Wylanie Ducha Świętego, ważne wydarzenie w historii kościoła, wydarzyło się również w żydowskie święto, Dzień Pięćdziesiątnicy, czyli Szawuot. Święto Szawuot obchodzone jest 50 dni po pierwszym dniu Paschy. Chrześcijańska Pięćdziesiątnica przypada 50 dni po ukrzyżowaniu. Zatem, skoro wszyscy odliczamy 50 dni od Paschy do Pięćdziesiątnicy, dlaczego – jako żydzi i chrześcijanie – nie obchodzimy obu świąt tego samego dnia?

ŻYDOWSKI KALENDARZ: SŁOŃCE CZY KSIĘŻYC?

Hebrajska miara czasu różni się od kalendarza gregoriańskiego (którego powszechnie używamy na świecie). W skrócie możemy wytłumaczyć to tak. Kalendarz gregoriański jest kalendarzem słonecznym, co oznacza, że pory roku wynikają z ruchu ziemi wokół słońca. Według kalendarza gregoriańskiego mamy teraz rok 2020, a każdy nasz rok rozpoczyna się 1 stycznia.

Kalendarz hebrajski jest księżycowy, co oznacza, że każdy miesiąc jest określany przez fazy księżyca. Biblijnie, rok zaczynał się wczesną wiosną, po tym, jak Pan Bóg powiedział, że miesiąc Paschy będzie pierwszym miesiącem roku (Ks. Wyjścia 12:2). We współczesnym Izraelu wejście w nowy rok ma miejsce wczesną jesienią, w Święto Trąb (Rosz HaSzana – głowa roku).

Patrząc na żydowski kalendarz zobaczymy, że lada dzień wejdziemy w rok 5781. W kalendarzu gregoriańskim w tym roku Rosz HaSzana przypada na 19-20 września.

Jednak kalendarze hebrajski i chrześcijański różnią się między sobą nie tylko pomiarem lat. Wiemy już, że „Nowy Rok” w naszych kulturach występuje o różnych porach roku. Czy na inne miary czasu patrzymy podobnie? Kiedy dla każdego z nas rozpoczyna się nowy dzień, nowy tydzień i nowy miesiąc?

DZIEŃ

W odróżnieniu od powszechnej zmiany daty (dnia) o północy, w hebrajskiej kulturze dzień trwa od jednego zachodu słońca do następnego. Definicja ta jest zakorzeniona w biblijnym opisie święta Jom Kipur w Księdze Kapłańskiej 23:32, które trwało „od wieczora do wieczora”. To zrozumienie dnia jest nadal uznawane we współczesnym Izraelu.

To tłumaczy, dlaczego rozpoczęcie najświętszego dnia tygodnia w Izraelu – Szabatu, który słusznie jest rozumiany jako sobota – jest obchodzone już w piątek wieczorem. To znaczy także, że szabat kończy się o zachodzie słońca w sobotę i wieczorem tego samego dnia Izrael rozpoczyna nowy tydzień. Nierzadko rząd izraelski organizuje konferencje prasowe w sobotni wieczór, a sklepy i restauracje rozpoczynają przyjmować klientów.

TYDZIEŃ

Kiedy Bóg stworzył świat, zrobił to w sześć dni. Szóstego dnia Bóg stworzył mężczyznę i kobietę i polecił im uprawiać ziemię. Zanim jednak mieli szansę zapanować nad stworzeniem, nadszedł dzień siódmy – szabat. Adam i Ewa rozpoczęli swoje życie społecznością ze swoim Stwórcą.

Ze względu na historię stworzenia w języku hebrajskim dni tygodnia nazwane są po prostu: Dzień pierwszy, dzień drugi, dzień trzeci itd., kończąc na szabacie – dniu siódmym. Ilekroć mieszkańcy innych krajów debatują, kiedy rozpoczyna się tydzień, czy w niedzielę czy w poniedziałek, w Izraelu nie ma co do tego wątpliwości. Niedziela dosłownie nazywa się Jom Riszon – Dzień Pierwszy.

MIESIĄC

Jak zauważyliśmy do tej pory, Biblia bardzo szczegółowo liczy dni, miesiące i lata. Na każde święto Bóg wybrał określony czas w swoim kalendarzu. Co więcej, Bóg poinstruował Izraelitów, aby zwracali uwagę także na początek każdego miesiąca.

Rosz Hodesz, czyli głowa miesiąca, pokrywa się z nowiem księżyca i jest świętem rozpoczynającym każdy miesiąc. Na przestrzeni dziejów obserwowanie faz księżyca pomogło Hebrajczykom rozpoznawać wyznaczone czasy nakazane przez Pana. Zatem oglądanie nocnego nieba i świętowanie nowiu księżyca było sposobem na śledzenie czasu i pilnowanie świąt.

ROK

Liczenie lat według kalendarza hebrajskiego jest procesem nieco skomplikowanym. Lata przestępne w Izraelu nie mają dodatkowego dnia, ale dodatkowy miesiąc! Ponadto, lata przestępne występują siedem razy w cyklu 19-miesięcznym. Dodatkowy miesiąc nazywany jest drugim Adar, więc niektórzy Żydzi obchodzą święto Purim dwukrotnie, ponieważ przypada na „zwykły” miesiąc Adar.

W żydowskim kalendarzu co siódmy rok jest rokiem szabatnim (Shmita). Wówczas część ziemi ma leżeć odłogiem, zgodnie z rotacją rolniczą. Ponadto, pod koniec siedmiu cykli siedmiu lat, czyli po 49 latach, rozpoczyna się Rok Jubileuszowy. Ten 50-ty rok jest czasem wielkich celebracji, dziękowania Bogu za Jego dobrość, umarzania długów i wypuszczania więźniów na wolność.

ŻYDOWSKI KALENDARZ I SERCE MĄDROŚCI

Odkrywanie tego innego podejścia do czasu i liczenia dni może być dla każdego z nas ekscytujące. Żydowski kalendarz może nam dać nowe spojrzenie na bieg historii. Wtedy ta może stać się na nowo fascynująca. Bóg objawił nam w Swoim Słowie, że chociaż On w tajemniczy sposób działa poza naszymi ramami czasowymi, to równocześnie pracuje z nami w ich obrębie. Uczy nas rozpoznawać czasy i pory, abyśmy byli czujni.

W jednym ze swoich psalmów Mojżesz pięknie to wyraża, prosząc Pana: „Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy posiedli mądre serce”. (Ps 90:12). Niezależnie od kalendarza, którym się posługujemy, Bóg uczy nas celebrować Jego cuda o wyznaczonych porach, a także wypatrywać drugiego przyjścia Jego Syna.

Pierwsza wersja artykułu ukazała się w języku angielskim na stronie www.firm.org.il.
Wykorzystano za pozwoleniem.
Tłumaczenia dokonała autorka.

Post Jak zrozumieć żydowski kalendarz pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Jednak Boży Duch przypomina mi, że możemy rozróżnić dwa źródła „słodkości” w naszym życiu. Słodycz pochodzi z połączenia nieba i ziemi, wymiany między naszym światem a Bożym firmamentem. Słodki rok może być takim tylko z Bożej ręki.

Słodycz z ziemi do nieba

Słodkość unosząca się z ziemi do nieba wielokrotnie jest wspominana w Pięcioksięgu (w Księgach Mojżeszowych), kiedy Izrael składał Panu ofiary. Pismo mówi, że były dla Niego „słodkim aromatem”: I spalisz całego tego barana na ołtarzu. Jest to ofiara całopalenia dla Pana, miła woń, ofiara spalana dla Pana. (Wj 29:18)

W tym wersecie możemy zaobserwować dwa podstawowe elementy: coś, co oferujemy oraz ogień, który to pochłania. Wszystkie odniesienia w Biblii do słodkiego aromatu ofiary mówią także o ogniu. Hebrajskie słowo, oznaczające „słodycz”, pochodzi od rdzenia, który oznacza zarówno „pocieszenie”, jak i „słodkość”.

