Spotkanie z Królem

Spotkanie z Bogiem zmienia wszystko. Wyznacza kierunek, powołanie i bieg historii naszego życia. Przyjrzyjmy się wybranym postaciom z Biblii, które po spotkaniu z Bożą Obecnością nie pozostały już takie same. Spotkanie z Bożą Obecnością może zmienić nasze „imię”, nadać nową tożsamość i określić przeznaczenie.

Możemy się zastanawiać, w jaki sposób biblijna historia królowej Estery łączy się z doświadczaniem Bożej Obecności. A łączy się bardzo. Estera weszła do pałacu jako służebnica, a została królową. W pałacu króla Estera odkryła swoje przeznaczenie i powołanie. Odnalazła swoją królewską tożsamość i wartość. W Bożej Obecności wszystko się zmienia. Wiemy, że w pałacu był również Haman, przeciwnik Estery i narodu żydowskiego, ale ona nie pozwoliła sobie, aby zaskarbił jej uwagę. Jej wzrok koncentrował się na królu. Ochroną Estery było to, że przebywając w pałacu królewskim, miała bliską relację z Bogiem, prawdziwym Królem. Przebywała w Jego Obecności i to stanowiło jej siłę w największych wyzwaniach.

Spotkanie ze Światłością

I stało się w czasie drogi, że gdy się zbliżał do Damaszku, olśniła go nagle światłość z nieba, a gdy padł na ziemię, usłyszał głos mówiący do niego: Saulu, Saulu, czemu mnie prześladujesz? I rzekł: Kto jesteś, Panie? A On: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz; ale powstań i idź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić (Dz. Ap. 9:3–6). Sam Pan Jezus Chrystus – Światłość świata – spotkał Szawła. Ta prawdziwa Światłość, z którą spotkał się Szaweł, zmieniła jego życie. Boża Obecność zmieniła go na zawsze. I, co ciekawe, tak jak Hadassa (Estera), Szaweł po spotkaniu z Panem Jezusem otrzymał nowe imię: Paweł. Bóg powołał go, aby zaniósł Boże Imię przed synów Izraela, a następnie do pogan.

Spotkanie przy krzewie

W Księdze Wyjścia czytamy o tym, że Bóg spotkał się z Mojżeszem przy gorejącym krzewie (Ks. Wyj. 3:2–3) i powołał go do wyprowadzenia swego ludu z Egiptu (Ks. Wyj. 3:10). W Bożej Obecności, w spotkaniu z Bogiem, który mówi o sobie „Jam Jest”, zmienił się całkowicie bieg historii życia Mojżesza. Czytamy, że Bóg słyszy krzyk, zna udrękę i cierpienie swojego ludu. Dlatego schodzi na ziemię, spotyka się z Mojżeszem i powołuje go do wielkiego zadania. W życiu Mojżesza nadszedł czas oglądania Boga w działaniu. Wystarczyła jedna decyzja, jedno spotkanie z Bożą Obecnością, jedno powiedzenie Bogu „tak”, by zmieniły się całkowicie dzieje całego Izraela. Kiedy spotykasz się z Bogiem i Jego Obecnością, już nic nie pozostaje takie samo – nie tylko w twoim osobistym życiu. Możesz mieć wpływ na cały naród lub inne narody.

Spotkanie w modlitwie

W Pierwszej Księdze Samuela czytamy, że Anna codziennie przychodziła do Świątyni, by wylewać swoje serce przed Bogiem. Świątynia była miejscem szczególnej Bożej Obecności. Anna udawała się tam, aby wybłagać syna w modlitwie. Mimo że była kobietą przygnębioną, pełną troski i zmartwienia, nie poddawała się, ponieważ chciała ujrzeć wypełniającą się obietnicę. W Bożej Obecności rodzą się nowe rzeczy. Anna właśnie tam, w Świątyni, w spotkaniu z Panem, „urodziła” w modlitwie wstawienniczej swojego syna, co potem znalazło odzwierciedlenie w rzeczywistości fizycznej. O Samuelu, bo tak miał na imię jej syn, czytamy, że Bóg potężnie go używał, by zmieniać historię świata. Kiedy przychodzimy przed Bożą Obecność, dostrzegamy, że każda modlitwa ma znaczenie. Kiedy spotykamy się z Bogiem twarzą w twarz, już nie pozostajemy tacy sami. Zmieniamy się z chwały w chwałę.

