Z myślą o osobach, które zmagają się z trudnymi okolicznościami lub doświadczeniami, na początku tego roku rozpoczęła działanie strona Moje zmagania.

MOJE I TWOJE ZMAGANIA

W pewnym momencie życia każdy z nas zmagał się z czymś trudnym. Nierzadko czuliśmy się przygnieceni naszymi problemami, poniekąd dlatego, że musieliśmy nieść je sami.

Dopiero kiedy ktoś okazał nam zainteresowanie, chciał wysłuchać, odzyskaliśmy nadzieję i chęć życia.

Dzięki takim osobom — wysłuchującym nas, towarzyszącym w zmaganiach — odkryliśmy, że miłość … jest osobą. Tą osobą jest Jezus Chrystus. W dalszym ciągu w naszym życiu zmagania są obecne, ale nie jesteśmy pozostawieni sami sobie. Znaleźliśmy Kogoś, kto pokazał i zaoferował nam obfite życie, które jest źródłem ogromnej radości.

Tęsknota za czymś więcej – znaczeniem, tożsamością lub miłością – to tak naprawdę bardzo dobry początek. Kiedy za tym tęsknimy, to znaczy, że jesteśmy gotowi podjąć pierwsze kroki. 

DLA KOGO JEST PORTAL MOJEZMAGANIA.PL?

– Stworzyliśmy ten portal, aby osoby zmagające się problemami w relacjach, zdrowiem czy trudną przeszłością mogły przeczytać historie podobne do własnej – mówi koordynatorka projektu Natalia Balcer.

Jeśli czujesz, że ostatnie lata w szczególności dały ci w kość, nie jesteś sam. Choroby, kryzysy, wojny – w takich okolicznościach trudno szukać radosnych emocji. Tym bardziej więc nowe miejsce w sieci, jakim jest portal “Moje zmagania”, wydaje się strzałem w dziesiątkę. 

– Zdajemy sobie sprawę, że obecnie wiele osób szuka odpowiedzi na trudne pytania właśnie w Internecie – kontynuuje Balcer. – Chcemy odpowiedzieć na tę potrzebę i w ten sposób nawiązać kontakt z osobami, które potrzebują wsparcia.

Portal mojezmagania.pl nie ma na celu na siłę rozwiązywać twoich problemów. Raczej, będzie ci towarzyszyć i służyć podporą, kiedy przechodzisz przez trudności. 

– “Moje zmagania” to bezpieczne miejsce, w którym można znaleźć wsparcie oraz porozmawiać z mentorem – dodaje koordynator projektu Bartek Serkowski. – Naszym celem jest wyrażanie empatii, zachęta do skorzystania z pomocy specjalisty lub pokazanie perspektywy duchowej na dany problem.

Korespondencja z mentorem jest bezpłatna. 

MOJE ZMAGANIA A TEMATY NA MOJEZMAGANIA.PL

Portal “Moje zmagania” chce dać ludziom opcję, aby nie brnąć przez trudy życia w pojedynkę.

– Każdy gość portalu ma możliwość napisania prywatnej wiadomości  – wyjaśnia Balcer.  – Trafia ona do jednego z naszych wolontariuszy, których nazywamy mentorami. To doświadczeni chrześcijanie, przeszkoleni w zakresie towarzyszenia ludziom w ich zmaganiach i reagowaniu na sytuacje kryzysowe. Ich zadaniem jest okazanie empatii, wsparcia bez oceniania i wskazanie praktycznych źródeł pomocy. Nie oferujemy terapii, pomocy psychologicznej ani prawnej.

Z danych spisu powszechnego z marca 2021 r., wyłania się niepokojący obraz polskiego społeczeństwa. Mianowicie, znacząco rośnie liczba osób mieszkających samotnie. Z jednej strony, własny kąt to wielki komfort, a z drugiej – negatywnie odbija się to na psychice wielu. 

Mentorzy pragną towarzyszyć swoim korespondentom w problemach, ale także wskazywać im na źródło nadziei i siły, jakim jest Chrystus.

– Coraz więcej osób ma kłopoty emocjonalne na przykład w dziedzinie depresji – mówi Serkowski. – Zauważyliśmy, że pandemia dodatkowo je nasiliła. Uważam, że ludzie potrzebują wsparcia ze strony innych, a często myślą, że muszą zmagać się sami i nikt ich nie zrozumie. Wierzę też, że sfera duchowa, a konkretnie relacja z Bogiem, ma ogromny wpływ na to, jak sobie radzimy ze stresem, cierpieniem, bólem.

SKĄD POMYSŁ NA PORTAL INTERNETOWY?

Portal zawiera wiele artykułów, które podejmują trudne tematy jak zmagania z depresją, lękiem, lub samotnością. Na pomysł wyjścia do osób, które znajdują się w trudnych sytuacjach, wpadła kanadyjska organizacja Power to Change, która stworzyła bezpieczne miejsce w sieci: issuesiface.com. 

Pomysł na polski portal zrodził się w umyśle garstki zapaleńców. Natalia, Bartek, Gosia, Renia i Marek razem z grupą przyjaciół zdecydowali, że także stworzą taką stronę. Uznali, że kanadyjski pomysł sprawdzi się i w Polsce. 

– Polska wersja portalu to wybrane i przetłumaczone treści ze strony kanadyjskiej, jak również wartościowe artykuły od naszych partnerów, takich jak magazyn “Nasze Inspiracje” – wyjaśnia Natalia Balcer.

Już dzisiaj na stronie “Moje Zmagania” można znaleźć bardzo wartościowe artykuły na takie trudne tematy, jak: depresja, utrata pracy, rozwód, lęki, przemoc, myśli samobójcze, uzależnienia… i dużo, dużo więcej! 

DLACZEGO KOMUŚ ZALEŻY?

Bóg stworzył nas do życia w obfitości. Abyśmy mogli poznać Go osobiście, bez przeszkód. Abyśmy żyli pełnią życia każdego dnia: w radości i świadomości, dlaczego tu się znajdujemy.

Ludzkość zgrzeszyła wybierając własną drogę. Ale w swojej łasce i miłości, Bóg oferuje nam powrót do Jego doskonałego planu. 

Pomimo naszego buntu i obojętności Bóg tak bardzo nas kocha, że posłał swojego jedynego syna, Jezusa, aby umarł śmiercią, na którą zasłużyliśmy. Jego śmierć przywróciła naszą relację z Bogiem, zerwaną z powodu naszego grzechu.

Jezus oferuje pełne, prawdziwe życie każdemu, kto jest gotów Mu zaufać i uwierzyć w to, co dla nas zrobił. On zaprasza nas, żeby Mu zaufać i dać Mu wszystko: każdą radość, każdą walkę, każdy błąd i porażkę… a nawet naszą przyszłość.

MojeZmagania.pl jest projektem Ruchu Chrześcijańskiego Mt28. Celem organizacji jest okazywanie miłości Bożej każdemu człowiekowi oraz pomoc w nawiązaniu osobistej relacji z Jezusem Chrystusem.

Czy znajdę w tym coś dla siebie? 

Zajrzyj na stronę i sprawdź sam: https://www.mojezmagania.pl/.

Post Czy ktoś zrozumie moje zmagania? pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Wszystko, co jest autentycznie dobre na tym świecie, ma w sobie dotknięcie naszego kochanego Taty –Stwórcy i Zbawiciela. Czytając pierwszy rozdział Księgi Rodzaju wiemy z całą pewnością, że wszystko, co uczynił Pan Bóg, było dobre. Nasz Stwórca tak zaplanował poszczególne elementy geograficzne, fizyczne i biologiczne naszej planety, aby Adam i Ewa oraz wszyscy ich potomkowie korzystali z idealnych warunków do życia.

Wiemy, że decyzja Ewy i Adama przyniosła negatywne, szerokie i długotrwałe zmiany degradujące samego człowieka jak i jego środowisko. Moglibyśmy powiedzieć, że ‘na szczęście’ od chwili pierwszego nieposłuszeństwa przez wieki aż do czasów dzisiejszych ludzkość nie była w stanie dokonać całkowitego zniszczenia doskonałych darów Bożych.

Z Księgi Rodzaju wiemy, że rośliny zostały stworzone przed pojawieniem się człowieka i „czekały” na jego pojawienie się

Zakres tych darów jest ogromny, a zatem także ich wpływ na nasze życie. Z Księgi Rodzaju wiemy, że rośliny zostały stworzone przed pojawieniem się człowieka i „czekały” na jego pojawienie się. Miały mu służyć jako wartość pokarmowa, wizualna oraz biologiczna, potrzebna chociażby do oddychania (rośliny wytwarzają tlen).

Co więcej, rośliny dostarczają nam włókien, drewna, papieru, paliw, leków, barwników i innych cennych wartości. Kształtują nasze środowisko życia oddziałując na warunki klimatyczne, zmniejszając zanieczyszczenia powietrza i hałas. Nie da się zaprzeczyć, że mają także wpływ na nasze środowisko kulturowe. Chociażby ze względu na walory estetyczne, krajobrazowe i znaczenie religijne.

Drogocenna natura

Pan Bóg nadał większości roślinom barwę zieloną. Choć poszczególne rośliny różnią się odcieniem, w zależności swojego gatunku i od szerokości geograficznej. Ta zieleń ma następujący dobry wpływ:

• przynosi ulgę w napięciu emocjonalnym, czyli daje poczucie bezpieczeństwa;
• daje poczucie harmonii i szczęścia;
• poprawia pracę płuc i krążenie krwi;
• koi wzrok;
• a nawet może pogłębić oddech.

