrukcjom, miał zostać oznaczony krwią baranka. Kiedy przez całą krainę przechodziła groza, krew na odrzwiach była obietnicą życia. Tym jest Pascha. Będąc w domu, jesteśmy pełni ufności, że Pan Bóg zatroszczy się o wszystko.

Raz jeszcze w zamkniętym domu

Dzisiejszego wieczoru każde domostwo w Izraelu zasiądzie do świątecznego stołu w skromniejszym gronie. W każdej kolacji powinni wziąć udział tylko domownicy i żaden gość. Mimo, że wiosenne wieczory już są cieplejsze i każdy miałby ochotę na spacer po posiłku, zgodnie z zaleceniami ulice będą puste. Lud pochylił głowy (Ks. Wyjścia 12:27).

Początkiem tygodnia próbowałam przypomnieć sobie konkretny Psalm i „przypadkiem” otworzyłam Psalm 131. To nie był Psalm, którego szukałam, ale to było Słowo, które przyszło jako prezent:

„Panie, nie wywyższa się serce moje i nie wynoszą się oczy moje;
Ani nie chodzi mi o rzeczy zbyt wielkie i zbyt cudowne dla mnie.
Zaiste, uciszyłem i uspokoiłem mą duszę;
Jak dziecię odstawione od piersi u swej matki,
Tak we mnie spokojna jest dusza moja.
Izraelu! Oczekuj Pana Teraz i na wieki!”

Post Pierwsza Pascha i krytyczny 'Dzień Przed’ pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Głęboko westchnęłam i patrzyłam na leniwie spadające z nieba płatki śniegu. I właśnie wtedy Tata w Niebie zaczął do mnie mówić.

BOŻA ZACHĘTA

Przede wszystkim zachęcił mnie stanowczo, ale jednocześnie z ogromną miłością i łagodnością, żebym przestała lamentować, tylko ogłosiła Jego ochronę nad roślinami, a żadna z nich nie zmarznie i nie zginie. Zrobiłam to i wtedy w moim duchu coś się ożywiło.

Pan zapytał mnie, czego symbolem jest śnieg. Pomyślałam: odświeżenia, odnowienia, oczyszczenia, ochłody, świętości… Zastanawiałam się, o co Bogu chodzi. Nawet w międzyczasie napisałam do kogoś wiadomość na temat symboliki śniegu. Wróciłam z Biblią z powrotem do łóżka, ponieważ stwierdziłam, że nie mam ochoty ani na zaplanowane gotowanie, ani ćwiczenie kroków tańca.

Pan zapytał mnie, czego symbolem jest śnieg. Pomyślałam: odświeżenia, odnowienia, oczyszczenia, ochłody, świętości…

Przymknęłam oczy i niespodziewanie popłynęło objawienie. Podniosło moje serce i ufam, że stanie się inspiracją również dla Was.

Bóg skierował mnie do księgi Izajasza 1:18: „Chodźcie, rozpatrzmy to razem – mówi Pan! Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, mogą zbieleć jak śnieg. Choćby czerwieniły się jak purpura, mogą stać się jak wełna. Jeśli zechcecie być Mi posłuszni, możecie korzystać z dóbr tej ziemi, lecz jeśli to zlekceważycie i zatniecie się w uporze, pochłonie was miecz”. (Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza; Ewangeliczny Instytut Biblijny; Poznań 2016).

KWARANTANNA CZASEM NADZIEI

Wierzę z całego serca, że Zbawiciel chce przychodzić do naszego narodu (i nie tylko, ale skoncentruję się na naszym kraju). Pan tęskni za bliską relacją z każdym Polakiem. Pragnie oczyszczać zarówno nas wierzących, jak i obwieszczać całemu narodowi swoje zbawienie. Chce obmyć ludzi Jego świętą krwią, usuwając ich grzechy i przewinienia.

