Królestwo Boga

Ważnym punktem na mojej osobistej drodze wiary i kształtowania sposobu myślenia było odkrycie koncepcji Królestwa Bożego. Ta koncepcja pojawia się w całym Piśmie Świętym. Temu tematowi Jezus Chrystus poświęcił swoją ziemską służbę. Również po swoim zmartwychwstaniu – jak zapisano w księdze Dziejów Apostolskich – przez 40 dni ukazywał się swoim uczniom i mówił do nich o… Królestwie Bożym.

Gdy bardziej zagłębiam się w ten fascynujący temat, gdy lepiej go poznaję, jestem pod coraz większym wrażeniem Bożego Królestwa. Pragnę w sposób pełen zaangażowania je odkrywać. Im bardziej poznaję Boże Królestwo, tym bardziej widzę, jak mało je znam. Odkąd jednak świadomie zdecydowałem stać się uczniem Królestwa, poznanie to nieustannie wzrasta.

Panowanie Króla

Królestwo Boże to przestrzeń panowania Jezusa Chrystusa. Tam, gdzie On ma władzę, gdzie panuje, tam jest Jego Królestwo. Panowanie Jezusa nie jest czymś abstrakcyjnym. Nie jest tylko jakąś ideą. Biblia mówi, że poprzez nowe narodzenie, jakie jest udziałem tych, którzy uwierzyli i poddali się władzy oraz panowaniu Chrystusa, dzięki Bogu Ojcu zostaliśmy przeniesieni spod władzy ciemności do Królestwa Jego umiłowanego Syna (List do Kol. 1:13). W Liście do Rzymian jest napisane: Albowiem Królestwo Boże to nie pokarm i napój, lecz sprawiedliwość i pokój, i radość w Duchu Świętym (List do Rzym. 14:17).

W modlitwie, którą zna chyba każdy Polak, a którą przekazał nam Jezus Chrystus, wypowiadamy słowa: Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w Niebie, tak i na ziemi. Ta modlitwa oznacza, że wyrażamy pragnienie, aby Królestwo Boże, władza i panowanie Boga powróciły na ziemię i się rozprzestrzeniały. Pan Jezus Chrystus przyszedł z Nieba jako uosobienie tego Królestwa. Ożywił je i nam pokazał – poprzez swoje własne życie.

Szukaj Królestwa

Pan Jezus dał swoim naśladowcom bardzo jednoznaczne wezwanie, mówiąc: Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane (Ew. Mat. 6:33). Tak więc ci, którzy nazywają się chrześcijanami, z samej już definicji mają być ludźmi Królestwa Bożego. Biblia mówi, że wierzący mają powołanie z Nieba: Przeto, bracia święci, współuczestnicy powołania niebieskiego, zważcie na Jezusa, posłańca i arcykapłana naszego wyznania (List do Hebr. 3:1). Zauważmy, że nie jest to powołanie DO NIEBA, ale Z NIEBA. Poprzez przyjęcie Jezusa Chrystusa jako swego Pana zaczynamy reprezentować Niebo na ziemi. Reprezentujemy władzę Boga, Jego myśl i Jego porządek.

Biznes reprezentujący Króla

Całe nasze życie, wszystkie jego aspekty mają odzwierciedlać Boga, Jego władzę i panowanie. Przede wszystkim w odniesieniu do życia osobistego i do życia rodziny, ale także do Kościoła i całego narodu. Mamy więc zadanie, aby – tak jak Pan Jezus Chrystus – reprezentować i rozszerzać Jego Królestwo. Jest to gwarancją pełnego powodzenia w życiu, w każdej jego dziedzinie. Jedna z takich dziedzin to niewątpliwie biznes.

W odpowiedzi na to Boże wezwanie kilka lat temu powstała inicjatywa pod nazwą „Twój biznes w służbie Królestwa”. Jej celem jest, aby Królestwo Boże przejawiało się w życiu chrześcijan biznesmenów oraz ich przedsiębiorstw. Opiera się to na głoszeniu ewangelii Bożego Królestwa ludziom biznesu.

Jakimi wartościami kieruje się biznesmen, który kocha Boga?