Człowiek przebywając w na terenach zielonych (lasach, parkach, łąkach, ogrodach botanicznych itp.) wyrównuje lub podtrzymuje swoje optymalne samopoczucie i regeneruje się. Możemy wyciągnąć z tego wniosek, że obecność roślin w naszych domach jest niezbędna. Ubogacają wnętrze domu, a także miejsca pracy i różnego rodzaju obiekty użyteczności publicznej.

Od wielu lat zajmuję się florystyką w teorii i w praktyce. Zauważam jakim błogosławieństwem jest korzystanie, w miarę możliwości, z wypoczynku na łonie przyrody, zajmowanie się roślinami w domu czy na balkonie, w ogrodzie czy na działce. W tym artykule chciałabym się skupić na roślinach we wnętrzach naszych domów.

Przyroda a wnętrze domu

Badania naukowe udowodniły, że rośliny potrzebują odpowiednich warunków, aby mogły cieszyć nas swoimi walorami. Oczywistym jest, że potrzebują wody w ilościach zależnych od gatunku. Natomiast warto jeszcze podkreślić, że poszczególny gatunek roślin wymaga odpowiedniej dawki promieni słonecznych. Botanicy doszli do wniosku, że wszystkie rośliny można przypisać określonej grupie, którą warunkuje strona świata: południe, północ, wschód i zachód.

Odpowiednio dobrane rośliny do wnętrza nie tylko je zdobią, ale są zdrowe i można obserwować z satysfakcją ich rozrost oraz kwitnienie

Odpowiednio dobrane rośliny do wnętrza nie tylko je zdobią, ale są zdrowe i można obserwować z satysfakcją ich rozrost oraz kwitnienie (jeśli są gatunkiem kwitnącym). Co ciekawe, badania wykazały, że kwiaty doniczkowe „kochają” muzykę klasyczną. Osoby często słuchające tego gatunku muzyki mogą zaobserwować jak ich rośliny z czasem staną się piękniejsze i dorodniejsze.

Udział roślin w dekorowaniu wnętrz jest bardzo istotny. Dopełnia atmosferę poczucia bezpieczeństwa i daje wrażenie bycia w naturalnym środowisku, co korzystnie wpływa na psychikę ludzką. Rośliny są ważnym dopełnieniem wnętrza w jakim żyjemy. Nie mniej jednak, o wiele ważniejszym jest to, jak wygląda wnętrze naszego domu.

Wnętrze domu i paleta barw

Nie zamierzam opisywać różnych stylów dekoratorskich, bo od tego są specjalistyczne poradniki i czasopisma. Pragnę raczej przestrzec przed różnymi pomysłami dekoratorskimi, które nie wpływają dobrze na naszą psychikę. Zanim przejdę do szczegółów, zwróćmy uwagę na fachową wiedzę z dziedziny kolorystyki.

Wiemy, że to Pan Bóg jest najlepszym projektantem, który zaplanował i stworzył różne kształty oraz barwy. Na całym świecie mamy niezliczoną ilość kolorów i ich odcieni. Wiele wywodzi się w swoich odcieniach ze zjawiska jakim jest tęcza, czyli (pisząc najkrócej) rozszczepienia światła słonecznego.

Tęcza to następujące po sobie barwy (wymieniając od zewnętrznej strony łuku): czerwona, pomarańczowa, żółta, zielona, niebieska, indygo i fioletowa. Są to tak zwane barwy chromatyczne.

Z wymienionych, najkorzystniejszymi barwami do naszych wnętrz, prezentowanymi na dużych powierzchniach, np. na ścianach, są odcienie zieleni i niebieskiego. Pozostałe kolory ze względu na swoją intensywność powinny być stosowane z umiarem i występować na zdecydowanie mniejszych powierzchniach.

Atmosfera wnętrza

Obecnie znowu popularny stał się prosty i wychłodzony styl dekoratorski o nazwie Hi-Tech, w którym dominują gładkie, lśniące powierzchnie, nierzadko w achromatycznych barwach tj.: biały, czarny i szary. Te tony są tak neutralne, że aż pozbawione oznak życia i dynamiki. Człowiek otoczony tylko takimi barwami odczuje to wewnętrznie. Decydując się na taki styl domu, rośliny są wręcz wskazane.

Znawcy przedmiotu wyodrębnili grupę kolorów, które nie wywodzą się z barw występujących w tęczy. Jest to grupa ‘Kolorów Ziemi’. Zaliczamy do nich wszelkie brązy, beże, barwy piasku, skał i kruszców.

Barwy grupy „Kolorów Ziemi” w naszych wnętrzach bardzo pozytywnie wpływają na ogólne samopoczucie człowieka

Okazuje się, że właśnie te barwy w naszych wnętrzach bardzo pozytywnie wpływają na ogólne samopoczucie człowieka. W połączeniu z żywą zielenią roślin, kolory ziemi dają nam poczucie bycia w naturalnych warunkach – podobnych tym, w których przebywali Adam i Ewa w Edenie.

W swojej pracy jako dekorator wnętrz często słyszę pytanie: a jakie kolory będą dobre w pokoju dzieci? Małe dzieci są bardzo wrażliwe na bodźce wizualne. Dlatego dla dzieci najlepszymi kolorami są pastelowe i delikatne odcienie niebieskiego, różowego, fioletowego, zielonego, pomarańczowego oraz elementy brązu. Barwa czarna w ogóle nie powinna znaleźć się w pokoju dziecka.

Najlepszy wzorzec

Przyglądając się dłużej i świadomiej naszej genialnie zaprojektowanej przez Boga planecie, mamy gotowe przykłady jak dekorować nasze wnętrza. Owszem, zawsze możemy zakosztować różnych eksperymentów z kolorami i elementami dekoratorskimi. Jednak nawet wtedy warto zastanowić się: w jakim celu nadwyrężam poczucie bezpieczeństwa i komfortu?

Nowe trendy oraz zmieniająca się moda nie gwarantują nam bezpiecznych emocjonalnie przestrzeni do funkcjonowania. Prawdą jest, że nie zawsze mamy wpływ na całokształt przestrzeni w miejscu pracy, ale możemy stworzyć swoje zacisze domowe w taki sposób, aby było ono oazą odpoczynku i miłości rodzinnej. Tam zgodnie z Bożym zamiarem odetchniemy i nabierzemy sił do kolejnych wyzwań w życiu.

Post Wnętrze domu w harmonii z Bożym stworzeniem pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Przypomina mi się, jak wiele postaci w Biblii spędziło żmudny, ale cenny czas w odosobnieniu. Czy to na pustyni, czy w więzieniu, nad strumieniem, w arce (bardzo pozbawionej ciszy i świeżego powietrza) … Albo na wygnaniu na odległej wyspie. 

Z pewnością ich historie przekazują cenne prawdy także i dziś. Możemy znaleźć głęboką zachętę i wskazówki od tych bohaterów wiary. 

Przeto i my, mając około siebie tak wielki obłok świadków, złożywszy z siebie wszelki ciężar i grzech, który nas usidla, biegnijmy wytrwale w wyścigu, który jest przed nami. (Hebr. 12:1)

Testowanie wiary

Mojżesz odkrył swoje tożsamość i powołanie podczas samotnych lat na pustyni. Józef nauczył się proroczego rozeznania, bojaźni Bożej i wytrwałości w swojej podróży od zdrady rodziny do rezydencji Potyfara, do więzienia, aż do pałacu. Eliasz odkrył, jak Pan w sposób twórczy zapewnia pomoc w czasie głodu (ważna lekcja: nigdy nie wątp w moc drzemki i przekąsek). 

Daniel wykazał niezwykłą wiarę w obliczu ryczącego niebezpieczeństwa, ufając, że Bóg zachowa jego życie. Jan Chrzciciel osiągnął jasność przesłania i ostrość widzenia przyjścia Mesjasza. Paweł i Sylas wybrali radość nawet w łańcuchach. Jezus powrócił z pustyni z nowym namaszczeniem i władzą, głosząc Królestwo. 

Żeby było jasne, mój ostatni rok nie był tak intensywny, jak te biblijne przykłady. Ale nie zmienia to faktu, że ten okres był trudny. Przez kilka miesięcy nie przytuliłam żadnego człowieka. Cisza stała się lustrem, odbijającym chaos mojej duszy. 

Duchowy kręgosłup w niewygodnych czasach

Starając się utrzymać jakąś formę relacji z ludźmi, uczestniczyłam w cotygodniowych medytacjach nad Pismem Świętym przez internet. W ciągu kilku tygodni studiowaliśmy z przyjaciółmi 1 List Piotra. 

Ten list to w istocie „przemowa motywacyjna” dla wczesnego kościoła, zachęcająca nowych wierzących do pozostania silnymi w wierze. Wielu z nich było rozproszonych i cierpiało z powodu prześladowań. Kiedy studiowaliśmy tekst, w naszych rozmowach wypłynęło kilka ważnych tematów. 

• Możemy mieć wielkie zaufanie do Tego, który jest żywą nadzieją.
• On pomaga nam być stałymi w trudnych chwilach. 
• Słowo zachęca nas, aby przygotować swoje umysły do modlitwy i posłuszeństwa. 
• Mamy być czujni na to, co toczy walkę z naszą duszą. 
• Musimy rozróżniać to, co jest tymczasowe, od tego, co wieczne.
• Aktywnie dążmy do pokoju i kroczmy w jedności. 
• Zostaliśmy ożywieni w Duchu, dlatego kochamy głęboko.
• Udzielamy gościnności i służymy naszymi darami. 
• Jesteśmy wezwani do znoszenia prób z radością.
• Oraz głosimy Ewangelię z prawdziwą pokorą. 