Myślę, że większość z nas nie zachwyciłaby się zapachem płonącego zwierzęcia. Jednak dla Pana ten zapach jest pocieszający i słodki, ponieważ jest ofiarą z serca. Nasza postawa serca jest ważniejsza niż to, co ofiarujemy.

Wiem, że są w moim życiu sfery, które powinnam złożyć na Jego ołtarzu i pozwolić im spłonąć.

Wiem, że są w moim życiu sfery, które powinnam złożyć na Jego ołtarzu i pozwolić im spłonąć. Obecny sezon pokazał mi mój egocentryzm dobitnie. Lubię czuć się wolna i podejmować własne decyzje. Chętnie wskakuję w samolot i odwiedzam nowe miejsca i ludzi. Lubię mieć pełny stół, zastawiony jedzeniem i otoczony przyjaciółmi.

Nie podoba mi się to, że panoszący się na świecie wirus odebrał mi te możliwości. Teraz, patrząc na nowy, dany nam rok, chcę rozpalić przed Bogiem ołtarz i zrzucić z siebie to, co należy się Jemu. Może ta ofiara nie pachnie zbyt dobrze i jest dla mnie niekomfortowa, ale chcę Mu to oddać w pełni. A w moim dyskomforcie przychodzi Jego pociecha i słodycz!

Słodycz z nieba do ziemi

Drugim źródłem słodyczy w Biblii jest Słowo. Tutaj kierunek jest odwrotny – z nieba na ziemię. Bóg dał nam w swoim Słowie wielkie bogactwo i zaopatrzenie. A my mamy je uchwycić i skosztować! W hebrajskim Piśmie czytamy, że Boże Słowo, jego wskazówki, prawa i instrukcje, mają „słodki smak”.

• Jak słodka jest dla mego podniebienia Twoja mowa, ponad miód dla ust moich. (Psalm 119:103)
• Wtedy zjadłem go [zwój], a on był w moich ustach słodki jak miód. (Ezechiela 3:3)
• Bojaźń Pana [i] Wyroki Pana są… słodsze niż miód, nawet najwyborniejszy. (Psalm 19:10-11).
• Poszedłem tedy do anioła i powiedziałem mu, by mi dał książeczkę. A on rzecze do mnie: Weź i zjedz ją… zjadłem ją, a była w ustach moich jak słodki miód… (Obj. 10: 9-10)

Podobnie jak w przypadku naszych ofiar ogniowych, ta wymiana jest także równocześnie trudna i słodka. To pomaga mi zrozumieć, że słodycz nie zależy od ziemskich warunków, ale od naszego serca. Czy pragnę Jego Słowa i spędzam czas na czytaniu i rozmyślaniu nad Nim? Tylko w ten sposób możemy liczyć na słodki rok.

Słodki nowy rok 5781 plus dziesięć dni

Z tych dwóch źródeł pochodzi Boża słodycz, a nie z łatwości życia. Pozbądźmy się wszystkiego, co trzeba spalić na Jego ołtarzu. Zagłębmy się w Jego Słowo z nową determinacją. A przy okazji, zjedzmy miód i jabłka, aby przypomnieć sobie o Bożej dobroci, której doświadczamy!

Następnie, zaraz po tej słodyczy, przechodzimy do dziesięciu dni pokuty. To dni pomiędzy Rosz HaSzaną a Jom Kippur – Dniem Odkupienia. Im bliżej Jom Kippur, zawsze mam na sercu słowa modlitwy: Ojcze nasz, Królu nasz – Avinu Malcheinu. To bardzo powszechna modlitwa żydowska na ten czas.

Kiedy ostatnio przeczytałam jej słowa, zdałam sobie sprawę, jak bardzo pasują one do dni, w których żyjemy. Izrael jest na kwarantannie, nasze szpitale są pełne, a armia jest osłabiona przez ograniczenia. Nasze zaufanie do rządu jest coraz niższe. ALE: Ojcze nasz i Królu!

Ojcze nasz, Królu nasz, zgrzeszyliśmy przeciw Tobie! Ojcze nasz, Królu nasz, nie mamy króla oprócz Ciebie! Bądź nam przychylny ze względu na Twoje Imię, spraw, niech będzie znów dobry rok.
(całą modlitwę w języku polskim można przeczytać na stronie: zbory.org/jom-kipur)

Ojcze nasz i Królu

Izajasz 33:22 mówi: Bo Pan jest naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą, Pan naszym królem: On nas wybawi. Służymy Bogu, który jest naszym Królem! Ty wszak jesteś naszym ojcem, gdyż Abraham nas nie zna, a Izrael nas nie uznaje! Ty, Panie, jesteś naszym ojcem i naszym Odkupicielem. To jest twoje imię od wieków. (Izajasz 63:16)

Znamy naszego Boga i służymy Mu. On jest naszym Abba – kochającym Ojcem. On zapewnia nam słodki rok. Ale On jest także potężnym, wywyższonym, wszechmogącym Królem! Dlatego dziękujemy Mu za Jego łaskę i czekamy na Jego obecność.

Post Słodki Nowy Rok z połączenia nieba i ziemi pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Jednak dzisiaj, a konkretniej dzisiaj wieczorem, nie wspominamy samego wyjścia. Tak, rozpoczynamy święto Paschy, to znaczy, że obchodzimy krytyczny DZIEŃ PRZED.

Kolacja paschalna czyli Seder (hebr. Porządek) Paschalny rozpoczyna tygodniowe święto Paschy. W Izraelu zwykle wokół sederowego stołu gromadzą się całe, wielkie rodziny. Nierzadko do domu zaprasza się także dalszych krewnych oraz gości, o których Biblia pięknie mówi „obcy przybysze”. Żydzi świętują wspólnie, bo im więcej tym weselej, łatwiej się śpiewa i więcej się zje.

Dzisiaj będzie inaczej

Z powodu panującej pandemii Covid-19, którą Izrael potraktował bardzo poważnie już na początku marca, z każdym tygodniem obowiązuje nas coraz więcej ograniczeń. W minionym tygodniu wprowadzono zarządzenia, typu: nie więcej niż dwie osoby w samochodzie, zakupy może robić tylko jedna osoba z domostwa, a od domu pieszo nie powinno się oddalać dalej niż na 100 metrów.

W tym tygodniu nowe ograniczenia zaczęły przypominać coś, co gdzieś już kiedyś słyszeliśmy. 14 dnia miesiąca Nisan (czyli dzisiaj) o zachodzie słońca wejdziemy do domów, żeby spożyć baranka. „Aż do rana nie powinien nikt z was wychodzić przed drzwi swego domu” – to prawo nas dzisiaj obowiązuje, zgodnie z tym, co ogłosił Premier, ale to nie jego cytat. Te słowa pochodzą z Księgi Wyjścia 12:22.

Od godziny 15:00 w środę do 7:00 rano w czwartek cały Izrael ma schronić się w swoich domach i obchodzić Paschę jak w Egipcie. W tym przedziwnym roku Pan Bóg nas zaprasza do paschalnego stołu, przy którym możemy przeczytać raz jeszcze pierwsze rozdziały z Księgi Wyjścia i przeżywać je w zupełnie nowy sposób.

Pierwsza Pascha w Egipcie

Pierwsze trzy plagi w Egipcie dotknęły wszystkich, zarówno pogan jak i hebrajczyków. Wszyscy tak samo odczuli ich skutki i wielu zaczynało narzekać. Następne plagi zdecydowanie zarysowały różnicę pomiędzy tymi, którzy ufali Bogu, a tymi, którzy żyli bez Niego.