Spotkanie w miejscu uzdrowienia

Ludzie, którzy spotkali Pana Jezusa osobiście, także doświadczali zmiany swojego życia. Dziś możemy przeżywać to samo. Jedno dotknięcie, jedno spotkanie z Jezusem zmienia nas. Ślepi odzyskują wzrok, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, a głusi słyszą, umarli są wskrzeszani (Ew. Łuk. 7:22). Każdą chorobę, każdy problem, każdą słabość, każde złamane serce, każdą niemoc, każdy smutek, każdy ból możemy przynieść dziś w miejsce Obecności Króla. Możesz każdemu problemowi powiedzieć: „Nie powstrzymasz mnie przed wejściem w miejsce Obecności mojego Króla, nie powstrzymasz mnie przed uwielbianiem Króla królów i Pana panów!”.

Jezus zaprasza nas do siebie, by usiąść przy Nim, słuchać Jego głosu i cieszyć się Jego Obecnością

Wystarczy zrobić ten pierwszy krok, by odpocząć w Bożej Obecności. Wystarczy otworzyć Biblię, słuchać muzyki uwielbienia, zaufać Bogu. Spędzanie z Nim czasu przemienia nas, wyznacza kierunek i zmienia naszą perspektywę patrzenia na rzeczywistość. Nie spoglądamy już wtedy oczyma fizycznymi, ale duchowymi – tak, jak patrzy Bóg. Patrzymy na ludzi przez pryzmat Jego Słowa. W ten sposób uczymy się widzieć rzeczywistość Bożymi oczami. Przybliżając się do Boga, doświadczamy pokoju duszy. Odpoczywamy w Tym, który nad wszystkim trzyma swoją rękę. Bogu nic nie wymyka się spod kontroli. W Bożej Obecności słyszymy Boga, Jego głos. Uczymy się współpracy i relacji z Duchem Świętym, uczymy się wrażliwości i odkrywania tego, gdzie prowadzą Jego drogi.

Ostatnio często śpiewam słowa pieśni, które mnie mocno poruszają: „Nic nie jest tak wartościowe jak Twoja Obecność. Zobaczyłam i skosztowałam jej słodyczy. Chcę być jej bardziej świadoma. Chcę doświadczać dobroci Twojej chwały. Kocham Twoją Obecność”. W Bożej obecności nasza dusza doznaje ukojenia. Doświadczamy Bożego pokoju. Poznajemy głębię tego, jak bardzo jesteśmy kochani przez Boga Ojca.

Post Spotkania z Bożą obecnością pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Wpływ na rzeczywistość

Brzmienie szofaru kojarzy się narodowi żydowskiemu przede wszystkim z wypełnianiem się proroctw dotyczących powrotu do ziemi Izraela. Jednak ma ono również przypominać o miejscu tego narodu w Bożych rękach. Kiedy słuchamy dźwięku szofaru, powinniśmy wiedzieć, że ma to wpływ na duchową rzeczywistość.

W Piśmie Świętym czytamy, że ogłaszanie oraz inicjowanie wydarzeń przy dźwiękach szofaru dotyczyło np. dnia pojednania: W dniu pojednania każecie dąć w rogi po całej waszej ziemi (Ks. Kapł. 25:9b), ostrzegania przed niebezpieczeństwem (zob. Ks. Jer. 6:1) czy zwoływania świętego zgromadzenia (zob. Ks. Joela 2:15).

Należy zaznaczyć, że kiedy mowa o szofarze, w większości przekładów Biblii użyto sformułowania zadąć na rogu lub dąć w róg. Czym innym były instrumenty nazwane w Biblii trąbami – wykute ze srebra, używane w świątyni. Niektóre wersety biblijne dotyczą szofaru, inne zaś trąb. W rozróżnieniu tej kwestii ważne jest, do czego odnosi się dany fragment. Czasem trzeba też uwzględnić precyzję przekładu z języka oryginalnego.

Głos, aby wołać

Dla Pana Boga najpiękniejszym instrumentem, jaki istnieje, są nasze struny głosowe. W Księdze Izajasza Bóg mówi, że pragnie usłyszeć nasze wołanie: Wołaj na całe gardło, nie powściągaj się, podnieś jak trąba swój głos (Ks. Izaj. 58:1). Okazuje się, że kiedy człowiek chce zadąć w szofar lub trąbę, nie ma wdmuchiwać w nią samego powietrza, jak w przypadku innych instrumentów, np. fletu, ale musi wydobyć z siebie głos.