Podstawy zdrowia

Kiedy wspólnie rozważaliśmy te prawdy w „wirtualnej wspólnocie”, stało się jasne, że te tematy są pierwotnymi elementami dojrzałości naszej wiary. Te podstawowe wartości to tylko podstawy. A Piotr jako ojciec w wierze, wzywał z miłością, ale stanowczo wezwanie do powrotu do tego, co najważniejsze. Do podstaw. 

Piotr napisał swój list do wierzących, którzy stanęli w obliczu bardzo realnych wyzwań wiary, nawet prześladowań aż do śmierci (co jest dalekie od mojego obecnego położenia). Zachęcał ich do powrotu, wzmocnienia i ćwiczenia podstawowych dyscyplin duchowych.

Termin „dyscyplina duchowa” może wydawać się archaiczny w dzisiejszym pokoleniu natychmiastowej satysfakcji. Stosujemy modne diety, strzelamy ‘selfie’ i oczekujemy sławy z dnia na dzień. A także – ośmielę się to powiedzieć – liczymy na duchowość, którą ktoś nakarmi nas łyżeczką. 

Piękno i zmora dyscypliny 

Jednak ostatnio boleśnie przypomniano mi o potrzebie utrzymania podstawowych dyscyplin. Moment prawdy. W ciągu ostatniego roku zauważyłem gwałtowny spadek poziomu energii i siły, z częstszymi migrenami i nowymi dolegliwościami. 

Zdecydowałam, że nadszedł czas, aby intencjonalnie skupić się na dyscyplinie i ćwiczeniach. Tak więc, z wielką tremą, dołączyłam do grupy CrossFit – i powiem ci, to boli. Zwłaszcza ​​na porannych zajęciach o 06:30. 

Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni. (Hebrajczyków 12:11)

Gdy moi przyjaciele i ja studiowaliśmy razem 1 Piotra, nie mogłam przestać myśleć o moim trenerze CrossFit, który nieustannie mi powtarzał: „CASEY, TWÓJ ‘CORE’!” (Core to partia mięśni zwanych rdzeniem, czyli mięśnie pleców, stawów biodrowych i brzucha, odpowiadające za stabilizację ciała – przyp. tłum.).

‘Core’ czyli kręgosłup, plecy i brzuch

Niektóre elementy dyscypliny i ćwiczeń przychodzą mi łatwo. Niestety, nie ćwiczenia mięśni brzucha. Te mięśnie łatwo się rozluźniają i męczą. Ale są szalenie istotne! 

Nasz kręgosłup jest podstawą naszej postawy i formy. Te stosunkowo małe, ale żywotne mięśnie strzegą i chronią nasze narządy wewnętrzne. A także, dzięki nim nasze ciało może być utrzymywane w pozycji wyprostowanej. 

Widzę w tym szczególną analogię do napomnień z 1 Piotra. Choć brzmi to prosto, w tych dziwnych i nieprzewidywalnych czasach Piotr wraca do podstaw: wzmocnij swój rdzeń. Skoncentruj się na elementarnych aspektach dojrzałości, które zwiększają siłę i równowagę ciała. Co to może oznaczać?

Kochaj mocno. 

Pozwól Duchowi Bożemu w tobie, Duchowi Nadziei, nauczyć cię, jak wygląda miłość w obecnych czasach. Może to oznaczać wyjście ze strefy komfortu. Być może to zrezygnowanie z niektórych własnych udogodnień, aby zatroszczyć się o potrzebujących. 

Dla niektórych z nas miłość została poddana ciężkiej próbie. Jeśli nasze rodziny stały się niespokojne w kwarantannie, teraz mamy okazję dążyć do pokoju i wybierać radość. Naprawdę możemy. Radość to wybór chwila po chwili, dzień po dniu. 

Miłość jest kręgosłupem naszych domów. To ona uzdalnia nas do utrzymania naszych rodzin w zdrowej pozycji. 

Strzeż swojej nadziei. 

Poproś o pomoc, gdy robi się ciężko, a myśli szaleją. Uwierz mi, znam tę bitwę. Społeczność może być fizycznie odległa, ale zachęta jest oddalona tylko o jeden SMS czy telefon. Wyciągnięcie ręki wymaga wrażliwości i odwagi, ale w dzisiejszych czasach rozpaczliwie potrzebujemy siebie nawzajem. 

Świadomie zdecyduj, aby nie zagłuszać myśli rozrywką lub zwykłym hałasem. Pozwól się sprowokować do zmagań w modlitwie. Czy mogę cię zachęcić do modlitwy niebezpiecznej? Zapytaj Pana, jakie obszary twojego duchowego rdzenia, twojego kręgosłupa, wymagają pracy. A następnie zdecyduj się na życiodajny ból posłuszeństwa. 

Bądź trzeźwy, aby się modlić. Odpowiedzialność i systematyczność jest kluczem do przełomu. Bez tego mój kręgosłup stał się bardzo słaby. I właśnie tych kilka bolesnych miesięcy spędzonych na CrossFit przypomniały mi o tej ważnej prawdzie.

Wyprostuj kręgosłup

Możemy ‘odkupić’ ten pozornie stracony czas. Pozwól Panu Bogu przynieść cenne owoce z tego okresu, jakim był ostatni rok. Przyjmij ból dyscypliny i świadomie staraj się w tych dniach wzmocnić swój rdzeń – ducha, duszę i ciało. To nasz kręgosłup życia.

Przed nami wielkie zadania i próby, zlecenia Królestwa, które będą wymagały znacznie więcej od Ciała Chrystusa niż ta obecna próba. Obyśmy usłyszeli, co Duch mówi do kościołów i odpowiemy z gotowością. 

Może jeszcze nie mam sześciopaku (lub nigdy nie będę go mieć)… ale każdego dnia jestem w stanie utrzymać pozycję deski (plank) o kilka sekund dłużej.

Dlatego opadłe ręce i omdlałe kolana znowu wyprostujcie, i prostujcie ścieżki dla nóg swoich, aby to, co chrome, nie zboczyło, ale raczej uzdrowione zostało. (Hebrajczyków 12:12-13) 

Tłum. Estera Wieja

Artykuł został zredagowany dla potrzeb publikacji. Pierwsza wersja artykułu (w jęz. ang.) ukazała się na stronie FIRM Israel. https://firmisrael.org/learn/brace-your-core-what-does-one-do-in-quarantine/

Post Uwolnieni od restrykcji: Wzmocnij kręgosłup ciała i ducha pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Wylanie Ducha Świętego, ważne wydarzenie w historii kościoła, wydarzyło się również w żydowskie święto, Dzień Pięćdziesiątnicy, czyli Szawuot. Święto Szawuot obchodzone jest 50 dni po pierwszym dniu Paschy. Chrześcijańska Pięćdziesiątnica przypada 50 dni po ukrzyżowaniu. Zatem, skoro wszyscy odliczamy 50 dni od Paschy do Pięćdziesiątnicy, dlaczego – jako żydzi i chrześcijanie – nie obchodzimy obu świąt tego samego dnia?

ŻYDOWSKI KALENDARZ: SŁOŃCE CZY KSIĘŻYC?

Hebrajska miara czasu różni się od kalendarza gregoriańskiego (którego powszechnie używamy na świecie). W skrócie możemy wytłumaczyć to tak. Kalendarz gregoriański jest kalendarzem słonecznym, co oznacza, że pory roku wynikają z ruchu ziemi wokół słońca. Według kalendarza gregoriańskiego mamy teraz rok 2020, a każdy nasz rok rozpoczyna się 1 stycznia.

Kalendarz hebrajski jest księżycowy, co oznacza, że każdy miesiąc jest określany przez fazy księżyca. Biblijnie, rok zaczynał się wczesną wiosną, po tym, jak Pan Bóg powiedział, że miesiąc Paschy będzie pierwszym miesiącem roku (Ks. Wyjścia 12:2). We współczesnym Izraelu wejście w nowy rok ma miejsce wczesną jesienią, w Święto Trąb (Rosz HaSzana – głowa roku).

Patrząc na żydowski kalendarz zobaczymy, że lada dzień wejdziemy w rok 5781. W kalendarzu gregoriańskim w tym roku Rosz HaSzana przypada na 19-20 września.

Jednak kalendarze hebrajski i chrześcijański różnią się między sobą nie tylko pomiarem lat. Wiemy już, że „Nowy Rok” w naszych kulturach występuje o różnych porach roku. Czy na inne miary czasu patrzymy podobnie? Kiedy dla każdego z nas rozpoczyna się nowy dzień, nowy tydzień i nowy miesiąc?

DZIEŃ

W odróżnieniu od powszechnej zmiany daty (dnia) o północy, w hebrajskiej kulturze dzień trwa od jednego zachodu słońca do następnego. Definicja ta jest zakorzeniona w biblijnym opisie święta Jom Kipur w Księdze Kapłańskiej 23:32, które trwało „od wieczora do wieczora”. To zrozumienie dnia jest nadal uznawane we współczesnym Izraelu.

