Od kilku tygodni z powodu koronawirusa zostaliśmy zamknięci w swoich domach i poddani – pod groźbą coraz wyższych kar – przymusowej kwarantannie. Wszystko, aby nie zarazić się tajemniczym wirusem SARS-CoV-2, który wciąż pozostaje zagadką dla naukowców i póki co nie ma na niego lekarstwa.

Klaskaliśmy tym, którzy wychodzić z domu jednak muszą: pracownikom służby zdrowia, handlu i służb mundurowych. W tym policjantom, strażakom i listonoszom, którzy robią wszystko, byśmy mogli przetrwać ten trudny czas. Choć po pierwszym entuzjazmie również wobec przedstawicieli tych zawodów zaczęły się coraz częściej pojawiać reakcje negatywne.  Bo „mogą przywlec zarazę”.

Rok pod hasłem Covid-19

Nastał dziwny okres, w którym matki nie powtarzają dzieciom sto razy, żeby oderwały się od telewizora i wyszły na zewnątrz. Wprost przeciwnie, rozkazują, zgodnie z rozporządzeniem władz: „Siedź w domu!”. Dotychczas nie sposób było oderwać uczniów od komputerów, a dzisiaj tak większość musi spędzać dzień.

Zdalnie pracujący rodzice wydzierają je potomkom, by móc popracować, przeprowadzić video-konferencję. (Podczas której od czasu do czasu pojawia się za ich plecami niekompletnie ubrany kilkulatek, pytający „Widać mnie?”). Świat pod znakiem Covid-19. 

Nieoczekiwanie dzieci tęsknią za szkołą i nauczycielami, a ich rodzicie jeszcze bardziej. Świat stanął na głowie, bo okazuje się, że naprawdę niewiele nam potrzeba. A zarazem niezbędne stają się przedmioty dotąd niedoceniane: wygodne dresy, skrawek balkonu, sprawna kamerka w komputerze.

Jak wygląda nasz nowy świat? Eleganckie ubrania wiszą w szafach, a nam do życia wystarcza kilka bawełnianych koszulek, dwa swetry i trzy pary dżinsów. Koszulki nawet niektórzy przerabiają na maseczki ochronne. Z butów najpraktyczniejsze okazują się klapki, a nie drogie francuskie pantofle. Jak to ktoś określił: o 21:00 nadchodzi czas, by zmienić „piżamę dzienną” na „piżamę nocną”.

Pytania bez odpowiedzi

Produktami pierwszej potrzeby stały się: ryż, makaron i papier toaletowy (co osobom nieco starszym przypomina stan wojenny z roku 1981). Za jednorazowe rękawiczki gumowe i higieniczne maseczki skłonni jesteśmy dać każde pieniądze. A za butelką środka dezynfekującego zjeździć pół miasta. Przesyłamy sobie porady jak upiec chleb, zwiedzamy wirtualnie muzea, pobieramy nieodpłatnie audio- i e-booki.

W niedzielę oglądamy nabożeństwa online (rekordziści nawet siedem), a popołudniami gramy w gry towarzyskie. Wcześniej nigdy nie mieliśmy na to czasu. Z powodu Covid-19 spędzamy czas tylko z wąskim gronem, nierzadko tylko z własnymi domownikami. 

Robimy gruntowne porządki, przeglądamy stare fotografie, piszemy pamiętniki i publikujemy zdjęcia z dzieciństwa na Facebooku. Tylko czasu, jak wcześniej, wciąż nam brakuje, bo choć obiecywaliśmy sobie nie zaglądać co godzinę na portale informacyjne, śledzimy liczby i ograniczenia w Polsce i na świecie. „To jest trzecia wojna światowa” – usłyszałam dzisiaj.

Nie tylko my sami nie wiemy jak sytuacja się rozwinie, ale nikt inny też nie jest w stanie nam tego powiedzieć. Żaden przywódca ani naukowiec nie zna odpowiedzi na pytanie, jak długo to potrwa. Problem nagle dotyczy nas wszystkich, chorują emigranci i premierzy, bezdomni i koronowane głowy. Każdy może zarazić się wirusem, a co więcej każdego z nas dotkną skutki ekonomiczne tego, co się teraz dzieje.