Pan tęskni za bliską relacją z każdym Polakiem

Wierzę, że Stwórca przynosi nowe standardy oparte na zaufaniu Jemu i zależności od Jego mocy. Wierzę, że jest to dla Kościoła czas komory, w której Pan będzie do nas przemawiać i posyłać świeże Słowo dzień po dniu. Pozwólmy Mu się pociągnąć do Jego komnaty. Upajajmy się miłością Jezusa – naszego Oblubieńca, dajmy Mu prawo, żeby nas uświęcał i pielęgnował.

Odpowiedzmy również w posłuszeństwie na Jego wezwanie, żeby nieść nadzieję, otuchę i światło światu pogrążonemu w strachu i rozpaczy. Kiedy usiądziemy u stóp Jezusa, On da nam rozwiązania dla każdej osoby i sytuacji. Tata z Nieba pośle strategie i będziemy korzystać z dóbr tej ziemi. Włoży w nas Jego słowa pocieszenia, bo tylko pociechy Boga mogą prawdziwie rozweselić serce.

MISA NASZYCH ŁEZ

Na początku grudnia zeszłego roku miałam przywilej znaleźć się w Brazylii, w podróży misyjnej z Randy Clarkiem. Podczas spotkania w jednym z lokalnych kościołów, stałam w uwielbieniu z wyciągniętymi dłońmi. Czułam intensywną Bożą obecność.

W pewnym momencie zobaczyłam Jezusa zbliżającego się do mnie i niosącego w dłoniach coś w rodzaju misy. Podszedł i włożył naczynie w moje ręce. Nagle uświadomiłam sobie, że są to łzy ludzi, którzy nie mają nadziei, są pogrążeni w smutku, strachu i depresji. Jezus pytał, czy przyjmę te łzy i czy zaniosę światu Jego dobrą nowinę.

Żyjemy w czasie, w którym przed kościołem otwiera się szczególna sposobność, aby przytulić ramionami Ojca ludzi w desperacji

To doświadczenie głęboko mnie poruszyło i w jakimś sensie złamało mi serce, ponieważ widziałam, jak bardzo dotknięte współczuciem jest serce Chrystusa. Potem kilka razy zastanawiałam się nad tą wizją, ponieważ odczuwałam, że dotyczy ona czegoś znacznie większego.

PAN NAWIEDZA ZIEMIĘ

Jestem przekonana, że obecnie żyjemy w czasie, w którym przed kościołem otwiera się szczególna sposobność, aby przytulić ramionami Ojca ludzi w desperacji, dochodzących do skraju własnych możliwości. Wielu z nich wypłakało już wiele łez i przeraża ich przyszłość.

Wierzę, że to jest ten moment, żeby wołać o zbawienie dla Polaków, poznanie Boga i ustanowienie Jego Królestwa w naszym kraju. To czas, aby modlić się o zmiany w wielu dziedzinach życia społecznego. W tych trudnych okolicznościach Pan nawiedza naszą ziemię otuchą, pokrzepieniem i odświeżeniem.

Post Kwarantanna – a za oknem śnieg?! pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Pokorni i szczerzy przywódcy z różnych sfer życia i funkcjonowania społecznego przyznają, że nie ma punktów odniesienia i nie funkcjonują wiarygodne algorytmy, które potrafią przewidzieć dalszy rozwój przypadków. Jest zbyt wiele niepewnych zmiennych, by ktokolwiek pokusił się o wiarygodny opis kryzysu, z którym już teraz mamy do czynienia.

Wszyscy bez wyjątku musimy zdać sobie sprawę z tego, że z podobną sytuacją jak obecna mamy do czynienia po raz pierwszy. Nikt jeszcze tej drogi przed nami nie przechodził. Ale żeby nie było wątpliwości: nie pochwalam strachu. Chcę natomiast poddać go chłodnej ocenie, zarówno w kategoriach psychologicznych, jak i duchowych.