To tłumaczy, dlaczego rozpoczęcie najświętszego dnia tygodnia w Izraelu – Szabatu, który słusznie jest rozumiany jako sobota – jest obchodzone już w piątek wieczorem. To znaczy także, że szabat kończy się o zachodzie słońca w sobotę i wieczorem tego samego dnia Izrael rozpoczyna nowy tydzień. Nierzadko rząd izraelski organizuje konferencje prasowe w sobotni wieczór, a sklepy i restauracje rozpoczynają przyjmować klientów.

TYDZIEŃ

Kiedy Bóg stworzył świat, zrobił to w sześć dni. Szóstego dnia Bóg stworzył mężczyznę i kobietę i polecił im uprawiać ziemię. Zanim jednak mieli szansę zapanować nad stworzeniem, nadszedł dzień siódmy – szabat. Adam i Ewa rozpoczęli swoje życie społecznością ze swoim Stwórcą.

Ze względu na historię stworzenia w języku hebrajskim dni tygodnia nazwane są po prostu: Dzień pierwszy, dzień drugi, dzień trzeci itd., kończąc na szabacie – dniu siódmym. Ilekroć mieszkańcy innych krajów debatują, kiedy rozpoczyna się tydzień, czy w niedzielę czy w poniedziałek, w Izraelu nie ma co do tego wątpliwości. Niedziela dosłownie nazywa się Jom Riszon – Dzień Pierwszy.

MIESIĄC

Jak zauważyliśmy do tej pory, Biblia bardzo szczegółowo liczy dni, miesiące i lata. Na każde święto Bóg wybrał określony czas w swoim kalendarzu. Co więcej, Bóg poinstruował Izraelitów, aby zwracali uwagę także na początek każdego miesiąca.

Rosz Hodesz, czyli głowa miesiąca, pokrywa się z nowiem księżyca i jest świętem rozpoczynającym każdy miesiąc. Na przestrzeni dziejów obserwowanie faz księżyca pomogło Hebrajczykom rozpoznawać wyznaczone czasy nakazane przez Pana. Zatem oglądanie nocnego nieba i świętowanie nowiu księżyca było sposobem na śledzenie czasu i pilnowanie świąt.

ROK

Liczenie lat według kalendarza hebrajskiego jest procesem nieco skomplikowanym. Lata przestępne w Izraelu nie mają dodatkowego dnia, ale dodatkowy miesiąc! Ponadto, lata przestępne występują siedem razy w cyklu 19-miesięcznym. Dodatkowy miesiąc nazywany jest drugim Adar, więc niektórzy Żydzi obchodzą święto Purim dwukrotnie, ponieważ przypada na „zwykły” miesiąc Adar.

W żydowskim kalendarzu co siódmy rok jest rokiem szabatnim (Shmita). Wówczas część ziemi ma leżeć odłogiem, zgodnie z rotacją rolniczą. Ponadto, pod koniec siedmiu cykli siedmiu lat, czyli po 49 latach, rozpoczyna się Rok Jubileuszowy. Ten 50-ty rok jest czasem wielkich celebracji, dziękowania Bogu za Jego dobrość, umarzania długów i wypuszczania więźniów na wolność.

ŻYDOWSKI KALENDARZ I SERCE MĄDROŚCI

Odkrywanie tego innego podejścia do czasu i liczenia dni może być dla każdego z nas ekscytujące. Żydowski kalendarz może nam dać nowe spojrzenie na bieg historii. Wtedy ta może stać się na nowo fascynująca. Bóg objawił nam w Swoim Słowie, że chociaż On w tajemniczy sposób działa poza naszymi ramami czasowymi, to równocześnie pracuje z nami w ich obrębie. Uczy nas rozpoznawać czasy i pory, abyśmy byli czujni.

W jednym ze swoich psalmów Mojżesz pięknie to wyraża, prosząc Pana: „Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy posiedli mądre serce”. (Ps 90:12). Niezależnie od kalendarza, którym się posługujemy, Bóg uczy nas celebrować Jego cuda o wyznaczonych porach, a także wypatrywać drugiego przyjścia Jego Syna.

Pierwsza wersja artykułu ukazała się w języku angielskim na stronie www.firm.org.il.
Wykorzystano za pozwoleniem.
Tłumaczenia dokonała autorka.

Post Jak zrozumieć żydowski kalendarz pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Na podstawie tych wersów, możemy powiedzieć, że do końca nie znamy ani siebie, ani swojego serca. Co więcej, nasze serce może nas okłamywać. Jedynie Bóg zna całą prawdę o nas, widzi nasz charakter w pełnym wymiarze.

TEST CHARAKTERU

Są wydarzenia w naszym życiu, które pokazują nam wyraźnie, w jakim miejscu naprawdę jesteśmy. Najczęściej są to trudne sytuacje, które obnażają nasze życie wewnętrzne. Są momenty, w których jesteśmy pozytywnie zadziwieni swoim zachowaniem czy postawą. Innym razem wręcz przeciwnie, trudno nam uwierzyć, że mogliśmy tak źle postąpić.

Dobrym przykładem jest apostoł Piotr i jego gorzkie rozczarowanie samym sobą. Piotr myślał, że jest mocny, odważy, gotowy na poświęcenie. Wierzył, że niczego się nie boi.

Chodząc z Jezusem parę lat był tego pewien, aż nagle, w ciągu zaledwie kilku godzin został obdarty z tego fałszywego obrazu siebie (Ew. Mateusza 26:31-35). W obliczu zagrożenia Piotr przestraszył się śmierci i trzykrotnie zaparł się Jezusa.

Czy to oznacza, że Piotr nie był szczery, kiedy gorąco deklarował swoje oddanie i wierność Jezusowi? Czy próbował tylko zrobić dobre wrażenie na Jezusie i innych uczniach? Myślę, że nie. Wierzę, że Piotr naprawdę kochał Jezusa i jego chęci były szczere… Ale Piotr przecenił swoje możliwości, ponieważ do końca nie znał samego siebie.

SPRAWDZIĆ SIEBIE

Nie jesteśmy w stanie przewidzieć dramatycznych wydarzeń w naszym życiu, ale możemy pielęgnować postawę serca.

Maksymilian Kolbe był polskim duchownym, który w godzinie próby zdobył się na heroiczną odwagę. W obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, w czasie II wojny światowej, oddał swoje życie, aby uratować człowieka, którego nie znał, ale który posiadał rodzinę. Ta trudna sytuacja wydobyła z niego to, co było w nim najpiękniejsze – miłość do człowieka i do Boga.

Ta historia jest równie wstrząsająca, jak jest wspaniała. Trudy życiowe, z którymi się spotkał Kolbe, nie zniszczyły jego wiary, ale ujawniły kim był i jak kochał. Jego charakter wygrał ten test. 

W Biblii w Ew. Jana 15:13 czytamy: „Większej miłości nikt nie ma nad tę, jak gdy kto życie swoje kładzie za przyjaciół swoich”. Do momentu próby nie jesteśmy w stanie obiektywnie ocenić poziomu naszego zaufania i kondycji duchowej.

CHARAKTER: DWA FUNDAMENTY

W Ewangelii Łukasza 6:47-49, Pan Jezus mówi do uczniów właśnie o takich znaczących momentach:

„Pokażę wam, do kogo jest podobny każdy, kto przychodzi do mnie i słucha słów moich i czyni je. Podobny jest do człowieka budującego dom, który kopał i dokopał się głęboko i założył fundament na skale. A gdy przyszła powódź, uderzyły wody ów dom, ale nie mogły go poruszyć, bo był dobrze zbudowany. Kto zaś słucha, a nie czyni, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu i uderzyły weń wody i runął a upadek domu owego był zupełny”.

W obu wypadkach ludzie budowali dom, ale tylko ten zbudowany na skale przetrwał burzę. A więc burza była egzaminem, który sprawdził wytrzymałość i prawidłową konstrukcje domu. Bądź pewien, do każdego z nas przyjdzie burza, która ujawni nasze fundamenty. Ta burza potrząśnie naszym dotychczasowym życiem. Nie będziemy już tacy sami.

Wierzę, że w czasie próby zobaczymy siebie w nowy sposób. Zobaczymy na czym budowaliśmy: na skale, czy na piasku? Piaskiem może być coś, co do tej pory wydawało się solidną podstawą. Konto w banku, dobra praca, wysokie stanowisko, cokolwiek, co nam daje pozorne poczucie bezpieczeństwa. Czy nasz charakter reprezentuje dobry fundament?

PEWNE OPARCIE

Aby przetrwać nadchodzące dni potrzebujemy czegoś więcej. Musimy stanąć na naprawdę mocnym fundamencie. Naszą skałą musi stać się sam Jezus Chrystus. To na Nim mamy budować nasze życie i nasz charakter. Zaufajmy Jemu bez względu na to, co się wydarzy. On nas poprowadzi.

Jezus mówi: nie bójcie się! Jam zwyciężył świat! Mamy więc pewność, że nasz Tata w niebie o nas się zatroszczy. Pozwól, aby Bóg przejął kontrolę w Twoim życiu. Jeżeli uczynisz z Niego swój fundament, On nigdy Cię nie opuści i nie pozostawi. Jezus powiedział do nas:

„Nie troszczcie się o życie swoje, co będziecie jedli albo co będziecie pili, ani o ciało swoje, czym będziecie się przyodziewać… ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie Wam dodane” (Mat 6:24,33).

NOWY CHARAKTER

Bóg pragnie, abyśmy w Jego kochających ramionach znaleźli źródło siły i radości. Kiedy przychodzi powódź problemów, kiedy wszystko się trzęsie, sprawdź, czy Jezus jest w Twoim życiu fundamentem. Na kim zbudowałeś dom swojego życia i swój charakter? 