Wartości Bożego biznesmena

Biznes Królestwa Bożego różni się znacząco od każdego innego biznesu. Jakimi więc wartościami kieruje się Boży biznesmen? Oto podstawowe i niepodważalne wartości takiego biznesmena:

1. Bóg na pierwszym miejscu

Biblia uczy, że nie można służyć jednocześnie Bogu i mamonie. Wielu ludzi biznesu jest zniewolonych przez pieniądz, z wielu różnych powodów. Są często umęczeni. Kiedy natomiast uznajemy Boży autorytet nad swoim życiem, On staje się prawowitym właścicielem wszystkiego, również naszej firmy. Należymy do Niego wraz ze wszystkim, co posiadamy. Wtedy Bóg ma prawo decydowania o naszym przedsiębiorstwie. On może wtedy zrobić z naszą firmą, co chce. A Bóg wie lepiej od nas, co i jak zrobić. Tutaj w niezwykle praktyczny sposób wyraża się nasza wiara i zaufanie do Boga oraz podporządkowanie się Jego prowadzeniu.

Historia z Księgi Daniela mówi nam o trzech młodych mężczyznach, którzy żyli zaufaniem do Boga do tego stopnia, że nawet wobec zagrożenia utraty życia nie zdecydowali się pójść na kompromis. Nie chcieli oddawać pokłonu nikomu innemu poza Bogiem. To, co odpowiedzieli wtedy królowi, było bardzo znamienne. Ich postawa powinna charakteryzować ludzi Królestwa.

Mam przyjaciół biznesmenów, którzy swoje firmy poddali Bogu. Ich życie charakteryzuje harmonia, są bardziej zrelaksowani, mają czas na rzeczy, które świadomie ustanowili jako priorytetowe. Nie żyją w klimacie zabiegania, nie są wyczerpani, nie dają się pochłonąć wyścigowi szczurów. Ich priorytetem jest trwanie przy Bogu, pielęgnowanie codziennej więzi z Nim poprzez modlitwę i czytanie Słowa Bożego. Codziennie oczekują Bożego prowadzenia w sprawach dotyczących ich biznesu. Są pracowici, ale mają też czas dla swoich rodzin oraz są aktywnymi członkami wspólnoty Kościoła. W ich życiu widzę wielkie Boże błogosławieństwo.

2. Cesarzowi – co cesarskie, Bogu – co Boże

Poddanie swojej własnej firmy pod panowanie Boga oznacza oczyszczenie i uporządkowanie sfery finansów. W naszym kraju istnieje pewien stereotyp myślenia, jeszcze z czasów starego systemu politycznego. Według tego stereotypu w Polsce nie da się prowadzić biznesu w sposób uczciwy, zgodny z prawem. Idąc dalej, nie da się nie oszukiwać na podatkach, trzeba zawierać nieuczciwe transakcje, dawać łapówki, podpisywać nieuczciwe umowy z pracownikami itd. Paradoksalnie w tym samym czasie narzekamy na korupcję, zepsucie ludzi w sferach rządowych czy prowadzących wielkie firmy. Pokazuje się palcem tych, których nieuczciwość wychodzi na światło dzienne. Tak łatwo się krytykuje, szuka nieustannie błędów do wytknięcia. Słychać skargi na brak szybszego rozwoju kraju. Tymczasem wszyscy ci, których działalność wyszła na światło dzienne, są po prostu reprezentantami społeczeństwa. Wydaje się jednak, że wielu z tych, którzy pokazują palcem i krytykują, postępowałoby tak samo, gdyby byli w podobnej sytuacji. Wielu ludzi robi to samo, lecz na mniejszą skalę i w sposób ukryty. Należy jednak zdać sobie sprawę, że każdy wymiar nieuczciwości prowadzi do uszczuplania funduszy w rozwoju kraju. Nawet jeśli przepisy prawne są czasami uciążliwe, trudno cokolwiek zmienić, jeśli zamiast modlić się o rządzących, krytykujemy ich i sami jesteśmy nieuczciwi. Tak naprawdę korupcja jest we wnętrzu człowieka. Dopiero kiedy dokona się w nim Boża przemiana, przyjdzie też zdolność rozróżniania dobra od zła.

Uczciwość w finansach dotyczy także innego tematu. Biblia naucza, że jedna dziesiąta część naszych dochodów należy do Boga. Bóg pragnie ofiarnego serca, które znajdzie radość w dawaniu. Taka postawa ofiarności to coś więcej niż oddawanie samej dziesięciny.