Szczęśliwego…?

Tak niedawno – choć mamy wrażenie, że było to wieki temu – składaliśmy sobie noworoczne życzenia: Oby ten rok był lepszy od poprzedniego! Sobie też tego życzyłam, bo ubiegły rok był dla nas jednym z najtrudniejszych. Seria trudnych zdarzeń, które nas dotknęły, wydawała się wręcz nieprawdopodobna. W krótkim czasie zmarło kilka bardzo bliskich nam osób, a my za każdym razem mówiliśmy: „Boże, tak trudno to zaakceptować”.

Potem zaczęły się nasze problemy zdrowotne. Niemalże całe wakacje chodziłam o kulach po skręceniu kostki w nodze, a jesienią jak lawina następowały turbulencje zdrowotne w życiu mojego męża, Leszka. Najpierw wykryto u niego na policzku „małego raczka” (określenie dermatologa), a kilkanaście dni później guza na pęcherzu. Po operacji (jak się okazało, dzięki Bogu guza nie było) stracił w nocy przytomność, upadł i złamał nos. Wyglądał jak Gołota po walce i kolejne dni spędził śpiąc na siedząco, bo w czasie upadku pękło mu także żebro.

Gdy wreszcie poczuł się lepiej, 11 grudnia nastąpiło zdarzenie najbardziej dramatyczne: dostał udaru niedokrwiennego mózgu, który spowodował całkowitą afazję. Afazja to utrata mowy, umiejętności czytania, pisania i liczenia. Nie potrafił powiedzieć, jak się nazywa i gdzie mieszka. Następnego dnia w tomografii widoczny był w mózgu czarny, czyli obumarły obszar o wymiarach 6 cm x 3,5 cm x 3,7 cm.

Jak nie Covid-19, to… 

Pobyt w szpitalu, wypełniony mozolnymi ustawicznymi ćwiczeniami logopedycznymi, by policzyć do dwudziestu, wymienić pory roku czy zaśpiewać „Lulajże Jezuniu”. Trudno wyobrazić sobie frustrację człowieka, który dwa tygodnie wcześniej wygłaszał czterdziestominutowe kazanie, a teraz mylą mu się dni tygodnia i nie pamięta imion wnuków.

Terapia przypominała ćwiczenia pierwszoklasisty: codzienne wielogodzinne rysowanie szlaczków, wymawianie i pisanie prostych słów (ze ściągą w postaci alfabetu), a potem wypełnianie ćwiczeń, zagadek i rebusów, i głośne czytanie, by po czterech miesiącach osiągnąć tempo czwartoklasisty. Niemalże cztery miesiące Leszek spędził w szpitalach i w sanatorium na wczesnej rehabilitacji neurologicznej.

A jednak przez cały ten niełatwy czas, począwszy od sali poudarowej, gdy leżał podpięty do kroplówek i monitorów, gdy nasz dotychczasowy świat się zawalił, czułam niezwykły, wszechogarniający pokój. Pokój, który nie wypływał ze mnie, bo według specjalistów zarówno chory, jak i członkowie rodziny osoby z udarem, często wpadają w depresję.
„Widać, że Pan Bóg was kocha” – powiedział neurolog siostrze Leszka. Podobnie komentował ordynator: „Ten pastor szybko się zbiera”.

Czy Bóg jest dobry?

Tak, jesteśmy pewni: Bóg nas kocha. Niezależnie od tego, co się wydarzyło i co dzieje. Kocha i jest dobry, choć w takich trudnych momentach, nie jest łatwo w to uwierzyć. By móc to dzisiaj wyznać, potrzebowałam wielu bolesnych prób życiowych. Od dziecka wierzyłam, że Bóg jest wszechmocny i suwerenny, że jest Panem życia i śmierci.