Dziewiąta plaga – ciemność – ponownie dotyczyła wszystkich, a plaga dziesiąta była kulminacją wydarzeń. Na tym etapie Bóg również obiecał rozróżnić pomiędzy tymi, którzy są Jego, a którzy nie, ale wymagało to ich zaangażowania.

Próg każdego domu, gdzie zaufano Bożym obietnicom i instrukcjom, miał zostać oznaczony krwią baranka. Kiedy przez całą krainę przechodziła groza, krew na odrzwiach była obietnicą życia. Tym jest Pascha. Będąc w domu, jesteśmy pełni ufności, że Pan Bóg zatroszczy się o wszystko.

Raz jeszcze w zamkniętym domu

Dzisiejszego wieczoru każde domostwo w Izraelu zasiądzie do świątecznego stołu w skromniejszym gronie. W każdej kolacji powinni wziąć udział tylko domownicy i żaden gość. Mimo, że wiosenne wieczory już są cieplejsze i każdy miałby ochotę na spacer po posiłku, zgodnie z zaleceniami ulice będą puste. Lud pochylił głowy (Ks. Wyjścia 12:27).

Początkiem tygodnia próbowałam przypomnieć sobie konkretny Psalm i „przypadkiem” otworzyłam Psalm 131. To nie był Psalm, którego szukałam, ale to było Słowo, które przyszło jako prezent:

„Panie, nie wywyższa się serce moje i nie wynoszą się oczy moje;
Ani nie chodzi mi o rzeczy zbyt wielkie i zbyt cudowne dla mnie.
Zaiste, uciszyłem i uspokoiłem mą duszę;
Jak dziecię odstawione od piersi u swej matki,
Tak we mnie spokojna jest dusza moja.
Izraelu! Oczekuj Pana Teraz i na wieki!”

Post Pierwsza Pascha i krytyczny 'Dzień Przed’ pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Mimo to, czego nie widać gołym okiem, pustynia Negew kryje w sobie wiele skarbów. Gdzieniegdzie pod powierzchnią płyną podziemne rzeki, w wielu miejscach wydobywane są minerały, w południowej części kraju były niegdyś kopalnie, a po północnej stronie możemy znaleźć jaskinie pełne życia – zarówno roślin, jak i zwierząt.

Ku mojemu zaskoczeniu jednym z moich ulubionych miejsc w Izraelu stał się Park Timna na południu kraju, w pobliżu Eilatu. Niegdyś kopalnie Króla Salomona i ważne miejsce handlu, dzisiaj Timna to pustynna atrakcja dla podróżników i miłośników upałów. Ale właśnie tam zobaczyłam też, jak różnorodna może być pustynia, i jak w swoim pozornym półśnie jest majestatyczną oazą spokoju.

Na pustyni Bóg pozwalał człowiekowi odnaleźć Siebie, tam dawał ludziom zwycięstwo nad własnymi słabościami lub wrogiem

Choć po ludzku odnosimy wrażenie, że na pustyni trudno o przetrwanie, zaczęłam się zastanawiać: czy taki obraz daje mi Biblia? To prawda, że pustynia także w Biblii jest miejscem prób i wyzwań, ale zdecydowanie więcej przykładów jest zaskakująco pozytywnych: na pustyni Bóg pozwalał człowiekowi odnaleźć Siebie, tam dawał ludziom zwycięstwo nad własnymi słabościami lub wrogiem. W historiach opisanych w Biblii pustynia jest bardzo często miejscem spotkań Boga z człowiekiem: tam Bóg rozmawiał z ludźmi, dawał objawienia, wypoczynek, a nawet ożywienie!

Na Boży głos Abraham zamieszkał na pustyni. Na pustyni Pan Bóg spotkał się z Mojżeszem twarzą w twarz i objawił mu swoje Imię. Bóg, którego kochamy i wielbimy, po raz pierwszy objawił człowiekowi swoje cudowne i niepojęte Imię właśnie na pustkowiu. Na Boże polecenie Mojżesz wyprowadził Boży lud na pustynię. Tam Izraelczycy otrzymali Boże Prawo. Prorok Eliasz znalazł na pustyni wyciszenie i posilenie. Jan Chrzciciel uczył się życia w czystości i posłuszeństwie na pustyni. I w końcu Pan Jezus wybrał pustynię na miejsce postu i modlitwy.

Zrekonstruowany Przybytek Mojżesza w Parku Timna, według wymiarów i wytycznych biblijnych, jest dodatkowym przypomnieniem o tym, jak cudownie jest zostawić świat za plecami i mieć przed sobą tylko naszego Stwórcę i Zbawiciela. Symbolika i głęboka precyzyjność w projekcie Przybytku przypomina nam, że Boże plany są doskonałe i nieprzypadkowe. Bóg sprawuje nad wszystkim kontrolę, od początku do końca.

To, co dla świata jest symbolem samotności, dla nas jest pokojem. To, co świat kojarzy z błądzeniem, dla nas jest wolnością. Co w świecie brzmi niebezpiecznie, dla nas jest źródłem życia. Dlatego kiedy następnym razem poczujesz, że twoje życie przypomina pustynię, weź Biblię do ręki i wznieś swój wzrok do góry. Bo pustynia to przede wszystkim niezwykłe miejsce spotkań z Bogiem.

Post Spotkanie na Pustyni pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Według Biblii Filistyni byli jednymi z najzacieklejszych wrogów Izraela. Okres ich największej świetności przypada na przynajmniej 1000 lat p.n.e. Zaskakującym faktem jest, że po okresie świetności lud ten został kompletnie zniszczony, nie tylko za sprawą Izraela, ale ostatecznie przez najazd babiloński. Setki lat później Rzymianie, po podbiciu ziem żydowskich, w celu zatarcia wszelkich śladów po Królestwie Judy postanowili nazwać zdobyte ziemie „Syria Palaestina”. Słowo Palaestina miało nawiązywać właśnie do starożytnych wrogów narodu żydowskiego – Filistynów – i ich ziemi (łac. Philistia). Pierwszy zapis tej nazwy pochodzi z II w. n.e. Przez następne dwa tysiąclecia nazwa geograficzna pozostała w użyciu pomimo wojen i podbojów tych ziem, w tym przez Mameluków (wywodzących się z Egiptu) i Turków osmańskich.

W czasach powrotu

Kiedy na początku XX w. Żydzi zaczęli masowo powracać i przenosić się do swojej starożytnej ojczyzny, głównie z powodu narastającego antysemityzmu, w Europie nadal używano nazwy „Palestyna”. Plakaty zachęcające Żydów do alii (powrotu Żydów do ziemi ojców) często były tytułowane: „Wróć do domu – jedź do Palestyny!”. Nazwa ta była powszechnie stosowana aż do 14 maja 1948 r.

Rzymianie, po podbiciu ziem żydowskich, w celu zatarcia wszelkich śladów po Królestwie Judy postanowili nazwać zdobyte ziemie „Syria Palaestina”

W dniu podpisania deklaracji niepodległości państwa żydowskiego było już oczywiste, że nowy kraj będzie się nazywał „Izrael”. Jednak pierwsi syjoniści, którzy modlili się i walczyli o państwo, w którym Żydzi byliby wolni i bezpieczni, mieli poważny dylemat, jak nazywać swoją ojczyznę na Bliskim Wschodzie. Propozycji było wiele: niektórzy z przyzwyczajenia optowali za „Palestyną”, inni proponowali nazwy: „Juda”, a nawet „Syjon”.

Tożsamość w imieniu

Przed ogłoszeniem niepodległości marzenie o żydowskim państwie wydawało się utopią. Kiedy Teodor Herzl pisał o domu dla swojego narodu, nic jeszcze nie wskazywało na to, że jego marzenia się ziszczą. Gdy Pan Bóg nagle zaczął układać podwaliny pod państwo żydowskie, liderzy ruchu syjonistycznego musieli podjąć ważną decyzję: z czym będziemy się identyfikować jako naród – i to na zawsze?