3. Finanse dla sprawy Bożej

Ludzie biznesu, którzy służą Bożemu Królestwu, nie pytają Boga, ile mają Mu oddawać ze swoich dochodów, ale ile zostawiać sobie. Znane są przypadki, w których 90% dochodów firmy właściciele przekazują na rozwój Królestwa Bożego. Potrzeby tych ludzi są zaspokojone, ale prowadzą oni zdyscyplinowane życie, jeśli chodzi o wydawanie pieniędzy. Ich celem jest dawanie i rozwijanie się w ofiarności. Napisane jest, że bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać aniżeli brać (Dz. Ap. 20:35). Co dodatkowo motywuje ludzi o takiej postawie serca? A władny jest Bóg udzielić wam obficie wszelkiej łaski, abyście, mając zawsze wszystkiego pod dostatkiem, mogli hojnie łożyć na wszelką dobrą sprawę, jak napisano: Szczodrze rozdaje, udziela ubogim, sprawiedliwość jego trwa na wieki. A ten, który daje ziarno siewcy i chleb na pokarm, da i pomnoży zasiew wasz, i przysporzy owoców sprawiedliwości waszej; a tak ubogaceni we wszystko będziecie mogli okazywać wszelką szczodrobliwość, która za naszym przyczynieniem pobudza do dziękczynienia Bogu (2 List do Kor. 9:8–11).

Jeden z moich przyjaciół prowadzi bardzo dobrze prosperującą firmę budowlaną. Jej funkcjonowanie i cele są całkowicie poddane Bogu. Biznesmen ten oraz niektórzy mu podobni ludzie biznesu dobrowolnie wyzbyli się prawa do samodzielnego dysponowania uzyskanymi środkami. Poddają je Bogu, z którym wspólnie, w modlitwie, decydują o ich przeznaczeniu. Jeszcze inni, za przykładem Dziejów Apostolskich, „przynoszą pieniądze uzyskane ze sprzedaży i kładą u stóp apostołów” (zob. Dz. Ap. 4:34–35). Służba ta wspiera ludzi, inicjatywy i projekty mające na celu rozwój Królestwa Bożego. Wspomniana firma budowlana, choć niewielka, w ciągu 11 lat przekazała bardzo wiele środków na wspieranie chrześcijańskich inicjatyw.

Relacje w firmie

W każdym przedsiębiorstwie ważną rolę odgrywają relacje międzyludzkie. Odnosi się to do osób prowadzących firmy, zarządzających nimi oraz zatrudnionych. Ponieważ te poszczególne grupy są ze sobą naturalnie połączone w relacjach, dla dobra firmy ważne jest, aby były to relacje zdrowe. Aby dawały siłę do efektywnego rozwoju. Pismo Święte jest kopalnią mądrości na temat tego zagadnienia. W Starym Testamencie, szczególnie w Księdze Przypowieści Salomona, jak i w Nowym Testamencie ciągle napotykamy wskazówki dotyczące zdrowych, czystych relacji. W kontekście prowadzenia firmy dostrzegłem w Biblii trzy wyraźnie wyeksponowane zasady.

Poddanie swojej firmy pod panowanie Boga oznacza oczyszczenie i uporządkowanie sfery finansów

Zasada pierwsza: bądź wzorem, przykładem do naśladowania

A więc wszystko, co byście chcieli, aby wam ludzie czynili, to i wy im czyńcie (Ew. Mat. 7:12). Pan Jezus mówi tutaj, że człowiek poprzez swoją postawę może ustanawiać standardy Bożego Królestwa. Jeśli chcesz szacunku, szanuj innych. Jeżeli chcesz, by inni byli zdyscyplinowani, bądź zdyscyplinowany. Jeżeli chcesz, aby inni byli uczynni i gotowi do poświęcenia, bądź uczynny i dawaj przykład poświęcenia. Od pracodawców oraz zarządców wymaga się, aby byli przykładem dla swoich pracowników. Postawa pracowników w firmie także ma odzwierciedlać charakter Jezusa Chrystusa. Powinni pracować tak, jakby pracowali dla Boga, a ich praca, oprócz wymiernych rezultatów dla firmy, ma przynosić chwałę Bogu.

Jednym z priorytetów firmy, o której wcześniej wspominałem, jest tworzenie dobrych warunków pracy i dobrej opieki nad pracownikami oraz ich rodzinami, a także uczciwe wynagradzanie. Wierzę, że to jedna z głównych przyczyn tak dobrych wyników firmy na przestrzeni lat.