Zaburzona hierarchia

Znaleźliśmy się w punkcie zero w historii świata, z którego może wyłonić się prawie wszystko. Nasz świat zamarł w bezruchu. Po raz pierwszy system całkowicie się zawiesił i po resecie, który jest nieunikniony, nikt jeszcze nie wie, jak zadziała i czy zadziała. To oznacza, że zostaje podważona podstawowa potrzeba człowieka, jaką jest poczucie bezpieczeństwa.

Emocja strachu, która spowija świat, dotyczy dwóch największych lęków egzystencjalnych: o życie i byt materialny

Według znanej hierarchii potrzeb Abrahama Maslowa, amerykańskiego psychologa, poza pierwszą i najbardziej fundamentalną potrzebą, czyli zaspokojeniem potrzeb fizjologicznych, następna w hierarchii jest potrzeba bezpieczeństwa. Dotyczy ona między innymi obszaru zdrowia i bytu materialnego.

Emocja strachu, która spowija świat, dotyczy dwóch największych lęków egzystencjalnych: o życie i byt materialny. O nic bardziej fundamentalnego człowiek bać się już nie będzie, dlatego ta sytuacja jest tak inna od wszystkiego z czym do tej pory mieliśmy do czynienia i to na tak masową skalę.

Odwaga a pycha

Dzisiaj musimy wszyscy, bez wyjątku, baczyć na siebie, aby być dla siebie zachętą i wsparciem. To nie czas na okładanie się oskarżeniami i stygmatyzowaniem, tym bardziej powołując się na Pana Boga.

Jeśli mamy coś ważnego do przekazania, to musi to być przekazane w duchu prawdziwej pokory i troski o człowieka, a nie w poczuciu swojej wyższości i odwagi. Ten „heroizm” jest czasami po prostu wyrazem naszej zuchwałości, która pochodzi z pychy. Do prawdziwej odwagi, która jest rzeczywistą cnotą, dorastamy wszyscy. Z nią się człowiek nie rodzi.

Jeśli mamy coś ważnego do przekazania, to musi to być przekazane w duchu prawdziwej pokory i troski o człowieka, a nie w poczuciu swojej wyższości i odwagi

Znany autor chrześcijański prof. Jack Deere opowiadał kiedyś o wygłoszonym przez siebie wykładzie na temat strachu. Zaczął swoje nauczanie od pytania do swoich słuchaczy, ilu z nich zmaga się ze strachem czy lękiem. Aż 75 procent osób dało mu znać przez podniesienie ręki, że zmaga się ze strachem. Profesor Deere zażartował sobie: podejrzewam, że pozostałe 25 procent nie podniosło ręki, bo się boi. I pewnie coś w tym jest.

Realne troski

Zaryzykuję stwierdzenie, że strach, który należy do emocji podstawowych, jest emocją najmocniejszą i najbardziej powszechną. Ale jest też najbardziej destrukcyjny, jeśli pozwolimy mu, aby zaległ w naszych duszach.

Okresowe zmagania w tej sferze dopadają nas wszystkich. Czego innego będzie ten strach dotyczył, ale wszyscy bez wyjątku zmagamy się z nim. Czasami jest on kategorią czysto psychologiczną, innymi razy ma wymiar duchowy i wtedy musimy szczególnie się przed nim bronić.

Chcę przypomnieć nam słowa Pana Jezusa o martwieniu się. Dlaczego akurat o tym? Powód jest zasadniczy. Zamartwianie się jest zaproszeniem strachu do naszego życia. W Ewangelii Mateusza czytamy następujące słowa: Nie troszczcie się więc o dzień jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień swego utrapienia (Mat 6:34).

Jezus zniechęca nas do myślenia o przyszłości, tak, by nie przysłoniło nam to tego, co niesie ze sobą dzisiaj

Z całą pewnością zacytowane słowa Jezusa nie są zachętą, by mieć lekceważący stosunek do naszej rzeczywistości. Jeśli ktoś tak myśli, to myli się bardzo głęboko. Nie jest to też pochwała lenistwa, tudzież braku przezorności. Jezus zniechęca nas do myślenia o przyszłości, tak, by nie przysłoniło nam to tego, co niesie ze sobą dzisiaj.