Był taki moment w historii, kiedy wybrany przez Boga naród został podzielony na dwa Królestwa: Judy i Izraela. Królestwo Judy rozwijało się na ziemiach południowych i w pokorze wracało do Bożych zasad. W tym samym czasie północne Królestwo Izraela chyliło się ku upadkowi, odrzucając Boże prawa i przepisy. Z kolei nazwa „Syjon”, choć określała przede wszystkim jedną z gór w Jerozolimie, dzięki ruchowi syjonistycznemu zaczęła obejmować swoim znaczeniem całą Ziemię Obiecaną. Obie nazwy – „Juda” i „Syjon” – choć uzasadnione, ostatecznie ustąpiły miejsca imieniu praojca „Izrael”.

Przeznaczenie narodu

Izrael to imię nadane przez Boga Jakubowi, ojcu dwunastu synów, którzy z kolei zostali ojcami dwunastu plemion. Tych dwanaście plemion synów Izraela zostało wyprowadzonych przez Mojżesza z Egiptu i wkroczyło do Ziemi Obiecanej po 40 latach wędrówki na pustyni. Kiedy Pan Bóg dał narodowi żydowskiemu pierwszego króla, Saula, potomkowie Izraela identyfikowali się już z praojcem Izraelem – tym, który zmagał się z Bogiem, oglądał Go twarzą w twarz i się ostał, ocalał (zob. Ks. Rodz. 32:22–32). Tak, jak tysiące lat wcześniej Bóg wprowadził naród Izraela do Ziemi Obiecanej, podobnie w 1948 r. w tej samej ziemi powstało państwo, nazwane imieniem praojca plemion żydowskich – Izrael.

W południowo-zachodniej części kraju archeolodzy odkrywają pozostałości po wymarłym od wieków ludzie Filistynów i chcą zbadać, co to był za lud, który nie przetrwał. Tymczasem ten, który zmagał się z Bogiem w Peniel, ostał się. Ocalały naród po ponad 2000 lat rozproszenia mieszka ponownie w ziemi, którą Bóg obiecał jego przodkom.

Post Izrael – przeznaczenie narodu pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Ta, która przyniosła ziarno

Rut bardzo przypomina współczesny Kościół kochający Izrael. Przylgnęła do Noemi, mimo że ta próbowała ją od siebie odepchnąć. Rut zdecydowanie oświadczyła, że będzie służyła temu samemu Bogu i nic nie oddzieli jej od ludu Izraela. To obrazuje tę cudowną garstkę w Ciele Chrystusa, Kościele, która przylgnęła do Izraela. I nawet kiedy żydowskie Ciało Mesjańskie może odpychać ludzi Kościoła, a nawet sprawiać wrażenie, że ci nie są mile widziani, ta wierna grupa nie pozwoli się zniechęcić. Podobnie jak Rut, wnosi coś szczególnego, czego Noemi (Izrael) nie potrafi samotnie unieść. Mesjańskie Ciało w ziemi Izraela obecnie bardzo potrzebuje tej „garstki” z Kościoła. Jako Żydzi potrzebujemy modlitw, zachęcenia i emocjonalnego wsparcia ze strony tych, którzy pochodzą z innych narodów. Potrzebna jest wspólnota jednego nowego człowieka (List do Efez. 2:15). abyśmy my, Żydzi, mogli żyć zwycięsko w naszej ziemi. Z tego właśnie powodu Noemi potrzebowała Rut, która przyniosła ziarno, stanowiące zabezpieczenie dla każdej z nich.

Udział w obietnicach

Rut reprezentuje w tej historii Kościół z narodów na całym świecie, mimo że Moabici byli wrogami Izraela i zdecydowanie nie należeli do jego dziedzictwa. W Liście do Efezjan 2:12 apostoł Paweł opisuje to w ten sposób: Byliście w tym czasie bez Chrystusa, dalecy od społeczności izraelskiej i obcy przymierzom, zawierającym obietnicę, nie mający nadziei i bez Boga na świecie. Jednak teraz, w Chrystusie Jezusie, wszyscy, którzy byli oddzieleni, zostali połączeni przez krew Mesjasza. Poprzez Noemi, a później poprzez odkupieńczy akt dokonany przez Boaza Rut została wprowadzona w przymierze obietnic dla Izraela.

Obdarowana przychylnością

Boaz był bliskim krewnym Noemi. Szybko możemy zauważyć jego przychylne, wrażliwe serce. Zwracał się do swoich sług słowami: Pan z wami!, a oni z wzajemnością odpowiadali mu: Niech ci Pan błogosławi! (Ks. Rut 2:4). Jaki piękny przykład relacji pomiędzy pracodawcą a pracownikami. Boaz szybko zauważył Rut na jednym ze swoich pól i obdarzył ją wielką przychylnością. Polecił swoim pracownikom, by jej nie przepędzali, a nawet zachęcił, by dołożyli jej zebranego ziarna. Boaz zaczepiany i pytany na temat Rut bronił jej reputacji, głównie ze względu na troskę o umiłowaną Noemi. Błogosławił Rut wspaniałymi słowami: Niech ci wynagrodzi Pan twój postępek i niech będzie pełna twoja odpłata od Pana, Boga izraelskiego, do którego przyszłaś, aby się schronić pod jego skrzydłami (Ks. Rut 2:12).

Bóg w sposób intencjonalny wybrał Rut z narodu, który był wrogiem Izraela, by niosła największe dziedzictwo dla Izraela

Kiedy Noemi zobaczyła to wszystko, co Boaz zrobił dla Rut, udzieliła swojej synowej bardzo odważnej rady, by ta poszła i położyła się u stóp Boaza. Rut zrobiła dokładnie to, co powiedziała jej Noemi. Udała się do Boaza, zdjęła swoje obuwie i położyła się u jego stóp. Kiedy Boaz zorientował się, kim jest ta kobieta, pobłogosławił ją i obiecał, że uczyni wszystko, o co tylko go poprosi. Zadbał tej nocy o jej reputację i pozwolił jej odejść, zanim zostałaby przez kogokolwiek rozpoznana. Sam zaś, z pełnym honorem i szacunkiem, udał się do drugiego krewnego i opisał mu całą sytuację. Był w tym bardzo szczery i nie zataił niczego. Przedstawił mu historię Rut, oświadczając, że jeśli ów krewny nie ma zamiaru poślubić Rut, on sam jest na to gotowy. Boaz w całej historii okazał wielki szacunek względem Rut. Zobaczył w niej osobę, która mogłaby przyjąć nasienie jego rodu i którą chciałby pokochać. Nie widział w niej zawstydzającego wroga. Nazywał ją nadal „Rut Moabitką”, ale nie było to z jego strony określeniem negatywnym.

Wierna swojej tożsamości

Jestem pod wrażeniem tej historii! Bardzo mi się podoba, że Rut pozostała „Rut Moabitką”. Nigdy nie próbowała być kimś innym, niż rzeczywiście była. Tak często spotykamy obecnie ludzi, którzy kochają Izrael, a w efekcie pragną stać się Izraelem. Tracą w ten sposób swoją własną tożsamość. Podejmują wszelkie możliwe wysiłki, by przyjąć tożsamość narodu żydowskiego. Rut nigdy tak nie postąpiła. Nie mówiła o sobie „Rut Żydówka”. Pozostała wierna swojej tożsamości i tak została przyjęta i ukochana – ze względu na to, kim była. To przepiękny obraz dla każdego z nas, abyśmy potrafili akceptować samych siebie i kroczyć w naszym osobistym powołaniu.