Zasada druga: bądź sługą

Ogólna zasada Bożego Królestwa brzmi: służcie jedni drugim w miłości (List do Gal. 5:13). Aby sługa był prawdziwym sługą, musi być pokorny. Musi zrezygnować ze swojego „ja”. Pan Jezus Chrystus jest doskonałym wzorem sługi. Ten ekstremalny akt uniżenia i usługiwania widzimy podczas Ostatniej Wieczerzy z uczniami, kiedy zniża się, aby umyć im nogi. Jezus nauczał zasad Królestwa i dawał przykład: Ktokolwiek by chciał być między wami wielki, niech będzie sługą waszym. I ktokolwiek by chciał być między wami pierwszy, niech będzie sługą wszystkich. Albowiem Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć i oddać swe życie na okup za wielu (Ew. Mar. 10:43–45).

Zasada trzecia: przebaczanie

W każdej zbiorowości ludzi powstają nieporozumienia, napięcia, konflikty, padają złe słowa. Jeśli takie rzeczy nie zostają uregulowane na bieżąco, rodzą się złe myśli, urazy, oskarżenia, obmowy. To niszczy relacje w firmie i samą firmę. Dzięki błogosławieństwu prawych podnosi się miasto, lecz usta bezbożnych burzą je (Przyp. Sal. 11:11). Chodzi o to, aby atmosfera firmy sprzyjała błogosławieniu jej przez pracowników. Kluczem do utrzymywania takiej atmosfery jest przebaczenie. Wypowiadając modlitwę Jezusa, mówimy: I odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom […]. Bo jeśli odpuścicie ludziom ich przewinienia, odpuści i wam Ojciec wasz niebieski. A jeśli nie odpuścicie ludziom, i Ojciec wasz nie odpuści wam przewinień waszych (Ew. Mat. 6:12.14–15).

Ważnym celem inicjatywy „Twój biznes w służbie Królestwa” jest łączenie ludzi z tego środowiska, aby nawzajem wspierali się i uczyli, rozszerzali wizję. Ma się ona przełożyć na działania o większym zasięgu niż podejmowane w pojedynkę. Te połączenia rodzą się poprzez nawiązywanie osobistych kontaktów, a także przez ogólnopolskie oraz regionalne konferencje.

Być może niektórym z nas poruszone kwestie mogą się wydawać czymś niemożliwym. Aby jednak było to zrozumiałe, praktykowane i przynosiło błogosławione rezultaty, trzeba świadomie stać się uczniem Jezusa i Jego Królestwa. Uznając panowanie Jezusa Chrystusa w swoim życiu, naśladujemy Go i uczymy się od Niego. Wtedy w każdej dziedzinie naszego życia mamy szansę godnie reprezentować Króla.

Post Twój biznes w służbie Bożego Królestwa pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

CZAS ODBUDOWY

Kościół w Nowym Testamencie jest przyrównany do ciała ludzkiego. Jest organizmem złożonym z ludzi, którzy powierzyli i poddali swoje życie pod panowanie Jezusa Chrystusa. W ciele każdy organ ma swoją funkcję, zadanie do wykonania, by ciało było zdrowe i dobrze funkcjonowało. Kościół to przede wszystkim organizm, nie organizacja, instytucja czy budynek.

Era Kościoła to czas pomiędzy pierwszym a drugim przyjściem Pana Jezusa Chrystusa na ziemię. Biblia w wielu miejscach wzywa wierzących do życia w świadomości i oczekiwaniu na Jego powtórne przyjście. Ta postawa oczekiwania jest ważna dla zdrowia i dobrej duchowej kondycji Kościoła. Mając to wszystko na uwadze, zadajemy sobie pytanie: Po jaki Kościół Chrystus przyjdzie? Jak ma wyglądać Kościół gotowy na Jego przyjście? Ta wizja, ten proroczy obraz Kościoła, po który przyjdzie Chrystus, pozwala nam dokonywać właściwej oceny jego stanu. Nie oceny innych ludzi, ale oceny poprzez pryzmat osobistej odpowiedzialności. To z kolei jest dla nas wskazówką, co mamy zmienić, na czym się koncentrować. Bóg mówi: Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha, co Duch Święty mówi do Kościoła (Obj. Jana 3:6, BT – parafraza). W obecnym czasie Duch Święty wskazuje na potrzebę odbudowy Kościoła w wielu dziedzinach. Dzisiaj kluczową dla nas sprawą jest odbudowa służby apostolskiej i proroczej.