Czego się spodziewamy

Zwróćmy uwagę na to, z jaką szczerością Pan Jezus mówi o naszym każdym dniu: dosyć ma dzień utrapienia swego. Ten obraz nie jest cukierkowy, ale nie jest też pozbawiony prawdziwej nadziei. Jest po prostu prawdziwy. On wie, że tylko prawda wyzwala. A jaka ona jest?

Z psychologicznego punktu widzenia, należy uwzględnić coś, co nazywa się odchyleniem poznawczym (ang. cognitive bias): przyszłość nigdy nie jest tak niezwykła, jak sobie ją wyobrażamy, ale też nigdy tak zła, jak nam się wydaje, że będzie. Przewidujemy naszą subiektywną rzeczywistość i dopiero przeżywając kolejne dni odkrywamy jak odmienne są od naszych wyobrażeń.

Fałszywe oczekiwania są częstym powodem naszych głębokich rozczarowań

Fałszywe oczekiwania są częstym powodem naszych głębokich rozczarowań. W kategoriach duchowych zaufanie Bogu pozwala nam na zachowanie spokoju ducha i nadziei, która nigdy nie zawodzi. Nie oznacza to bynajmniej braku trudów i zmagań po drodze.

Stawianie czoła własnym lękom

Łaski, która jest nam potrzebna do przeżycia dnia dzisiejszego, nie da się wziąć na zapas. Ona jest na teraz. To łaska na ten moment, tę chwilę i ten dzień. Skoro tak, to martwienie się o jutro, a nawet pojutrze i przyszły tydzień, zabije siłę i energię, którą masz na dzisiaj.

Martwienie się o przyszłość, w swojej nieograniczonej przestrzeni czasu, nie zrobi dla nas nic poza otwarciem drzwi dla strachu. Ten sparaliżuje Cię tu i teraz. Dlatego tak bardzo potrzebne nam jest dyscyplinowanie własnych myśli.

Na tym polega całe zło martwienia się o jutro. I właśnie temu Jezus mówi zdecydowane nie. Nawet nie chodzi o samo martwienie się w takiej czy innej formie – ale konkretnie o zamartwianie się o jutro. Dzisiaj mamy się zatroszczyć o dzisiaj, w ramach naszych zasobów zarówno naturalnych, jak i nadnaturalnych. Na ten dzień Pan Bóg okazał nam łaskę.

Post Stawianie czoła własnym lękom pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Żyjemy w czasach, które niosą ze sobą coraz więcej zagrożeń dla istnienia i funkcjonowania rodziny. Mnożą się różne koncepcje rodziny. Co więcej ‒ coraz częściej słyszymy, że rodzina to przeżytek. Ale rodzina nie jest koncepcją wymyśloną przez jakiegoś człowieka, ale jest integralną częścią naszego jestestwa! Jesteśmy stworzeni przez Boga do budowania więzi rodzinnych!

Więzi rodzinne leżą w naszej ludzkiej naturze; podobnie jak nasza relacja (więź) z Bogiem, który nas stworzył. Głównym powodem, dla którego każdy człowiek rodzi się na tym świecie – począwszy od pierwszych ludzi Adama i Ewy – jest relacja ze Stwórcą, czyli Bogiem Trójjedynym. To połączenie z Bogiem i jednocześnie pomiędzy jednym człowiekiem a drugą osobą odbywa się dzięki umiejętności zwanej więzią.

Czym są więzi

Więź to bliska relacja oparta na uczuciu przyciągania jednej osoby w rodzinie przez drugą – relacja bardzo indywidualna. Więź jest tym, co bardziej w potocznym znaczeniu się kojarzy ludziom z relacją bliskiej przyjaźni i miłości. Przyciąganie z kolei oznacza, że mam potrzebę, chcę być blisko tej osoby, spędzać z nią czas, rozmawiać, dzielić się i słyszeć to, co ona ma mi do powiedzenia.