Jeśli teraz odczuwasz, że tego właśnie pragniesz, to możesz pomodlić się tą modlitwą: „Panie Jezu zapraszam Cię do mojego życia. Przebacz mi moje grzechy. Zasiądź na tronie mojego życia. Bądź moim Panem i Zbawicielem. Wprowadź pokój do mojej duszy i pomóż mi podążać za Tobą. Amen.”

Post Ile wiemy o sobie? Test charakteru pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Miriam odpowiedziała aniołowi: „Oto ja, gotowa służyć Panu, niech Mi się stanie według twego słowa!” (por. Łk 1, 26-38).

Wspaniale być błogosławioną między kobietami. I wspaniale być matką Bożego Syna. Ale w tym wszystkim jest tyle znaków zapytania. Co Miriam miała powiedzieć rodzicom? Lub co miała powiedzieć Józefowi? Co miała powiedzieć ludziom? Kto da wiarę?

Skandal nazwany łaską

Cała ta historia to wielki skandal, który anioł tłumaczy tak:

„Znalazłaś łaskę u Boga. Jesteś panną. Masz narzeczonego. Ale nie mieszkacie ze sobą. Nie współżyliście ze sobą. Mimo to, będziesz miała dziecko. Tylko NIE z Józefem. Urodzisz syna, który będzie Synem Najwyższego.”

Zachodzi tu pewien paradoks, który ociera się o absurd. Syn Boży, Kreator, przez którego i dla którego wszystko zostało stworzone, którego niebiosa nie mogą ogarnąć, ma zamieszkać w łonie młodej, nastoletniej Żydówki.

Odpowiedzią Miriam na to wszystko, czego ani ona nie mogła zrozumieć, ani my dzisiaj nie rozumiemy, jest: ZAUFAM. Niech mi się stanie tak, jak Ty chcesz, nie ja. Do dziś najwięksi teolodzy zastanawiają się, co to znaczy, że Duch Święty zstąpił na Miriam, tak że mogła ona porodzić Bożego Syna. Ale jej wystarczyło to, co usłyszała.

Miriam i najdoskonalsza odpowiedź

Zaufać to znaczy przestać domagać się odpowiedzi. Kiedy Bóg wkracza w historię naszego życia, zaprasza nas do wędrówki. Włącza nas w swoje plany, gdzie nie musimy wszystkiego rozumieć. Bo ponad zrozumieniem jest coś więcej.

Nie musisz rozumieć, aby zaufać. Możesz być kimś małym w wielkim świecie, przez którego Bóg zrodzi swoje Słowo, które wyda zbawczy owoc w tobie i wokół ciebie

Łatwo jest ufać, kiedy wszystko toczy się wg naszych myśli. Wówczas to takie naturalne. Ale wtedy, gdy jest ciężko, gdy jest ciemno, gdy nic nie rozumiesz i nie widzisz drogi, kiedy czujesz się mały i słaby… Wtedy powiedzieć: „Panie, nic nie rozumiem, nawet Cię nie widzę, ale ufam!” – taka postawa ma niezwykłą wartość.

Nie musisz rozumieć, aby zaufać. Możesz być kimś małym w wielkim świecie, przez którego Bóg zrodzi swoje Słowo, które wyda zbawczy owoc w tobie i wokół ciebie. Nierzadko w taki właśnie sposób Bóg wprowadza nas w swój plan dla naszego życia. Nikt nie jest zbyt mały lub słaby, aby go przyjąć. Wręcz przeciwnie, możesz się okazać zbyt silny lub za mądry (w swoim rozumieniu).

Zadania specjalne dla małych i słabych

Bóg zwrócił się do nastoletniej żydowskiej dziewczynki z zadaniem specjalnym. To zadanie decydowało o zbawieniu świata, czyli także o moim i twoim zbawieniu. Kobieta w starożytnej kulturze semickiej nie miała zbyt silnej pozycji, jak kobiety dzisiaj, w kulturze europejskiej i zachodniej. Jej sytuacja społeczna i prawna była zależna od mężczyzny.

Miriam nie była osobą pełnoprawną. Bóg jednak w swojej mądrości sprawił, że właśnie w tej młodej dziewczynce, nie znanej nikomu, nie znanej wielkim tamtego świata, bez żadnych praw, urodził się syn – Jego Syn!

To przekracza zdolności mojej percepcji, ale ukazuje mi Boga jako Tego, który mówi do małych ludzi, często anonimowych i niezauważalnych. Mogą nic nie znaczyć w środowisku, w którym żyją, ale Bóg upodobał sobie właśnie takich ludzi. Do takich ludzi przychodzi. I do takich ludzi się zwraca.

Boża lekcja zaufania od Miriam

Takich ludzi powołuje: ludzi małych do rzeczy wielkich, ludzi zwyczajnych do zleceń nadzwyczajnych.

Bóg powołał i użył Miriam, żeby Ci pokazać, że On chce powołać i użyć ciebie. Tak jak do Miriam, On przychodzi dzisiaj do ciebie. Miriam podjęła decyzję, żeby zaufać. Powtórz razem z nią: Niech mi się stanie według Twojego słowa.

Post Miriam – nastoletnia nauczycielka zaufania Bogu pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Na myśl od razu przyszedł mi także werset z Ewengelii Mateusza na temat modlitwy, która odbywa się w ukryciu:
,,Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej. A zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu. Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.” (Mat 6:5-8)

W innym tłumaczeniu możemy przeczytać, że Bóg, który widzi w skrytości, odda Ci jawnie. Ten werset omawia ważną zasadę: nasza rozmowa z Bogiem, czyli modlitwa, jest słyszalna przez Boga i On na nią odpowiada.

BOŻE INSTRUKCJE

W poszczególnych wersetach widzimy, jak Jezus tłumaczy, czego nie robić. Jezus mówi w wersecie 5, aby nie robić tego na pokaz, czy żeby pokazać się przed ludźmi. Natomiast w wersecie 7 dodaje, abyśmy nie byli wielomówni i nie powtarzali pustych powtórzeń.

Zaciekawiło mnie to, w jaki sposób my się zachowujemy gdy na nas nikt nie patrzy. Czy nasze życie, styl modlitewny ulega zmianie? Oraz czy zachowujemy się naturalnie za zamkniętymi drzwiami?

Jezus nadmienia w wersecie 8, abyśmy nie naśladowali modlitw „na pokaz”. Bo Bóg Ojciec wie, czego nam potrzeba zanim zaczniemy Go poprosić.

Wszyscy widzieli, że Bartymeusz jest ślepy, a mimo to Pan Jezus przechodząc obok zapytał: „Co chcesz, żebym Ci uczynił?”

Przypomina mi się historia z Ewangelii Marka, kiedy Jezus uzdrowił ślepego Bartymeusza (8:46-52). Wszyscy widzieli, że ten jest ślepy, a mimo to Pan Jezus przechodząc obok zapytał: „Co chcesz, żebym Ci uczynił?” Bartymeusz odpowiedział: „Mistrzu, abym przejrzał.” Przez ten przykład Bóg pokazuje nam, żeby zabiegać o rzeczy i zgłaszać nasze prośby. On chce, abyśmy umieli je sformułować.

MODLITWA TO WSPÓLNY CZAS

Zamknięcie i spotkania z wielkim wspaniałym Bogiem w pokoju modlitwy rodzi więź. Gdy jesteś za zamkniętymi drzwiami, w ukryciu, dzielisz się tematami, które są słyszalne tylko dla dwóch stron. To rodzi pewną intymność i bliskość. To czas komunikacji między Bogiem a nami, bo modlitwa to nie tylko nasze wyznania przed Bogiem, ale On także mówi do nas.

Modlitwa nie jest monologiem, ponieważ Bóg także chce mówić do nas. Przez swoje Słowo pragnie dotykać naszego serca. ,,Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy głos mój i otworzy drzwi, wstąpię do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną.” (Obj. 3:20)

Dla mnie ten trudny czas odosobnienia był zaproszeniem do wspólnej ,,wieczerzy” z samym Świętym Bogiem. W tym miejscu schronienia możemy spotkać się z Panem Jezusem przy jednym stole i wsłuchać się w Jego głos. Wierzę, że Bóg pragnie przemieniać nasze serca i przygotować na czas, który nastąpi po pandemii.

Z ŻYCIA WZIĘTE

Gdy obserwuję przykłady osób w Biblii, które w trudnym czasie zdecydowały się modlić w odosobnieniu, za każdym razem ten okres przynosił wielkie zmiany w ich życiu. A nawet w życiu ich narodów. Gdy trudny czas przemijał, ich serca były przemieniane przez Boga.

Jezus rozpoczął działalność publiczną, która zmieniła radykalnie świat, od spędzenia 40 dni na pustyni, na poście i modlitwie.

Nehemiasz rozpoczął od modlitwy, a później zapoczątkował odbudowę murów Jerozolimy i był pierwszym dowódcą Żydów z wygnania. Estera, w bardzo trudnym czasie dla swojego narodu i przed spotkaniem z królem, zarządziła trzydniowy post z modlitwą. I w ten sposób uratowała swój lud przed eksterminacją.