BOŻY OBRAZ KOŚCIOŁA

Bóg mówi w swoim Słowie, że On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami, aby przygotować świętych do dzieła posługiwania, do budowania ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męskiej doskonałości, i dorośniemy do wymiarów pełni Chrystusowej (List do Efez. 4:11–13). Niezmiernie mnie ekscytuje myśl o Kościele, który żyje w równowadze. W prawidłowym funkcjonowaniu tych pięciu służb. To Chrystus je ustanowił, by doprowadzić swój Kościół do życia, które przynosi dobry owoc. Czytamy, że Chrystus umiłował Kościół i wydał zań samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy go kąpielą wodną przez Słowo, aby sam sobie przysposobić Kościół pełen chwały, bez zmazy lub skazy, lub czegoś w tym rodzaju, ale żeby był święty i niepokalany (List do Efez. 5:25b–27). To sam Pan Jezus Chrystus buduje Kościół, który jest Jego własnością, za który zapłacił najwyższą cenę. On powołał nas, byśmy z Nim w tym dziele uczestniczyli.

Jezus Chrystus przyjdzie po Kościół pełen chwały. W tym proroczym obrazie Kościoła nie ma żadnego brudu, grzechu, żadnej nieprawości, nieczystości. Z ludzkiego punktu widzenia wydaje się to niemożliwe. Ale tak jest napisane w Biblii. Jezus przychodzi po Kościół, który jest doskonały. Zauważmy, że termin „doskonały” nie oznacza „idealny”. Oznacza Kościół, który funkcjonuje doskonale, czyli żyje w posłuszeństwie Chrystusowi. Kościół – Oblubienica Chrystusa – nosi w sobie głębokie pragnienie podobania się Jemu we wszystkim.

Kościół pełen chwały to Kościół niosący w sobie Bożą obecność. Nie odnosi się to tylko do zgromadzenia w jednym budynku. Kościół jest wszędzie tam, gdzie są ludzie, w których życiu Jezus Chrystus autentycznie panuje. Oni niosą Jego obecność, gdziekolwiek się udają. Można też powiedzieć, że Boża obecność niesie ich. Są tam, gdzie Bóg chce, aby byli i wykonali Jego plan.

Kościół pełen chwały jest też święty, co oznacza – całkowicie oddzielony od grzechu, brudu, zepsucia. Całkowicie oddany Bożym celom. Cytowane wyżej wersety mówią nam o tej niesamowitej jakości, która ma wyróżniać Kościół. Tym znakiem wyróżniającym są Boże standardy przejawiające się w życiu każdego wierzącego człowieka, w jakości życia każdego z nas. To czyni nas światłem dla świata i solą ziemi (Ew. Mat. 5:13–16).

AUTORYTET KOŚCIOŁA

Jest też inny aspekt Kościoła, który wyróżnia go w świecie. To autorytet, moc, wpływ Kościoła. Źródłem tego autorytetu jest Duch Święty. Pan Jezus Chrystus nie wzbudził Kościoła, żeby był słaby, mało znaczący, uginający się pod przeciwnościami, nastawiony na przetrwanie. On wzbudził Kościół autorytetu i mocy, by niszczyć dzieła przeciwnika i ustanawiać Boże Królestwo. Chrystus jest wielki i potężny, a wszystkie Jego dzieła są na miarę Jego wielkości. On powiedział, że dana Mu jest wszelka moc na niebie i na ziemi. Kościół ma reprezentować ten autorytet i moc. Jesteśmy na ziemi, żeby ustanawiać wszystko to, czego Chrystus dokonał, za co zapłacił cenę. Potrzebujemy objawienia i większego zrozumienia tej roli Kościoła. Bóg ma plan, by poprzez duchowy autorytet Kościół mógł przejawiać potężną mądrość Bożą w każdej dziedzinie i sferze życia tutaj na ziemi. Kościół Jezusa Chrystusa jest przeznaczony do zwycięstwa ze względu na Jezusa Chrystusa i poprzez Niego. Boża jakość służby apostolskiej i proroczej jest niezbędna, żeby Kościół miał wszystkie te cechy. Rozwój tych służb jest fundamentalny dla życia Kościoła.