Więź pomaga nam się zbliżyć bardzo do drugiej osoby. Jak więc należy ją rozumieć?

W Biblii możemy przeczytać: Potem rzekł Pan Bóg: Niedobrze jest człowiekowi, gdy jest sam. Uczynię mu pomoc odpowiednią dla niego (1 Mojż. 2:18, wyróżnienie dodane). I dalej: A z żebra, które wyjął z człowieka, ukształtował Pan Bóg kobietę i przyprowadził ją do człowieka. (1 Mojż. 2:22). Zatem Pan Bóg zobaczył, że gdyby stworzył tylko mężczyznę – Adama, to niedobrze by było człowiekowi, ponieważ byłby sam. Samotność nie jest przypisana żadnemu człowiekowi, tak więc Pan Bóg stworzył jeszcze kobietę – Ewę i uzdolnił tych dwoje do budowania między sobą bliskich więzi.

To, w jakich relacjach pozostają członkowie rodziny wobec siebie, wpływa na życie domowników. Aby rodzina rozwijała się prawidłowo i nie przeżywała kryzysów, należy umacniać więź rodzinną. I wreszcie to, co łączy, jednoczy i zespala ludzi z sobą, buduje związek i tworzy powiązanie z drugim człowiekiem – to właśnie więź rodzinna!

Więzi jako fundament zdrowej rodziny

Żyjemy w społeczeństwie i rodzinach ‒ w relacjach i przez relacje. Relacje z kolei tworzą więzi i są przez nie stwarzane. Natomiast spójnią relacji i więzi jest miłość.
Więzi mają różną intensywność, siłę i barwę emocjonalną – w zależności od osób, które są zaangażowane w budowanie więzi.

Życie w rodzinie opiera się właśnie na wzajemnych relacjach i więziach, budowanych poprzez okazywanie sobie wzajemnej miłości. To jest jedyny i najskuteczniejszy sposób osiągania szczęścia rodzinnego – sposób, w jaki zaplanował i do jakiego uzdolnił nas nasz Stwórca.

Pamiętam, jak na naszych zaproszeniach ślubnych napisaliśmy następujące zdanie: „Tylko miłość, która spotyka się z Bogiem, może uniknąć niebezpieczeństwa, że się zagubi po drodze”. Dzisiaj, po przeszło 31 latach naszego małżeństwa, oboje widzimy, jak prawdziwe, prorocze, ważne i mądre były to słowa! Kiedy patrzymy w przeszłość, widzimy, że kluczem do więzi i miłości, jaką zbudowaliśmy w naszej rodzinie, jest relacja z Bogiem i ciągłe uczenie się poddawania Bogu naszego życia.

Jak zbudować silną więź rodzinną

I wreszcie, jeszcze jeden wymiar więzi rodzinnych: istotna jest w rodzinie więź łącząca rodziców miedzy sobą, dzieci wobec siebie oraz rodziców z dziećmi. Spośród wielu czynników wpływających na tworzenie i umacnianie więzi miedzy członkami rodziny jest, m.in. przebywanie razem oraz wspólna rozmowa na poziomie serca, która charakteryzuje się dzieleniem swoimi przeżyciami, emocjami, uczuciami, pragnieniami i rzeczami, z którymi sobie nie radzimy w danym okresie życia.

Rodziny, które znajdują czas i mają ochotę na rozmowy, na lepsze poznawanie siebie ‒ tworzą trwałe więzi. To tylko niewielki wycinek bardzo szerokiego tematu. Moim pragnieniem jest, abyśmy dbali o rodzinne więzi, ponieważ są one źródłem miłości i pozwalają nam właściwie się rozwijać osobowościowo, psychicznie i duchowo!

Post Budowanie więzi rodzinnych pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.