Nasza modlitwa ma znaczenie i rozpoczyna wielkie rzeczy w naszym życiu, jak i w życiu innych osób

Jonasz był trzy dni w brzuchu wielkiej ryby i tam modlił się do Boga, aby później iść do Niniwy i rozpocząć największe przebudzenie w historii. Anna nie ustawała w modlitwie, aby mieć syna. Bóg ją wysłuchał i jej dał Samuela, który został sędzią w Izrealu i miał olbrzymi wpływ na ukształtowanie państwa Izrael.

Takich przykładów z Biblii można by mnożyć. Do tego mogłabym dołączyć wiele świadectw z mojego życia. Te historie pokazują, że nasza modlitwa ma znaczenie i rozpoczyna wielkie rzeczy w naszym życiu, jak i w życiu innych osób.

MODLITWA W OCZEKIWANIU

W tym czasie ukrycia Bóg chce do nas mówić. Ten czas, który obecnie nadal trwa, nie jest łatwy. Dla wielu wiązał się z utratą pracy, środków do życia, być może nawet utratą relacji. Ale wiem, że Bóg widzi nas w ukryciu, trwających w modlitwie.

W Ks. Micheasza 7:7, jest napisane: ,,Lecz ja będę wypatrywał Pana, będę wyczekiwał Boga mojego zbawienia. Mój Bóg mnie wysłucha!” Okoliczności, w których Micheasz wypowiadał te słowa, były tragiczne, ale Micheasz wierzył, że Bóg go wysłucha.

Nie wiem, jak zakończy się historia z koronowirusem. Ale wiem, że czas zamknięcia może przynieść dobre i wielkie zmiany dla przyszłości. Dlatego chcę zostawić Cię z kilkoma pytaniami:

• Co Bóg chce zrobić dla Ciebie w miejscu ukrycia?
• Czy Bóg chce zmienić coś odnośnie Twojego spostrzegania modlitwy?
• Jak świadomość, że Bóg słyszy Twoje modlitwy i na nie odpowiada, zmienia Twoje nastawienie na modlitwę?

Być może te informacje są dla Ciebie nowe i jeszcze nie otworzyłeś drzwi swojego serca na Jezusa. Czy dasz zaprowadzić się Bogu do ukrytego miejsca, aby mówił do Ciebie? Z tego spotkania wyjdziesz odmieniony. Bóg będzie pracował w Twoim sercu. Zachęcam Cię, skryj się w swoim pokoju i otwórz drzwi Jezusowi, aby usłyszeć Jego głos.

Post Modlitwa za zamkniętymi drzwiami pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Jest jeden skuteczny sposób na ciszę potrzebną nam do pracy. Dać dzieciom dostęp do Internetu. Wbrew poradnikom umieszczonym na różnych witrynach, moje dzieci nie mają ochoty układać puzzli albo malować cichutko farbami. Interesuje ich głównie granie w gry komputerowe, bo skoro do nauki używają telefonu i komputera, to dlaczego nie do grania?

Drastycznie zmieniły się wszystkie nasze filozofie, a zasady dotyczące elektroniki uległy obaleniu. Pocieszam się, że to tylko przejściowe i nie da się nad wszystkim panować non stop. Z początku wszyscy dawaliśmy sobie czas, by jakoś odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Z resztą jak wytłumaczyć dzieciom (9 i 11 lat), że nie mogą ciągle patrzeć się w telefon, skoro my bez przerwy zerkamy na własny?

Wątpliwa produktywność

Zauważyłam, że moja cierpliwość szybko się kończy przy okazji ciągłych wyzwań związanych z nauką, wspólnym „spędzaniem czasu” i próbie opanowania chaosu. Bo fatalnie jest „być ze sobą nawzajem”, kiedy tak naprawdę nadal brakuje nam czasu. To, że szkoły są zamknięte, wcale nie oznacza, że rodzice mają wolne od pracy. Taki urok pandemii – dopiero się tego uczymy.

Nie da się jakościowo spędzać razem czasu, równocześnie pracując

Po raz kolejny sprawdza się zasada, że nie da się robić dwóch ważnych rzeczy na raz. Nie da się jakościowo spędzać razem czasu, równocześnie pracując. Czy potrafimy pomagać dzieciom w nauce, a samemu zajmować się czymś innym, chociażby prowadzeniem rodzinnego budżetu? Nie przybyło nam czasu, ale przybyło nam obowiązków.

Złudnie próbujemy podwoić swoją wydajność. W efekcie, w marcu zawiesiłam swoje działania zawodowe, aby zająć się dziećmi. A także żeby dzięki temu mój mąż był w stanie pracować zdalnie. To wcale nie było łatwe, ale z doświadczenia wiem, że inaczej nie dalibyśmy rady. Dzisiaj stopniowo próbujemy na nowo przeorganizować nasze działania.

Zmiany i obawy w pandemii

Wiem, że nie każdy może sobie na takie przeorganizowanie pozwolić. Znam osoby, które przez ostatnie miesiące chodziły do pracy, a ich dzieci zostawały pod opieką dziadków, albo wynajętych opiekunek. Inni cieszą się z dodatkowego czasu wolnego podczas pandemii. Tymczasem nadal otrzymują pensję pomimo minimalnego nakładu pracy.

Jednak znam też osoby, które ponoszą stałe koszty pomimo braku klientów. Płacą wynagrodzenie pracownikom, mimo że sami nie zarabiają. Inni już dawno musieli sięgnąć po oszczędności.

Jedni z przerażeniem myślą o swojej przyszłości finansowej albo zdrowotnej, a inni znudzeni czekają na powrót do normalności

Nie chodzi o to, żeby się licytować, kto ma trudniej a kto gorzej. To normalne, że jedni czują się bardziej zagrożeni, a drudzy mniej. Jedni z przerażeniem myślą o swojej przyszłości finansowej albo zdrowotnej, a inni znudzeni czekają na powrót do normalności. Cała trudność polega na tym, że każdy swoją sytuację odbiera w sposób bardzo osobisty. A im bardziej coś odbieramy osobiście, tym trudniej nam zrozumieć i zauważyć innych.

Każdy pragnie zrozumienia. Poczucie, że jest się zrozumianym może dodać sił, by działać właściwie. To, co robimy, zawsze ma znaczenie, zawsze nas kształtuje, często wpływa na innych, nawet jeśli nie zawsze to widzimy.

Szkoła w domu

Początkiem wiosny w szkołach ogłoszono nauczanie zdalne. Nikt nie był na to przygotowany – ani nauczyciele, ani uczniowie, ani rodzice. Musieliśmy stworzyć zespół, który działałby na tyle dobrze, żeby dzieci rzeczywiście były wstanie przyswoić nowe umiejętności. Po pierwszym tygodniu u dzieci widać było czas ekscytacji: koniec z wczesnym wstawaniem, można w piżamie odrabiać lekcje.

Aż nagle, dość szybko, nastał czas burzy. Okazało się, że mamy za mało komputerów w domu, trzeba dobrze zorganizować czas i się dzielić. Jedno dziecko płacze, bo nie rozumie zadania, a drugie się denerwuje, bo nie zdąży oddać zadania na czas, a „pani kazała”. Nowa szkoła okazała się pełna nowych nerwów, rozczarowań i lęków. Nie takiej pandemii się spodziewaliśmy.

Drukujemy, edytujemy, przesyłamy. Piszę do nauczycieli, że coś nie działa, że za dużo, a z tyłu głowy i tak mam myśl, że jakoś nasze dzieci będą musiały sobie z tym poradzić. Przez pierwszych parę nocy śniła mi się szkoła. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak to wszystko przeżywam. Wspomniałam o tym koleżance, a ona odparła, że miała podobnie.

Opanować rytm pandemii

Na szczęście przyszedł przełom. Lekcje online zaczęły się sprawdzać, a moi synowie wychodzili z pokoju uśmiechnięci i zadowoleni. Udało się uformować styl współpracy. Dzieci nauczyły się obsługi platformy, przesyłania plików i zadawania pytań. Większość nauczycieli moich dzieci skupiła się na tym, żeby najpierw zrozumieć potrzeby ucznia i nauka zaczęła płynąć.

Popołudniami staramy się nie korzystać z elektroniki. To dotyczy wszystkich członków rodziny

To niesamowite, w jakim tempie chłopcy opanowali nowy system i nowe umiejętności. Dodatkowo ustaliliśmy, że uczymy się w godzinach porannych, a po 13:00 wyłączamy komputer. Popołudniami staramy się nie korzystać z elektroniki. To dotyczy wszystkich członków rodziny. Każdego dnia jest trochę inaczej, ale dzięki temu dzieciom łatwiej jest wtedy nie myśleć o telefonach i graniu.

Nie zmuszam ich w tym czasie do grania w planszówki, nie organizujemy nic na siłę, ale staramy się być z nimi i słuchać. Czasami wynikają z tego wielkie kłótnie, a czasami świetna zabawa lub ważne rozmowy. Bywa też, że wszystkiego po trochę.

Nie chodzi o mnie

Podziwiam wychowawców i nauczycieli, którzy zdecydowali się nagrywać lekcje dla uczniów na video. Pamiętam, kiedy sama po raz pierwszy miałam nagrać filmik na YouTube i bardzo to przeżywałam. Była to moja własna decyzja i mogłam się do tego przygotować, a mimo to nie było łatwo. Nauczyciele nie dostali ani wyboru, ani nadmiaru czasu.