Odbudowane życie

Powoli dochodzimy do punktu kulminacyjnego. Boaz przyjmuje Rut jako swoją żonę, a ona rodzi mu syna. Nawet wszystkie krewne Noemi wiedziały, że to było najszczęśliwsze i najcudowniejsze wydarzenie w całej tej historii. Dlatego wypowiedziały niezwykłe błogosławieństwo dotyczące tego potomka: Błogosławiony niech będzie Pan, który cię [Noemi] dziś nie pozostawił bez wykupiciela, i niech imię jego będzie głośne w Izraelu (Ks. Rut 4:14). To niezwykle poruszające. Noemi straciła męża i synów, a teraz ma wnuka, który odbuduje także jej przyszłość. Syn Rut i Boaza został nazwany Obed i był ojcem Jessego, ojca króla Dawida. W ten sposób znalazł się w linii genealogicznej, z której narodził się Jezus Chrystus.

Rola wywodzącej się z narodów

W tej historii najbardziej dotyka mojego serca to, że w linii genealogicznej Jezusa Chrystusa, Króla żydowskiego, znalazła się kobieta pochodząca z pogan, Moabitka. Bóg potrzebował Rut, kobiety z Moabu, kraju wrogiego Izraelowi, by niosła nasienie w rodzie Jezusa Chrystusa, Mesjasza narodów. Poganka, jedna z narodów, nosiła w swoim łonie dziadka króla żydowskiego, Dawida. Łono wywodzące się z narodów zrodziło przeznaczenie.

Bóg w sposób intencjonalny wybrał Rut z narodu, który był wrogiem Izraela, by niosła największe dziedzictwo dla Izraela. To cudowny obraz jednego nowego człowieka. Pokazuje, w jaki sposób Żydzi potrzebują ludzi z narodów, by ci nieśli niezwykłe dziedzictwo razem z nimi.

Powołanie w połączeniu

To zastanawiające, że słowo, które określa kobiece łono w języku hebrajskim ma ten sam rdzeń co słowo oznaczające miłosierdzie. Izrael potrzebuje miłosierdzia ze strony narodów, by mógł wejść w swoje powołanie. Apostoł Paweł to wyjaśnia i zwraca się do narodów, by prowokowały Izrael do zazdrości (zob. List do Rzym. 11:13–15). Ta właściwa, pełna szacunku postawa narodów doprowadzi do zbawienia Izraela. Wzbudzi życie z miejsca śmierci. Wszyscy jesteśmy sobie potrzebni na ten czas ostatniego żniwa. Niech Bóg ponownie dotknie i połączy „Rut” z „Noemi”. I niech wzbudzi też „Boazów”, którzy zajmą właściwe miejsce i wypełnią swoje powołanie.

Post Przeznaczenie zrodzone z Moabitki pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Jedna z dróg Izraela

Via Maris (łac. Droga Morska), biegnąca wzdłuż Morza Śródziemnego i dalej przez dolinę Jezreel (Armagedon) oraz Galileę, była jedną z głównych tras komunikacyjnych w czasach biblijnych i później. Na południu Via Maris sięgała Egiptu, by połączyć się na północy z Damaszkiem. Stąd roztaczały się dalsze trasy do królestw na północ i na wschód od Asyrii. Na tej ważnej trasie handlowej i komunikacyjnej znajduje się miejsce, o którym prorok Izajasz powiedział, że zostanie okryte chwałą i zabłyśnie nad nim światłość (zob. Ks. Izaj. 8:23–9:1). Prorok mówił o konkretnym miejscu, do którego prowadzi dzisiaj malownicza trasa, przedłużenie starożytnej Via Maris od Morza Śródziemnego. Znana turystom droga mija Nazaret i przez serce Galilei prowadzi prosto ku wybrzeżu Jeziora Galilejskiego.

Światłość i chwała

Na samym początku swojej służby Pan Jezus udał się do Kafarnaum, na pograniczu ziemi Zebulona i Naftalego, czyli przy Drodze Morskiej, aby wypełniło się proroctwo o wielkiej światłości, która miała zabłysnąć nad mieszkańcami krainy (Ew. Mat. 4:13–16). Ewangelista Mateusz cytuje proroctwo o jasności, a prorok Izajasz oprócz jasności wspomina również chwałę, która ma okryć Drogę Morską. Czy ta chwała jeszcze ma nadejść?

Przez następne wieki na skutek wojen Via Maris podupadła, a dolina Jezreel przemieniła się w mokradła. Dopiero w wieku XX żydowscy pionierzy zapragnęli przekształcić tę odstraszającą dolinę w urodzajne pola. Po powstaniu państwa Izrael dolina Jezreel odżyła. Via Maris, można powiedzieć, częściowo istnieje nadal – jako autostrada.

Boża Droga

Poprzez ziemię Izraela Pan Bóg bardzo często pozwala nam zobaczyć podwaliny pod wielkie cuda, które zapowiedział już wieki temu przez swoich proroków. Tym bardziej zwróćmy uwagę na jeszcze jedno znamienne proroctwo, które mówi o drodze z Egiptu do Asyrii przez Izrael, co pokrywałoby się z Drogą Morską, zapisane w Księdze Izajasza 19:24–25. Droga ta ma zrodzić błogosławieństwo. Czy to jest ta chwała, o której Izajasz wspomniał wcześniej, która jeszcze ma spocząć na Drodze Morskiej?

Bóg obiecuje, że Egipt, Izrael i Asyria będą błogosławieństwem na ziemi i razem będą służyć Panu (Ks. Izaj. 19:24). Aż trudno w to uwierzyć dzisiaj, patrząc na okrucieństwo i zniszczenie, jakie mają miejsce dokładnie na terenach, które kiedyś obejmowała Asyria: na ziemiach Syrii, Iraku, części Turcji i Iranu, czyli w miejscach najstraszniejszych wydarzeń, o których słyszymy obecnie w mediach. A Biblia mówi, że kraje te będą błogosławieństwem dla ziemi! Potrzeba ogromnej wiary, by wyobrazić sobie wypełnienie tych proroctw. A jednak z doświadczenia wiemy, że Bóg jest Bogiem cudów! Jeszcze sto lat temu nikt nie wierzył, że naród żydowski będzie miał swoje państwo. Przyglądając się cudownemu odrodzeniu państwa Izrael, chciejmy modlić się o cuda także dla pozostałych narodów Bliskiego Wschodu! Mówiąc o Drodze Morskiej, Bóg obiecuje uleczenie i przebaczenie (Ks. Izaj. 19). Niech nasze serca zostaną wypełnione wiarą, że Bóg Izraela może uczynić cuda w każdym wymiarze życia, również w dzisiejszych Egipcie, Syrii i Iraku.

Post Droga okryta chwałą pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

W Izraelu służba wojskowa jest jak odznaka honoru. Świadczy o przynależności do narodu i daje poczucie wspólnoty. Większość Izraelczyków, kończąc 18 lat, jest automatycznie wcielana do wojska – mężczyźni na trzy lata, kobiety na dwa. Arabowie nie są zobowiązani służyć w izraelskim wojsku, a jednak nabór cieszy się dużą popularnością pośród druzów, a nawet Beduinów.

Biblijne realia

Można odnieść wrażenie, że stosunek współczesnych Izraelczyków do wojska jest bardzo podobny do tego z czasów biblijnych. Mojżesz zwrócił uwagę niektórym plemionom izraelskim, że przynależność do armii jest ich moralnym obowiązkiem (zob. Ks. Liczb 32:6). Za czasów Jozuego i sędziów w wojsku służyła większość mężczyzn zdolnych do walki. Stawianie czoła wrogowi jednoczyło naród, ale nie było zajęciem zawodowym. Po walce „żołnierze” wracali do domów, uprawiali rolę, zajmowali się pasterstwem.