Tych pięć służb: apostołów, proroków, ewangelistów, duszpasterzy i nauczycieli ma przygotować członków Kościoła do posługi, do budowania ciała Chrystusa. Co ważne, tych pięć służb nie wyręcza poszczególnych wierzących w działaniu, ale właśnie poprzez swoje oddziaływanie wyposaża ich do efektywnego, owocnego życia. Stanowią one konieczne zasilenie dla ciała Chrystusa. Poprzez te służby ma przepływać Boże życie. Można to ująć w ten sposób: każda z tych służb jest wyposażona w swoje DNA, które ma być wszczepione w każdego członka Kościoła. Podniesienie, uznanie i uszanowanie tych służb wprowadzają do Kościoła dynamikę i równowagę, które są tak bardzo potrzebne, a które Kościół miał na początku. W Liście do Efezjan Bóg zwraca naszą uwagę na to, że wszystkie te pięć posług razem to gwarancja wzrostu i rozwoju Kościoła.

SŁUŻBA APOSTOLSKA

Na czym polega służba apostolska? Apostoł, z greckiego apostolos, znaczy „posłany”. To ktoś, kto rozumie, że został posłany w autorytecie i mocy Tego, który go posłał. Apostoł w Kościele to osoba, która otrzymała mandat od Pana Jezusa Chrystusa, aby budować, sadzić, troszczyć się i nadzorować Jego Kościół. Jego zadaniem jest pilnowanie, aby Jezus Chrystus znajdował się w centrum wszystkiego. Apostołowie to ludzie, którzy mają świadomość i autorytet do ustanawiania fundamentu i pielęgnowania budowy Kościoła. Są posłani, aby głosić, ustanawiać i rozszerzać Królestwo Boże. Apostołowie również inicjują i nadzorują zmiany potrzebne Kościołowi. Służba apostolska ma za zadanie zaszczepić świadomość „posłania” w każdego wierzącego człowieka. Apostoł Paweł pisze, że ci, którzy żyją życiem Chrystusa i dzięki Chrystusowi, nie żyją już dla siebie, ale dla Niego. Służba apostolska uświadamia nam, że jesteśmy na tym świecie, żeby działać, przynosić owoc i dokonywać dobrych zmian wszędzie tam, gdzie zostaliśmy postawieni. Jesteśmy posłani przez Boga z ważnym zadaniem.

DUCHOWE OJCOSTWO

Ważnym aspektem służby apostolskiej jest ojcostwo. Apostoł Paweł przemawia jako duchowy ojciec do tych, których zrodził do nowego życia – do swoich umiłowanych dzieci. Bądźmy wdzięczni Bogu, że potrzeba ojcostwa jest obecnie coraz bardziej zauważana w Kościele. Duchowe ojcostwo budzi się do życia. Ma ono swoje źródło w objawieniu Boga jako Ojca. Odbudowanie służby apostolskiej to przywrócenie prawdziwego duchowego ojcostwa. Autorytet ojcowski przynosi poczucie przynależności i bezpieczeństwa. Duchowi ojcowie mają duchowych synów, uczą ich Bożych standardów. Dają synom przykład, co to znaczy być duchowym ojcem i jak następne pokolenie może to przekazywać dalej.

Apostołowie to ludzie, którzy mają zdolność widzenia i rozumienia duchowej rzeczywistości. Pojmują strategię Boga, ale też rozumieją strategię Bożego przeciwnika. Są przeznaczeni, by to, co Bóg zaplanował w niebie, ustanawiać na ziemi, by na ziemię sprowadzać rzeczywistość nieba.

Autorytet ojcowski przynosi poczucie przynależności i bezpieczeństwa

SŁUŻBA PROROCZA

Służba prorocza, według Listu do Efezjan, razem ze służbą apostolską stanowią fundament Kościoła. Kościół zdrowy to Kościół proroczy. Prorocy nie tylko przekazują słowo od Pana Boga. Ich zadaniem jest przygotowanie świętych, czyli członków Kościoła, do życia i służby w duchu proroczym, w proroczej perspektywie (List do Efez. 4:11–12). Duch proroczy to inaczej DNA proroków. Kiedy zostaje zaszczepiony w ludziach wierzących, czyni ich to duchowo wrażliwymi na Ducha Świętego. Jeśli Kościół ma wejść w pełnię Bożych planów, potrzebujemy, aby ta służba wzrastała. Prawdziwa służba prorocza musi być całkowicie zintegrowana ze Słowem Bożym i jej duchowym dziedzictwem. Bóg szuka ludzi, którzy z drżeniem odnoszą się do Jego Słowa (Ks. Izaj. 66:2b). Dla własnego bezpieczeństwa musi być poddana i ściśle związana także z pozostałymi czterema posługami (zob. List do Efez. 4:11), a szczególnie ze służbą apostolską. Bóg chce komunikować swoje plany, zamysły w każdym pokoleniu. Służba prorocza jest Bożym narzędziem w tej komunikacji. Zaiste, nie czyni Wszechmogący Pan nic, jeżeli nie objawił swojego planu swoim sługom, prorokom (Ks. Amosa 3:7).