Ale, gdy mnie lub bliskie mi osoby dotykało jakieś doświadczenie, ciężko było mi przyznać, że jest dobry. Jak to wyznać, jeśli On dopuszcza do nieszczęść? Dlaczego pozwala na śmierć dzieci i młodych matek, na pełne cierpienia choroby i nieszczęśliwe wypadki? Chyba każdy kiedyś stawiał sobie i Bogu takie pytanie.

Być może nieraz wykrzyczał zrozpaczony w przestrzeń nieba: „Boże, dlaczego?!”. Musiało upłynąć wiele czasu, bym umiała powiedzieć: Nie rozumiem, a jednak będę ufać. Jak Hiob powtórzyć: „Choćby mnie zabił Wszechmocny – ufam, i dróg moich przed Nim chcę bronić” (Hioba 13,15 BT).

Ponad ludzki rozum

Czekałam pod pokojem ordynatora na „wyrok”, gdy w sali poudarowej Leszek na migi i za pomocą półsłówek próbował mi wyjaśnić, o co mu chodzi, a po policzkach płynęły mu łzy bezsilności i frustracji. W tych najtrudniejszych chwilach w szpitalu, doświadczyłam, że Bóg jest w stanie dać pokój, który „przewyższa wszelki rozum” (List do Filipian 4,7).

Skąd pochodził ten pokój? Z modlitw setek, a nawet tysięcy osób, które zostały zaalarmowane błyskawicznie, ledwie Leszka wzięło pogotowie. Te modlitwy czułam wręcz fizycznie jak otulający koc, z każdym dniem grubszy. I choć w tym czasie żyłam jak w transie (praca w szkole – kilkugodzinne odwiedziny w szpitalu – informowanie najbliższych o stanie Leszka – szukanie po omacku pomocy i terapeutów), te modlitwy nie pozwoliły mi nawet się rozpłakać. Przeciwnie, dawały poczucie otoczenia niezwykłą Bożą miłością i pokojem.

Nie mam wątpliwości, że to właśnie moc modlitwy sprawiła, że Leszek – choć przed nim jeszcze długa droga rehabilitacji domowej, bo wszelkie inne formy z powodu koronawirusa są niedostępne – jest w tak dobrym stanie. Z ludzkiego punktu widzenia było bowiem tragicznie, jak poinformowała mnie lekarka kilka godzin po udarze: „Podaliśmy lekarstwo, dotychczas nie zadziało”. Jednak wbrew wszelkim okolicznościom Bóg dokonał cudu.

Pokój, który przewyższa Covid-19

Obecnie alarmowani jesteśmy pesymistycznymi wieściami ze świata i kraju a słupki zachorowalności na Covid-19 rosną. Kiedy izolacja się przedłuża, gdy luksusem jest wyjście do sklepu, a marzeniem wypicie kawy z przyjaciółmi i spacer po lesie, słowa apostoła Pawła są szczególnie cenne i prawdziwe:

„Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.” (List do Filipan 4:6-7)

Apostoł daje kilka wspaniałych i skutecznych rad, które działają ‘w pakiecie’. Po pierwsze, mamy nie troszczyć się o nic, po drugie, powierzyć prośby Bogu, a po trzecie, robić to z dziękczynieniem. I, co niezwykle ważne, jest to zalecenie powiązane ze wspaniałą obietnicą: Pokój Boży ponad wszelki rozum będzie chronił naszych serc i myśli przez Pana Jezusa.

Kiedy powierzamy troski Bogu, w naszym sercu zamiast bólu, żalu, pretensji, użalania nad sobą panuje pokój Boży. Nawet wtedy, gdy wszystko wokół się wali. Bo świat stanął na głowie, ale Bóg nie.