Zaczęło się to zmieniać jeszcze za panowania króla Saula, a pod przywództwem króla Dawida Izrael mógł się już poszczycić wyszkoloną armią. Dawid, który z Bożą pomocą pokonał olbrzyma Goliata zwykłą procą, stworzył wojsko wzbudzające lęk wroga. Pan Bóg okazał Dawidowi przychylność w wielu walkach, sprawiając, że jego syn i następca, Salomon, mógł cieszyć się pokojem w Jerozolimie i skupić się na budowaniu Bożego Domu – Świątyni.

W Nowym Testamencie apostoł Paweł porównuje naśladowców Chrystusa do żołnierzy, sugerując, że bycie żołnierzem to honorowa i odpowiedzialna funkcja (2 List do Tym. 2:3–4). W analogiczny sposób apostoł tłumaczy, że każdy chrześcijanin powinien chodzić w zbroi duchowej (List do Efez. 6:11–17).

Z Bożym Słowem

Nie moją rzeczą jest roztrząsać polityczne działania izraelskiego wojska. Co natomiast jest imponujące i kontrastuje z nastawieniem innych przywódców na świecie to otwarte i odważne uznanie Biblii jako autorytetu – nawet w kontekście militarnym. Słynne stały się słowa byłego szefa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela, generała porucznika Gabiego Aszkenaziego, który kilka lat temu powiedział, że izraelska armia postrzega Biblię jako przewodnik w znaczeniu głębokim i praktycznym. Czy potrafimy zgodzić się z tymi słowami choćby w kontekście własnego życia? A co dopiero, jeśli mówimy o służbie państwowej.

Pan Bóg dał ludziom z narodu izraelskiego swoje Słowo nie po to, by odwrócić ich uwagę od rzeczywistości, ale żeby nauczyć ich w tej rzeczywistości żyć. Biblia w ręku młodych żołnierzy w Izraelu powinna nam przypominać, że Boże Słowo jest praktyczne i użyteczne (List do Hebr. 4:12, 2 List do Tym. 3:16). Młodzi Izraelczycy potrzebują naszych modlitw, żeby Pismo Święte, które trzymają w ręku w dniu zaprzysiężenia, było dla nich – zgodnie ze słowami generała Aszkenaziego – przewodnikiem w każdej dziedzinie życia.

Post Szeregi z Biblią w ręku pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

W jaki sposób maleńkie państewko o powierzchni 1/12 Polski, o pięciokrotnie mniejszej liczbie ludności od Polski przetrwało ten trudny okres po dzisiejszy dzień? Jak odparło pięciokrotne najazdy wroga, z których pierwszy nastąpił już w drugim dniu od jego powstania? To tak, jakby maleńki Luksemburg musiał się bronić przed najeżdżającymi na niego Francją, Belgią i Niemcami. Tak maleńki Izrael prezentuje się na tle Syrii, Jordanii, Iraku i jeszcze Libanu. Żadne państwo nie ostałoby się. Izrael się ostał. Dlaczego? Obrońcą Izraela jest Bóg. Gdy pójdziesz przez wody, Ja będę z tobą, i gdy przez rzeki, nie zatopią ciebie. Gdy pójdziesz przez ogień, nie spalisz się, i nie strawi cię płomień. Albowiem Ja jestem Pan, twój Bóg, Święty Izraela, twój Zbawca (Ks. Izaj. 43:2–3a, BT). Izrael za każdym razem dawał odpór najeżdżającemu w przeważającej sile wrogowi, wojskom sąsiadujących krajów. Za każdym razem Izrael jak mały Dawid stawał przed wielkim Goliatem (wojskami arabskimi). Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest dla Boga.

Cud wskrzeszenia

Powstanie państwa Izrael jest Bożym cudem. Żydzi powrócili do maleńkiej, wyznaczonej im przez Boga ziemi ze 121 krajów, z 5 kontynentów, posługując się 70 różnymi językami. W ten sposób wypełniły się dziesiątki Bożych obietnic dotyczących Izraela, wypowiedzianych setki lat przed tym, jak Izrael został rozproszony (sic!). O ile wierzono, że Izrael na nowo powstanie, to już nie dawano wiary, że przetrwa choćby miesiąc z taką mieszanką różnorodności – począwszy od języka, a co za tym idzie, komunikacji, kończąc na różnej obyczajowości. Niemożliwe jest wskrzeszenie martwego języka. Nie udało się ożywić języka celtyckiego, łaciny ani greki klasycznej. Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest dla Boga. Język hebrajski wskrzeszono. Dzisiaj tworzy się w nim dzieła literackie, poezje, używa się go na ulicy. Więcej, Żydzi powrócili do ziemi, na której od północy czekały na nich bagna, a od południa pustkowia. W 1867 r., kiedy Mark Twain odwiedził te ziemie, pisał, że „spustoszenie jest tak wielkie, że nawet wyobraźnia nie może wyposażyć tego kraju w tętniące życie i działanie (…). To bezludna pustynia, zardzewiały stos samotności”. Kraj nie nadawał się do zamieszkania. Pomimo niesprzyjających okoliczności (agresja krajów arabskich wobec Izraela) osuszono bagna w górnej Galilei, wybudowano sieć wodociągów z północy kraju na pustynię Negew. Odrobina wody przyniosła życie na pustynię. Pustynia się zazieleniła, stała się jak kwitnący ogród. Dziś, patrząc na Izrael z satelity, widzimy wielkie zielone terytorium, otoczone pustynią sąsiadujących z Izraelem państw. To już tysiące lat temu zapowiedział Bóg ustami proroka: W przyszłości Jakub zapuści korzenie, Izrael rozkwitnie i rozrośnie się, i napełni powierzchnię ziemi owocami (Ks. Izaj. 27:6, BT).

Po 69 latach

Dzisiaj Izrael to nowoczesne państwo, choć nie tak dawno było pustkowiem. Dzisiaj Izrael przoduje w wielu dziedzinach nauki i techniki. Uznawany jest za jedno z najbardziej rozwiniętych technologicznie państw świata. Kwitnie również gospodarka. Co roku ponad 100 mln kwiatów z Izraela sprzedaje się do Europy z okazji walentynek. Winnica Pańska, maleńki Izrael napełnia powierzchnię ziemi swoimi owocami. W ciągu niespełna 70 lat swego istnienia Izrael tak bardzo się rozwinął, że dorównał najbardziej rozwiniętym państwom. Tak wygląda Boże błogosławieństwo. To oznacza, że Bóg jest obrońcą Izraela.

Jeszcze wielu Żydów dzisiaj potrzebuje przeżyć nową Paschę w swoim życiu – pomazanie odrzwi swojego serca zbawczą krwią Jezusa Chrystusa

Boże ukryte działanie

Nierzadko spotykam się jednak z opinią, że bóg, który jest obrońcą Izraela, ma na imię USA. Jeden z moich rozmówców powiedział wprost: „Obrońcą Izraela jest USrAel, bez niego Izrael nie przetrwałby ani dnia”. Prawdziwie Ty jesteś Bogiem ukrytym, Boże Izraela, Zbawco! (Ks. Izaj. 45:15, BT) – powiedział prorok Izajasz. Bóg upodobał sobie wpływanie na świat tak jak w księdze Estery – w sposób ukryty. Boża Obecność może być niewidzialna, ale powinna być z biegiem naszego życia coraz bardziej wyczuwalna. Powinniśmy uczyć się dostrzegać Boże ślady w naszym życiu i dziejach tego świata. Dzisiaj wielu się zgodzi z tym, że po 19 wiekach nieistnienia odrodzony Izrael odzwierciedla skrupulatne wypełnienie się dziesiątek Bożych proroctw zapisanych w Biblii. Jednak nie wszyscy upatrują w tym cudownym wydarzeniu działania ręki Boga. Dlaczego? Nikt Boga sprowadzającego naród żydowski do jego ziemi nie widział, bo Bóg jest Bogiem ukrytym. Często wybiera drogi ukrytego działania. Nie zobaczymy Go z ognistym mieczem, w pędzącym rydwanie, jak broni swój lud. W Biblii możemy zobaczyć, w jaki sposób Bóg staje w obronie Izraela. Druga Księga Kronik opisuje sytuację, w której Izrael otoczony został przez wroga w potrójnej sile – Ammonitów, Moabitów i mieszkańców góry Seir. Przerażony Izrael otrzymał jednak zapewnienie, że nie będzie walczył w tej wojnie, bo obrońcą Izraela jest Bóg – On będzie walczył. Do Izraela należała modlitwa i uwielbienie Najwyższego. W tym czasie stała się dziwna rzecz. Wrogowie wybili się nawzajem, a Izraelitom pozostało zebrać łupy. Izrael w ogóle nie walczył w tej wojnie. Walczył za niego Bóg. To wzajemne wybicie się wrogów Izraela wcale nie musiało być uznane jako interwencja Boga. A jednak sam król Jozafat i cały Izrael nie mieli wątpliwości, że to Bóg dał im zwycięstwo. Moglibyśmy mnożyć takie wydarzenia opisane w Biblii, wspominając choćby zwycięstwo trzystuosobowej armii Gedeona nad liczną jak szarańcza armią madianicką.