Wysłałam podziękowanie do jednej z nauczycielek za pomysł z nagraniem lekcji. Filmik był bardzo naturalny. Nasz syn uśmiechał się do ekranu i czuł się zachęcony do pracy. Nauczycielka odpisała, że nagrywanie to dla niej ogromny stres i wielkie wyzwanie. Ale dodała: „to dzieciom ma być łatwiej”. Udało jej się zmniejszyć poczucie osamotnienia u dzieci z powodu nowej sytuacji.

Bez porównywania

Zdaję sobie sprawę, że nie każdy będzie miał takie możliwości. W dzisiejszym świecie najtrudniej uchronić się przed rozgoryczeniem i nadal robić tyle, ile się uważa za właściwe. Jak mówi Biblia, strzeżmy swoich serc, „bo z niego tryska źródło życia” (Przyp. Sal. 4:23). W obecnym czasie ta wewnętrzna siła jest nam wszystkim bardzo potrzebna.

Trudne sytuacje wyolbrzymiają różnice i zwiększają skupianie się na sobie. Dopóki szukamy swojej racji, tracimy szansę na budowanie czegoś większego. Każdy będzie musiał poradzić sobie z własnym lękiem i problemami, ale bez względu na poziom trudności będziemy potrzebowali wsparcia innych. Chroniąc się przed rozgoryczeniem, sami stajemy się silniejsi i możemy być wsparciem dla ludzi wokół.

Post Życie rodzinne w cieniu pandemii pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Jednak Boży Duch przypomina mi, że możemy rozróżnić dwa źródła „słodkości” w naszym życiu. Słodycz pochodzi z połączenia nieba i ziemi, wymiany między naszym światem a Bożym firmamentem. Słodki rok może być takim tylko z Bożej ręki.

Słodycz z ziemi do nieba

Słodkość unosząca się z ziemi do nieba wielokrotnie jest wspominana w Pięcioksięgu (w Księgach Mojżeszowych), kiedy Izrael składał Panu ofiary. Pismo mówi, że były dla Niego „słodkim aromatem”: I spalisz całego tego barana na ołtarzu. Jest to ofiara całopalenia dla Pana, miła woń, ofiara spalana dla Pana. (Wj 29:18)

W tym wersecie możemy zaobserwować dwa podstawowe elementy: coś, co oferujemy oraz ogień, który to pochłania. Wszystkie odniesienia w Biblii do słodkiego aromatu ofiary mówią także o ogniu. Hebrajskie słowo, oznaczające „słodycz”, pochodzi od rdzenia, który oznacza zarówno „pocieszenie”, jak i „słodkość”.

Myślę, że większość z nas nie zachwyciłaby się zapachem płonącego zwierzęcia. Jednak dla Pana ten zapach jest pocieszający i słodki, ponieważ jest ofiarą z serca. Nasza postawa serca jest ważniejsza niż to, co ofiarujemy.

Wiem, że są w moim życiu sfery, które powinnam złożyć na Jego ołtarzu i pozwolić im spłonąć.

Wiem, że są w moim życiu sfery, które powinnam złożyć na Jego ołtarzu i pozwolić im spłonąć. Obecny sezon pokazał mi mój egocentryzm dobitnie. Lubię czuć się wolna i podejmować własne decyzje. Chętnie wskakuję w samolot i odwiedzam nowe miejsca i ludzi. Lubię mieć pełny stół, zastawiony jedzeniem i otoczony przyjaciółmi.

Nie podoba mi się to, że panoszący się na świecie wirus odebrał mi te możliwości. Teraz, patrząc na nowy, dany nam rok, chcę rozpalić przed Bogiem ołtarz i zrzucić z siebie to, co należy się Jemu. Może ta ofiara nie pachnie zbyt dobrze i jest dla mnie niekomfortowa, ale chcę Mu to oddać w pełni. A w moim dyskomforcie przychodzi Jego pociecha i słodycz!

Słodycz z nieba do ziemi

Drugim źródłem słodyczy w Biblii jest Słowo. Tutaj kierunek jest odwrotny – z nieba na ziemię. Bóg dał nam w swoim Słowie wielkie bogactwo i zaopatrzenie. A my mamy je uchwycić i skosztować! W hebrajskim Piśmie czytamy, że Boże Słowo, jego wskazówki, prawa i instrukcje, mają „słodki smak”.

• Jak słodka jest dla mego podniebienia Twoja mowa, ponad miód dla ust moich. (Psalm 119:103)
• Wtedy zjadłem go [zwój], a on był w moich ustach słodki jak miód. (Ezechiela 3:3)
• Bojaźń Pana [i] Wyroki Pana są… słodsze niż miód, nawet najwyborniejszy. (Psalm 19:10-11).
• Poszedłem tedy do anioła i powiedziałem mu, by mi dał książeczkę. A on rzecze do mnie: Weź i zjedz ją… zjadłem ją, a była w ustach moich jak słodki miód… (Obj. 10: 9-10)

Podobnie jak w przypadku naszych ofiar ogniowych, ta wymiana jest także równocześnie trudna i słodka. To pomaga mi zrozumieć, że słodycz nie zależy od ziemskich warunków, ale od naszego serca. Czy pragnę Jego Słowa i spędzam czas na czytaniu i rozmyślaniu nad Nim? Tylko w ten sposób możemy liczyć na słodki rok.

Słodki nowy rok 5781 plus dziesięć dni

Z tych dwóch źródeł pochodzi Boża słodycz, a nie z łatwości życia. Pozbądźmy się wszystkiego, co trzeba spalić na Jego ołtarzu. Zagłębmy się w Jego Słowo z nową determinacją. A przy okazji, zjedzmy miód i jabłka, aby przypomnieć sobie o Bożej dobroci, której doświadczamy!

Następnie, zaraz po tej słodyczy, przechodzimy do dziesięciu dni pokuty. To dni pomiędzy Rosz HaSzaną a Jom Kippur – Dniem Odkupienia. Im bliżej Jom Kippur, zawsze mam na sercu słowa modlitwy: Ojcze nasz, Królu nasz – Avinu Malcheinu. To bardzo powszechna modlitwa żydowska na ten czas.

Kiedy ostatnio przeczytałam jej słowa, zdałam sobie sprawę, jak bardzo pasują one do dni, w których żyjemy. Izrael jest na kwarantannie, nasze szpitale są pełne, a armia jest osłabiona przez ograniczenia. Nasze zaufanie do rządu jest coraz niższe. ALE: Ojcze nasz i Królu!

Ojcze nasz, Królu nasz, zgrzeszyliśmy przeciw Tobie! Ojcze nasz, Królu nasz, nie mamy króla oprócz Ciebie! Bądź nam przychylny ze względu na Twoje Imię, spraw, niech będzie znów dobry rok.
(całą modlitwę w języku polskim można przeczytać na stronie: zbory.org/jom-kipur)

Ojcze nasz i Królu

Izajasz 33:22 mówi: Bo Pan jest naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą, Pan naszym królem: On nas wybawi. Służymy Bogu, który jest naszym Królem! Ty wszak jesteś naszym ojcem, gdyż Abraham nas nie zna, a Izrael nas nie uznaje! Ty, Panie, jesteś naszym ojcem i naszym Odkupicielem. To jest twoje imię od wieków. (Izajasz 63:16)

Znamy naszego Boga i służymy Mu. On jest naszym Abba – kochającym Ojcem. On zapewnia nam słodki rok. Ale On jest także potężnym, wywyższonym, wszechmogącym Królem! Dlatego dziękujemy Mu za Jego łaskę i czekamy na Jego obecność.

Post Słodki Nowy Rok z połączenia nieba i ziemi pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Od kilku tygodni z powodu koronawirusa zostaliśmy zamknięci w swoich domach i poddani – pod groźbą coraz wyższych kar – przymusowej kwarantannie. Wszystko, aby nie zarazić się tajemniczym wirusem SARS-CoV-2, który wciąż pozostaje zagadką dla naukowców i póki co nie ma na niego lekarstwa.

Klaskaliśmy tym, którzy wychodzić z domu jednak muszą: pracownikom służby zdrowia, handlu i służb mundurowych. W tym policjantom, strażakom i listonoszom, którzy robią wszystko, byśmy mogli przetrwać ten trudny czas. Choć po pierwszym entuzjazmie również wobec przedstawicieli tych zawodów zaczęły się coraz częściej pojawiać reakcje negatywne.  Bo „mogą przywlec zarazę”.

Rok pod hasłem Covid-19

Nastał dziwny okres, w którym matki nie powtarzają dzieciom sto razy, żeby oderwały się od telewizora i wyszły na zewnątrz. Wprost przeciwnie, rozkazują, zgodnie z rozporządzeniem władz: „Siedź w domu!”. Dotychczas nie sposób było oderwać uczniów od komputerów, a dzisiaj tak większość musi spędzać dzień.

Zdalnie pracujący rodzice wydzierają je potomkom, by móc popracować, przeprowadzić video-konferencję. (Podczas której od czasu do czasu pojawia się za ich plecami niekompletnie ubrany kilkulatek, pytający „Widać mnie?”). Świat pod znakiem Covid-19. 

Nieoczekiwanie dzieci tęsknią za szkołą i nauczycielami, a ich rodzicie jeszcze bardziej. Świat stanął na głowie, bo okazuje się, że naprawdę niewiele nam potrzeba. A zarazem niezbędne stają się przedmioty dotąd niedoceniane: wygodne dresy, skrawek balkonu, sprawna kamerka w komputerze.