Post Gdy świat staje na głowie: Co z nami zrobił Covid-19? pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Adonai Światłem Jest

„Adonai Światłem Jest” jest niezwykłą kompozycją na wielu płaszczyznach. Jak podaje sam autor, melodia przewodnia powstała z inspiracji „wiejskiej Polki-Żydówki”. Ten motyw był prawdopodobnie autorstwa nieżyjącego już podkarpackiego skrzypka. A dzięki nieustępliwości Mate.O, który od wielu lat odkrywa dziedzictwo starych pieśni, możemy usłyszeć go w nowoczesnej aranżacji.

Mamy zatem przywołany temat wspólnej historii polsko-żydowskiej kultury, która jak nigdzie na świecie, a właśnie w Polsce w XVIII i XIX wieku, tworzyła unikatowy ruch. Jej wielowymiarowość była czymś wyjątkowym. Dlatego też, muzyczna podróż Mate.O jest doskonałym przykładem tego, jak dziedzictwa polskie i żydowskie wciąż mocno na siebie oddziałują. Nie dziwi więc fakt, że ich wpływ możemy obserwować także między innymi w muzyce i sztuce.

Produkcją nowego numeru zajął się genialny Paweł Bzim Zarecki, a za warstwę muzyczną i liryczną odpowiadał Mate.O. Jednak kolorytu i oryginalności temu utworowi nadaje współpraca z muzykami MIQEDEM z Izraela.

Warszawa i Jerozolima

W utworze można usłyszeć charakterystyczny dźwięk tar’u, dynamikę perkusji i metrum typowe dla egzotycznych klimatów. Do tego dołączyły rockowy riff i genialne wokale Jadźki Kłapy-Zareckiej oraz wcześniej wspomnianego Mate.O. Całość tworzy nieoceniony klimat.

Bardzo podoba mi się jeden z komentarzy pod klipem na portalu Youtube. Jeden z zagranicznych fanów napisał, że mimo, iż nie rozumie polskich słów, to nie przestaje się uśmiechać i cieszyć słuchając tej muzyki. I to właśnie najlepiej oddaje klimat tego utworu. Radość i dobra energia wypływa z każdej nuty i słowa, które są uwielbieniem naszego Boga.

Zapraszamy do obejrzenia teledysku Adonai Światłem Jest:

https://youtu.be/AgYlS-UFbwU

Nasze Inspiracje są partnerem medialnym projektu. Aby wesprzeć Mate.O oraz artystów współpracujących, obserwuj, subskrybuj i polub:

Facebook: Mateoband

Instagram: Mate.o_official

YouTube: Mate.O Official

Post Warszawa i Jerozolima połączone muzyką pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Obecna sytuacja, a w dużej mierze jej globalny wymiar oraz nieprzewidywalny przebieg, powoduje w ludziach niepokój. Nawet chrześcijanie w ostatnich dniach zaczynają szukać nowych odpowiedzi i pokoju.

Czyżbyśmy zapomnieli o biblijnych zapowiedziach podobnych, a nawet jeszcze cięższych wydarzeń, które nas czekają? Powinniśmy wykorzystać stosunkowo niegroźny czas kwarantanny i izolacji na weryfikację swojej wiary i podejścia do trudnych chwil.

Przepowiedziane zagrożenia

Osobiście jestem przekonany, że jesteśmy dopiero na początku boleści. Ale co ważniejsze, myślę, że odpowiedź Jezusa na pytanie uczniów o czasy końca zostały zapisane w Biblii ku uspokojeniu, a nie zatrwożeniu nas:

„I odpowiedział im Jezus: Uważajcie, aby was ktoś nie zwiódł. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem, mówiąc: Ja jestem Chrystusem. I wielu zwiodą. Usłyszycie też o wojnach i pogłoski o wojnach. Uważajcie, abyście się nie trwożyli. Wszystko to bowiem musi się stać, ale to jeszcze nie koniec. Powstanie bowiem naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu i będzie głód, zaraza i trzęsienia ziemi miejscami. Lecz to wszystko jest początkiem boleści.” (Ew. Mateusza 24:4-8)

Cokolwiek wydarzy się wokół nas, Biblia ma na to jasną odpowiedź: Nie bój się!