Błogosławieni błogosławiący Izrael

Ilu było faraonów, Sychonów, Ogów, Hamanów, Hitlerów, którzy chcieli wymazać Izrael z mapy świata? Ilu ich jest obecnie? Ile przekleństw dla Izraela zamieniło się w błogosławieństwa? Ile dzisiaj złowrogich spojrzeń, nie tylko od najbliższych sąsiadów, ale również od zwykłych ludzi, w których zakorzenił się duch antysemityzmu? Błogosławieni niech będą, którzy błogosławią ciebie, a przeklęci, którzy ciebie przeklinają (Ks. Liczb 24:9, BT) – mówi Bóg. Wrogość względem Izraela jest wrogością względem samego Boga. Kto złorzeczy Żydom, złorzeczy Bogu. Każda nienawiść i niechęć do Izraela jest jak drażniący pył w oku Boga. Izrael jest bowiem bliski Bogu jak źrenica oka: Tak mówi Pan Zastępów, Przesławny, do narodów, które was ograbiły: Kto was dotyka, dotyka źrenicy mojego oka (Ks. Zach. 2:12, BT). Wydarzenia zachodzące w ziemi izraelskiej w ciągu ostatnich lat pokazują jawną troskę Boga o Jego umiłowany lud. Choć cały Izrael nie nawrócił się jeszcze do Boga, łaska i miłosierdzie Boże są nieodwołalne. Izrael powrócił do swej ziemi. Bóg jest wierny swym obietnicom. Izrael stanowi dowód Bożej wierności! Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego (2 List do Tym. 2:13, BT). Taki jest nasz Bóg! Jego wierność nie jest zależna od naszej wierności. Ilekroć Izrael nie dochowywał wierności wobec Boga, On niezachwianie pozostawał wierny. Choć Boże reakcje były różne: wyciągnięte ramiona, nieraz płacz, nieraz gniew czy chwilowe oddalenie się, wszystko to było Bożym wołaniem: „Jakubie, Izraelu, jesteś bliski mojemu sercu”. Taka jest Boża wierność. Takie jest Boże serce. Taka jest Boża miłość wobec Izraela, wobec ciebie i mnie. Jego miłość sprawia, że to, co martwe, ożywa, co nie istnieje, rodzi się! Tak jak Bóg jest wierny Izraelowi, tak jest wierny tobie. Jego wierność to nowe życie. Izrael jest tego dowodem.

Nowa Pascha

Obserwujemy, że coraz więcej Żydów uznaje Jeszuę z Nazaretu jako Mesjasza i swojego Zbawiciela. Wzrasta liczba Żydów mesjanistycznych na całym świecie. To jest preludium do wypełnienia wspaniałej obietnicy Bożej, wygłoszonej przez usta Pawła apostoła: Jeżeli zaś ich upadek przyniósł bogactwo światu, a ich mała liczba – wzbogacenie poganom, to o ileż więcej przyniesie ich zebranie się w całości! (List do Rzym. 11:12, BT). Jednocześnie wielu Żydów dzisiaj potrzebuje przeżyć nową Paschę w swoim życiu – pomazanie odrzwi swojego serca zbawczą krwią Chrystusa. Jak bowiem powiedział Żyd, Paweł z Tarsu, o Żydach: Choć pałają żarliwością ku Bogu, nie opartą jednak na pełnym zrozumieniu. Albowiem nie chcąc uznać, że usprawiedliwienie pochodzi od Boga, i uporczywie trzymając się własnej drogi usprawiedliwienia, nie poddali się usprawiedliwieniu pochodzącemu od Boga. A przecież kresem Prawa jest Chrystus, który przynosi usprawiedliwienie każdemu, kto wierzy (List do Rzym. 10:2–4).

Ponowne przyjście Mesjasza jest ściśle związane z tym, co dzieje się w narodzie umiłowanym przez Boga

Na przełomie roku 2015 i 2016 miałem przywilej być w Izraelu. Mogłem rozmawiać pod Ścianą Płaczu z naszymi starszymi braćmi. Dotknęły mnie szczególnie dwie rozmowy. Najpierw z grupą trzech Żydów, starszym Szimonem i młodszymi Baruchem i Jonatanem. Kiedy powiedziałem, że mamy wspólnych ojców wiary i w Polsce modlimy się o Izrael, rozmowa się ożywiła. Zaczęli się jej też przysłuchiwać inni Żydzi. Na koniec podzieliłem się: „Kocham Izrael, ponieważ jeden z Żydów ocalił mi życie”. Jonatan zapytał, co to za historia. Mogłem przekazać ewangelię, że 2000 lat temu zrobił to Jeszua z Nazaretu, oraz położyć rękę na ich sercu, by ich błogosławić. Następnego dnia pod Ścianą Płaczu razem z moim przyjacielem rozmawiałem z Kevinem, Żydem z USA. W pewnym momencie powiedział on, że w judaizmie ważne jest, aby pytać. „To najważniejsze” – stwierdził. Zadałem mu więc pytanie: „Czy ktoś jest w stanie wypełnić wszystkie 613 przykazań danych Izraelowi przez Boga na Synaju?”. Odpowiedział, że nie jest to możliwe, choć bardzo się starają. Podzieliłem się z nim wówczas, że 2000 lat temu żył pewien Żyd, który wypełnił całe Prawo Mojżeszowe – i był to Jeszua, Boży Syn, dzięki któremu mamy dzisiaj przystęp do Boga Ojca.