Jak wygląda nasz nowy świat? Eleganckie ubrania wiszą w szafach, a nam do życia wystarcza kilka bawełnianych koszulek, dwa swetry i trzy pary dżinsów. Koszulki nawet niektórzy przerabiają na maseczki ochronne. Z butów najpraktyczniejsze okazują się klapki, a nie drogie francuskie pantofle. Jak to ktoś określił: o 21:00 nadchodzi czas, by zmienić „piżamę dzienną” na „piżamę nocną”.

Pytania bez odpowiedzi

Produktami pierwszej potrzeby stały się: ryż, makaron i papier toaletowy (co osobom nieco starszym przypomina stan wojenny z roku 1981). Za jednorazowe rękawiczki gumowe i higieniczne maseczki skłonni jesteśmy dać każde pieniądze. A za butelką środka dezynfekującego zjeździć pół miasta. Przesyłamy sobie porady jak upiec chleb, zwiedzamy wirtualnie muzea, pobieramy nieodpłatnie audio- i e-booki.

W niedzielę oglądamy nabożeństwa online (rekordziści nawet siedem), a popołudniami gramy w gry towarzyskie. Wcześniej nigdy nie mieliśmy na to czasu. Z powodu Covid-19 spędzamy czas tylko z wąskim gronem, nierzadko tylko z własnymi domownikami. 

Robimy gruntowne porządki, przeglądamy stare fotografie, piszemy pamiętniki i publikujemy zdjęcia z dzieciństwa na Facebooku. Tylko czasu, jak wcześniej, wciąż nam brakuje, bo choć obiecywaliśmy sobie nie zaglądać co godzinę na portale informacyjne, śledzimy liczby i ograniczenia w Polsce i na świecie. „To jest trzecia wojna światowa” – usłyszałam dzisiaj.

Nie tylko my sami nie wiemy jak sytuacja się rozwinie, ale nikt inny też nie jest w stanie nam tego powiedzieć. Żaden przywódca ani naukowiec nie zna odpowiedzi na pytanie, jak długo to potrwa. Problem nagle dotyczy nas wszystkich, chorują emigranci i premierzy, bezdomni i koronowane głowy. Każdy może zarazić się wirusem, a co więcej każdego z nas dotkną skutki ekonomiczne tego, co się teraz dzieje.

Szczęśliwego…?

Tak niedawno – choć mamy wrażenie, że było to wieki temu – składaliśmy sobie noworoczne życzenia: Oby ten rok był lepszy od poprzedniego! Sobie też tego życzyłam, bo ubiegły rok był dla nas jednym z najtrudniejszych. Seria trudnych zdarzeń, które nas dotknęły, wydawała się wręcz nieprawdopodobna. W krótkim czasie zmarło kilka bardzo bliskich nam osób, a my za każdym razem mówiliśmy: „Boże, tak trudno to zaakceptować”.

Potem zaczęły się nasze problemy zdrowotne. Niemalże całe wakacje chodziłam o kulach po skręceniu kostki w nodze, a jesienią jak lawina następowały turbulencje zdrowotne w życiu mojego męża, Leszka. Najpierw wykryto u niego na policzku „małego raczka” (określenie dermatologa), a kilkanaście dni później guza na pęcherzu. Po operacji (jak się okazało, dzięki Bogu guza nie było) stracił w nocy przytomność, upadł i złamał nos. Wyglądał jak Gołota po walce i kolejne dni spędził śpiąc na siedząco, bo w czasie upadku pękło mu także żebro.

Gdy wreszcie poczuł się lepiej, 11 grudnia nastąpiło zdarzenie najbardziej dramatyczne: dostał udaru niedokrwiennego mózgu, który spowodował całkowitą afazję. Afazja to utrata mowy, umiejętności czytania, pisania i liczenia. Nie potrafił powiedzieć, jak się nazywa i gdzie mieszka. Następnego dnia w tomografii widoczny był w mózgu czarny, czyli obumarły obszar o wymiarach 6 cm x 3,5 cm x 3,7 cm.

Jak nie Covid-19, to… 

Pobyt w szpitalu, wypełniony mozolnymi ustawicznymi ćwiczeniami logopedycznymi, by policzyć do dwudziestu, wymienić pory roku czy zaśpiewać „Lulajże Jezuniu”. Trudno wyobrazić sobie frustrację człowieka, który dwa tygodnie wcześniej wygłaszał czterdziestominutowe kazanie, a teraz mylą mu się dni tygodnia i nie pamięta imion wnuków.

Terapia przypominała ćwiczenia pierwszoklasisty: codzienne wielogodzinne rysowanie szlaczków, wymawianie i pisanie prostych słów (ze ściągą w postaci alfabetu), a potem wypełnianie ćwiczeń, zagadek i rebusów, i głośne czytanie, by po czterech miesiącach osiągnąć tempo czwartoklasisty. Niemalże cztery miesiące Leszek spędził w szpitalach i w sanatorium na wczesnej rehabilitacji neurologicznej.

A jednak przez cały ten niełatwy czas, począwszy od sali poudarowej, gdy leżał podpięty do kroplówek i monitorów, gdy nasz dotychczasowy świat się zawalił, czułam niezwykły, wszechogarniający pokój. Pokój, który nie wypływał ze mnie, bo według specjalistów zarówno chory, jak i członkowie rodziny osoby z udarem, często wpadają w depresję.
„Widać, że Pan Bóg was kocha” – powiedział neurolog siostrze Leszka. Podobnie komentował ordynator: „Ten pastor szybko się zbiera”.

Czy Bóg jest dobry?

Tak, jesteśmy pewni: Bóg nas kocha. Niezależnie od tego, co się wydarzyło i co dzieje. Kocha i jest dobry, choć w takich trudnych momentach, nie jest łatwo w to uwierzyć. By móc to dzisiaj wyznać, potrzebowałam wielu bolesnych prób życiowych. Od dziecka wierzyłam, że Bóg jest wszechmocny i suwerenny, że jest Panem życia i śmierci.

Ale, gdy mnie lub bliskie mi osoby dotykało jakieś doświadczenie, ciężko było mi przyznać, że jest dobry. Jak to wyznać, jeśli On dopuszcza do nieszczęść? Dlaczego pozwala na śmierć dzieci i młodych matek, na pełne cierpienia choroby i nieszczęśliwe wypadki? Chyba każdy kiedyś stawiał sobie i Bogu takie pytanie.

Być może nieraz wykrzyczał zrozpaczony w przestrzeń nieba: „Boże, dlaczego?!”. Musiało upłynąć wiele czasu, bym umiała powiedzieć: Nie rozumiem, a jednak będę ufać. Jak Hiob powtórzyć: „Choćby mnie zabił Wszechmocny – ufam, i dróg moich przed Nim chcę bronić” (Hioba 13,15 BT).

Ponad ludzki rozum

Czekałam pod pokojem ordynatora na „wyrok”, gdy w sali poudarowej Leszek na migi i za pomocą półsłówek próbował mi wyjaśnić, o co mu chodzi, a po policzkach płynęły mu łzy bezsilności i frustracji. W tych najtrudniejszych chwilach w szpitalu, doświadczyłam, że Bóg jest w stanie dać pokój, który „przewyższa wszelki rozum” (List do Filipian 4,7).

Skąd pochodził ten pokój? Z modlitw setek, a nawet tysięcy osób, które zostały zaalarmowane błyskawicznie, ledwie Leszka wzięło pogotowie. Te modlitwy czułam wręcz fizycznie jak otulający koc, z każdym dniem grubszy. I choć w tym czasie żyłam jak w transie (praca w szkole – kilkugodzinne odwiedziny w szpitalu – informowanie najbliższych o stanie Leszka – szukanie po omacku pomocy i terapeutów), te modlitwy nie pozwoliły mi nawet się rozpłakać. Przeciwnie, dawały poczucie otoczenia niezwykłą Bożą miłością i pokojem.

Nie mam wątpliwości, że to właśnie moc modlitwy sprawiła, że Leszek – choć przed nim jeszcze długa droga rehabilitacji domowej, bo wszelkie inne formy z powodu koronawirusa są niedostępne – jest w tak dobrym stanie. Z ludzkiego punktu widzenia było bowiem tragicznie, jak poinformowała mnie lekarka kilka godzin po udarze: „Podaliśmy lekarstwo, dotychczas nie zadziało”. Jednak wbrew wszelkim okolicznościom Bóg dokonał cudu.

Pokój, który przewyższa Covid-19

Obecnie alarmowani jesteśmy pesymistycznymi wieściami ze świata i kraju a słupki zachorowalności na Covid-19 rosną. Kiedy izolacja się przedłuża, gdy luksusem jest wyjście do sklepu, a marzeniem wypicie kawy z przyjaciółmi i spacer po lesie, słowa apostoła Pawła są szczególnie cenne i prawdziwe:

„Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.” (List do Filipan 4:6-7)

Apostoł daje kilka wspaniałych i skutecznych rad, które działają ‘w pakiecie’. Po pierwsze, mamy nie troszczyć się o nic, po drugie, powierzyć prośby Bogu, a po trzecie, robić to z dziękczynieniem. I, co niezwykle ważne, jest to zalecenie powiązane ze wspaniałą obietnicą: Pokój Boży ponad wszelki rozum będzie chronił naszych serc i myśli przez Pana Jezusa.

Kiedy powierzamy troski Bogu, w naszym sercu zamiast bólu, żalu, pretensji, użalania nad sobą panuje pokój Boży. Nawet wtedy, gdy wszystko wokół się wali. Bo świat stanął na głowie, ale Bóg nie.

Post Gdy świat staje na głowie: Co z nami zrobił Covid-19? pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.