Jezus wymienia głód, zarazę, wojny i trzęsienia ziemi. Z pewnością nie robi tego po to, aby przestraszyć swoich odbiorców, a raczej by ich przygotować. Cokolwiek wydarzy się wokół nas, Biblia ma na to jasną odpowiedź, która powtarza się na jej kartach ponad 360 razy (na każdy dzień w roku – co najmniej jedno Boże zapewnienie!): Nie bój się!

Miłość ponad strachem

Strach nie pochodzi od Boga. Sprawia, że działamy instynktownie, zamiast poprzez wiarę i w oparciu o Boże prowadzenie.

„Jestem bowiem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani moce, ani teraźniejsze, ani przyszłe rzeczy; Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie będzie mogło nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.” (Rzym. 8:38-39)

W którym momencie Bóg przestał mieć o ciebie staranie? W którym zamyślił się i nie zauważył, że cierpisz? Kiedy zdenerwowałeś Boga na tyle, że postanowił zgładzić cię zarazą? Znając Bożą naturę wiemy, że żadna z tych sytuacji nie miała miejsca.

Bóg jako wszechpotężny Stwórca nie tylko kocha – On cały jest miłością! Gdyby nie był miłością, to nie byłby Bogiem. Dlatego tak ważne jest, aby poznawać Go przez Pismo Święte, dowiadując się jakim Bogiem jest naprawdę.

Być może w ostatnim czasie zbyt wiele czasu spędzasz oglądając w Internecie filmiki lub czytając artykuły, które demaskują takie czy inne „zwiedzenie”. W efekcie, zamiast napełniać się pokojem, w twoim sercu gromadzi się niepokój o to, co jest prawdą, a co nie.

Nadzieja pomimo zagrożenia

Obawy o zdrowie nasze i bliskich są czymś zupełnie normalnym. Jeśli jednak przerastają nas zamiast dawać bodziec do działania, obawy te staną się ciężarem i powodem niepotrzebnych, negatywnych emocji. Spójrz tylko:

„Kto mieszka pod osłoną Najwyższego, w cieniu Wszechmocnego przebywać będzie. Będę mówił o PANU: Moja ucieczka i twierdza, mój Bóg, jemu będę ufał. Zaprawdę, on wybawi cię z sideł łowcy i od zgubnej zarazy. Okryje cię swymi piórami i pod jego skrzydłami będziesz bezpieczny; jego prawda będzie ci tarczą i puklerzem. Nie ulękniesz się strachu nocnego ani strzały lecącej za dnia; Ani zarazy, która przychodzi w ciemności, ani dżumy, która pustoszy w południe. Tysiąc padnie u twego boku, a dziesięć tysięcy po twojej prawicy, lecz ciebie to nie dosięgnie.” (Psalm 91:1-7)

Najprostszą odpowiedzią na obecną sytuację powinno być spędzanie czasu z Bogiem, normalne funkcjonowanie, podparte prawdą Słowa Bożego

Najprostszą odpowiedzią na obecną sytuację powinno być spędzanie czasu z Bogiem, normalne funkcjonowanie, podparte prawdą Słowa Bożego. Pamiętasz, jak ciągle narzekałeś na brak czasu, by poświęcić go na solidne studium Bożego Słowa? Być może chciałeś zacząć ćwiczyć, a piętrzący się na regale stos książek czeka na ich przeczytanie. A może potrzebowałeś kilku dodatkowych tygodni, aby nadrobić obowiązki?

Każda sytuacja może być motorem napędowym dobrych zmian, każda nawet tragedia powinna być nawozem miłości. Poproś Boga o pomoc, by pozwolił ci spojrzeć na obecny czas z Jego perspektywy. Zobaczysz jak mocno się zdziwisz, jak ta zmiana optyki zmieni nasze reakcje i zachowania.

Aha, i jeszcze jedno. Wyłącz wiadomości.

Post Nadzieja pomimo zagrożenia pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.