Pan nadchodzi

Będąc w Jerozolimie, mogłem dostrzec, jak wielki jest głód Mesjasza w Izraelu. Tuż przed moim przyjazdem do Izraela drugi pod względem wielkości portal internetowy w tym kraju zaczął publikować w języku hebrajskim świadectwa o Jezusie Mesjaszu. Inny znaczący portal w izraelskich mediach, „Walla!”, przeprowadził serię 24 wywiadów z Żydami mesjanistycznymi, m.in. pytając: Kim są Mesjańscy Żydzi? Jaka jest różnica pomiędzy mesjańskim judaizmem a chrześcijaństwem? Dlaczego hebrajski Nowy Testament nie jest dostępny w izraelskich księgarniach? Jak wyjaśnić 53 rozdział Księgi Izajasza? Od czasu opublikowania nagrań liczba ich wyświetleń masowo rośnie. „Israel Today” pisze: „Nie wiadomo, jakie mogą być konsekwencje tak poważnej promocji Jezusa, ale zarząd Walla podkreśla, że Izraelczycy gotowi są słuchać”. Drzewo figowe już się zazieleniło, dolina suchych kości ożyła. Nadchodzi czas, w którym Duch Pana ożywi serca, otworzy ludzkie oczy i uszy na Mesjasza Jezusa. Już to czyni! Patrząc na Izrael i przyglądając się historii tego świata, nigdy nie obserwowaliśmy tak wyraźnych oznak zbliżającego się powrotu Jezusa, jakie mają miejsce obecnie. Wśród bezradnych narodów każdy dzień przynosi nowe kryzysy i budzi nowe obawy. Świat nawiedzają trzęsienia ziemi, powodzie i inne kataklizmy. To wszystko zgodnie ze słowami Jezusa zapowiada powtórne przyjście na ziemię Mesjasza Żydów, chrześcijan i narodów całego świata. Te wszystkie wydarzenia, od powstania państwa Izrael począwszy, świadczą o tym, że Słowo Boże jest niezawodne i wypełnia się na naszych oczach. Stawajmy dzisiaj przed Bogiem w wołaniu „Marana tha! – Przyjdź Jezu, Panie nasz!”. Jego przyjście jest ściśle związane z tym, co dzieje się w narodzie umiłowanym przez Boga. Wiemy, że zebranie go w całość przy Jezusie przyniesie całemu światu to, czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało. Marana tha!

Post Nowa Pascha w nowej ziemi pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Pełnia jedności

Odbudowanie pełni jedności, o której mówi Boże Słowo, będzie miało miejsce wtedy, gdy Żydzi i nie-Żydzi, zjednoczeni wiarą w Mesjasza – Jezusa – będą nieść tę nowinę ludziom, którzy potrzebują pojednania z Bogiem. W jaki sposób zatem powinno to wpływać na nasze dzisiejsze życie?

Izrael i Jerozolima potrzebują dzisiaj modlitw chrześcijan z narodów. Biblia nas do tych modlitw zachęca: Ze względu na Syjon nie będę milczał i ze względu na Jeruzalem nie spocznę, dopóki nie wzejdzie jak jasność jego sprawiedliwość i nie zapłonie jego zbawienie jak pochodnia (Ks. Izaj. 62:1). Czy rozmyślanie o Izraelu ma dla ciebie sens, kiedy codziennie rano wstajesz i wybierasz się do pracy? Owszem, tylko w jednym przypadku będziesz rozmyślał o Izraelu – jeśli modlisz się o Izrael.

Na ulicach Jerozolimy

W dzisiejszym Izraelu mieszka coraz więcej Żydów, choć wielu żyje też w innych krajach świata. Stolicą Izraela jest Jerozolima, choć narodom świata nadal trudno to uznać. Jestem Bogu wdzięczny, że znaleźli się chrześcijanie, którzy postanowili otworzyć Ambasadę Chrześcijańską właśnie w Jerozolimie, aby wyrazić poparcie dla niej jako stolicy tego państwa. Bóg oznajmił: W Jeruzalemie umieszczę moje imię (2 Król. 21:4b). O żadnym innym mieście Bóg tak nie powiedział.

Jerozolima to także miasto króla Dawida. Będzie panował w nim Mesjasz, Jezus Chrystus, jako Król. Te prorocze słowa zapisano w Ewangelii św. Łukasza (1:32–33): I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida. I będzie królował nad domem Jakuba na wieki, a jego królestwu nie będzie końca.

W czasach starotestamentowych to w Jerozolimie Salomon zbudował Świątynię Bogu. Było to miejsce święte, które świadczyło o przebywaniu Boga na ziemi. Na ulicach Jerozolimy brzmiał głos proroków ogłaszający Bożą wolę narodowi. Po tym mieście przechadzał się sam Jezus. Poprzez stulecia Jerozolima była miejscem, w którym Bóg objawiał się ludziom, ujawniał im swoje plany. To właśnie w Jerozolimie zrealizowało się zbawienie dla całej ludzkości.

Znać Mesjasza

W 1974 r. odbyła się w Izraelu duża konferencja chrześcijańska. Pewna Amerykanka podczas spotkania z Żydówką powiedziała: „To zaszczyt spotkać Żydówkę z Izraela, która wierzy w Jezusa”. Na te słowa Żydówka odpowiedziała: „Ja nie tylko wierzę w Jezusa, ja Go znam. Chodzę ulicami, którymi On chodził, piję wodę, którą On pił. Jestem w tych miejscach, w których On bywał”.

Ewangelia św. Jana podkreśla, jak ważne jest, abyśmy znali Jezusa Chrystusa osobiście. Jezus modlił się o każdego z nas tymi słowami: Aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś (Ew. Jana 17:3). A jak Go poznać, jeśli nie interesuje nas to, co Jego interesuje? Jak prawdziwie Go poznać, jeśli nie chcemy znać Jego upodobań, tego, co lubi, a czego nie lubi? Chciejmy poznać to, co jest dla Boga ważne. Nie oznacza to, że trzeba się w tym celu udać do Jerozolimy. Jednak myśląc o Jerozolimie, pamiętajmy, że to na ulicach tego miasta Bóg objawiał swoją wolę swemu ludowi. Dlatego w oznaczonym przez Boga czasie do Izraela przyszedł Mesjasz, aby wykupić z grzechu całą ludzkość.

Czas narodów

Jerozolima na długie stulecia stała się miastem deptanym przez narody. I tak jest, aż dopełni się czas narodów – czyli do czasu, kiedy ewangelia dotrze do każdego narodu i plemienia. Wówczas wszystko się zmieni. Owszem, Jerozolima istnieje fizycznie na mapie politycznej, jej duchowe narodzenie dzieje się na naszych oczach, a pełne odrodzenie nastąpi wtedy, gdy miasto zawoła: Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim (Ew. Łuk. 13:35b). Człowiek, który w 1967 r. został wybrany na burmistrza Jerozolimy, powiedział: „Stoi przede mną największe zadanie, jakie kiedykolwiek może stać przed człowiekiem: przygotować miasto na przyjście Mesjasza. Mesjasz powinien przyjść do pięknego miasta”. O ileż bardziej my, chrześcijanie, powinniśmy o to zabiegać. Powinniśmy też samych siebie przygotować na te wydarzenia. Poprzez proroka Zachariasza Bóg zapowiedział: Jego [Chrystusa] nogi staną w owym dniu na Górze Oliwnej (Ks. Zach. 14:4a). Prorok Jeremiasz podkreśla: W owym czasie będą nazywać Jeruzalem tronem Pana (Ks. Jer. 3:17). Jerozolima stanie się stolicą świata. Tak mówi Pismo Święte.

Przygotować się

Wierzę zatem, że kiedy jutro rano się przebudzę, kiedy razem z żoną będziemy pili kawę, Jerozolima będzie istnieć. Ale wierzę też, że będą bliżej Boga, bliżej Mesjasza, Jezusa Chrystusa. Teraz jest ten czas, w którym mamy możliwość przygotować samych siebie na przyjście Króla królów i Pana panów. To czas, aby podjąć osobistą decyzję przyjęcia Mesjasza do serca. Kochając Mesjasza, pokochamy również Jego miasto i ludzi z Jego narodu, których On tak bardzo umiłował.

Wspomniany wcześniej burmistrz przed swoją śmiercią powiedział takie słowa: „Wszyscy mają dwa miasta: swoje oraz Jerozolimę”. Dokładnie tak jest, ponieważ Bóg nas tego uczy. Jerozolima jako miasto jest inne od wszystkich pozostałych na ziemi, bo przygotowuje się na powtórne przyjście Króla królów. Boże Słowo mówi o Mesjaszu, który będzie królował na tronie Dawida. Jezus Chrystus jest potomkiem króla Dawida, który będzie sprawował władzę na wieki. Przyjdzie ponownie do Izraela i zasiądzie na tronie – w Jerozolimie.

Post Zjednoczeni miłością do Mesjasza pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.