Ważnym elementem przygotowania wierzących do służby jest ustanawianie standardów czystego, oddzielonego życia dla Boga. Poprzez takie życie Bóg może swobodnie działać, a Jego Królestwo może się rozprzestrzeniać. Prorocy, spotykając się z Bogiem, przebywając z Nim, mają na celu nauczanie stylu życia, które się Bogu podoba. Jeżeli uczestniczyli w mojej radzie, to niech zwiastują mojemu ludowi moje słowa i odwracają ich od ich złej drogi i ich złych uczynków (Ks. Jer. 23:22).

Służba prorocza jest niezmiernie ważna, ponieważ Kościół nie może być zdrowy i mocny, jeśli nie ma w nim proroków. Duch proroczy ma być udzielany i musi rezonować w sercach wszystkich ludzi wierzących. Kościół proroczy to Kościół, który słyszy, co Duch Święty do niego mówi. Proces duchowego wzrostu oznacza między innymi uczenie się słyszenia i słuchania głosu Bożego dla swojego życia. Nasze uszy stają się otwarte, zaczynamy widzieć i rozpoznawać rzeczy w duchowej rzeczywistości. Tym darem możemy też służyć innym i w ten sposób przyczyniać się do budowania Ciała Chrystusa. Duch proroczy musi być zaszczepiony w każdym z nas, byśmy właśnie w taki sposób mogli odbierać od Boga rzeczywistość nieba i poszerzać Jego Królestwo.

APOSTOŁOWIE I PROROCY FUNDAMENTEM KOŚCIOŁA

Kościół jest zbudowany na fundamencie apostołów i proroków, a kamieniem węgielnym jest sam Pan Jezus Chrystus (List do Efez. 2:20). Bez tych służb Kościół nie może dobrze funkcjonować. Wiele problemów, słabości Kościoła wynika z tego, że zostały one zaniedbane, zatrzymane. Kiedyś postanowiono, że czasy apostołów i proroków się skończyły. To spowodowało wielką szkodę dla Kościoła. Dziękujmy Bogu, że On dzisiaj odbudowuje te służby, ponieważ Kościół zaczyna dostrzegać potrzebę ich obecności.

Dziś potrzebujemy nauczyć się rozróżniania, co jest dobre, co złe, co jest czyste, co nieczyste, co jest prawe, a co nieprawe. Musimy wiedzieć, co jest w Bożym sercu. Żyjemy w świecie, który nie uznaje prawdy absolutnej. Wszystko jest względne. Lecz ludzie wierzący muszą stać na mocnym fundamencie, na którym budują swoje życie duchowe. Kościół otrzymał zadanie, by zachęcać i uczyć przestrzegania tych rzeczy. Potrzebujemy dzisiaj nadprzyrodzonego objawienia od Boga, czym tak naprawdę jest Kościół jako organizm, jako Oblubienica Chrystusa. Bóg szuka takich ludzi i czeka na nich. Na ludzi, którzy chcą się podłączyć do Bożego planu, którzy chcą w nim uczestniczyć.

Wierzę, że Duch Święty chce dokonać czegoś wspaniałego w Kościele. Jezus Chrystus chce przyjść. On przyjdzie, kiedy wypełni się to, co ma się wypełnić. Wtedy Kościół będzie gotowy, by Go przywitać. Niech to stanie się naszym wołaniem, naszą modlitwą i naszym głębokim pragnieniem. Bądźmy wdzięczni Bogu za Jego plany. Za to, że dzisiaj możemy to odkrywać. Bóg wzbudza potężny Kościół. Musimy widzieć obraz tego Kościoła i w tym uczestniczyć. Dlatego, że nadchodzą czasy, kiedy chwała Bożego domu będzie większa niż kiedykolwiek. Jezus Chrystus przyjdzie po Kościół, który jest żywym, mocnym i wypełnionym Jego miłością organizmem, wywierającym dobry wpływ na otaczający świat.

Post Apostołowie i prorocy w Kościele pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.