W Piśmie Świętym czytamy, że Bóg stworzył człowieka na swoje podobieństwo. Wyposażył nas w głos, ponieważ chciał, by ludzki głos był odzwierciedleniem Jego głosu. Nasz głos nie jest jednak tak potężny i donośny jak głos Boga.

Właśnie dlatego Bóg polecił człowiekowi dąć w szofar. A potem nawet kazał wykuć srebrne trąby o jeszcze mocniejszym dźwięku niż szofar, by w wymiarze duchowej rzeczywistości stały się one jeszcze potężniejszym wzmocnieniem naszego wołania.

Dotyka Bożego serca

W dźwięku szofaru nie chodzi nawet o instrument czy tradycję. Duchowe znaczenie zadęcia w szofar jest potężne. Dźwięk szofaru w pewien sposób przypomina płacz dziecka. W czym tkwi to podobieństwo?

Kiedy niemowlę płacze, nie wszystkim może się to podobać, ale zawsze wzbudza reakcję w sercu rodzica. Podobnie jak płacz dziecka dotyka matczynego i ojcowskiego serca, tak dźwięk szofaru dotyka serca Boga Ojca. Dźwięk ten może wzbudzać dyskomfort, jednak dotyka on Nieba.

W duchowej rzeczywistości tego rodzaju ogłaszanie danego przekazu dźwiękiem szofaru łączy Niebo z ziemią. Można powiedzieć, że cały świat duchowy zostaje poruszony, kiedy szofar zabrzmi.

Dźwięk szofaru dotyka nas

Tak jak wspomniany płacz dziecka spotyka się z reakcją rodzica, tak dźwięk szofaru w szczególny sposób dotyka również naszego wnętrza. Kiedy go słuchamy, zstępuje na nas większa bojaźń Boga, większa wiara w możliwości Bożej ingerencji, większa mobilizacja, by wydać bojowy okrzyk. Wzrasta w nas także świadomość obecności Świętego Boga.

Dźwięk szofaru ogłasza całemu światu, nade wszystko w wymiarze duchowym, że Bóg jest Stwórcą i Królem. Wszystko jest Jemu poddane. On jest Królem Nieba, ziemi i całego Wszechświata. Jezusowi Chrystusowi należne jest także miejsce panowania w naszym życiu osobistym.

Szofar przypomina nam o naszym przeznaczeniu, o Bożym, dobrym planie dla naszego życia. Dźwięk szofaru mówi nam także o powrocie. Powrocie do Boga, do relacji ze współmałżonkiem, z dziećmi, z rodzicami.

Brzmienie szofaru przede wszystkim wzywa do relacji z Bogiem i zachęca do zbliżania się do Niego. Nawołuje do pokuty i odwrócenia się od złych uczynków, a zwrócenia się do Stwórcy. Ma kojarzyć się nam z wyzwoleniem i przypominać, kto jedynie ma moc nas wyzwolić – sam Święty Bóg.

Zadęcie w szofar jako akt proroczy

Zadęcie w szofar w wymiarze aktu proroczego ogłasza całemu światu, a także Bożemu przeciwnikowi, naszą tożsamość. Wyznajemy wtedy, że jesteśmy Bożym ludem, że należymy do Boga. Kiedy słuchamy szofaru i z wiarą oczekujemy Bożego działania, w niewidzialnym świecie rzeczy zaczynają się dziać.

W Księdze Jeremiasza Bóg tłumaczy nam, że nasze wołanie za pomocą szofaru może mieć wymiar proroczy i wpływać na duchową rzeczywistość całego kraju: trąbcie na rogu po kraju, wołajcie pełnym głosem (Ks. Jer. 4:5b). Dla tych, którzy wierzą, Boże działanie jest dostrzegalne także w narodach.

Znaczenie wieczyste

Bóg uświadamia nam powagę i rolę proroczego ogłaszania:

Używanie ich [trąb] będzie dla was ustawą wieczystą dla waszych pokoleń. Gdy […] będziecie wyruszać na wojnę przeciwko wrogowi, który was gnębi, zadmiecie w trąby dźwiękiem urywanym. Przez to przypomnicie się Panu, Bogu waszemu, i będziecie wybawieni od nieprzyjaciół waszych (Ks. Liczb 10:8–9).

Zadęcie w szofar lub trąbę Bóg nazywa ustawą wieczystą. W Bożym Słowie coś, co ma znaczenie wieczyste, nie jest całkowicie tożsame z tym, co ma znaczenie wieczne. Znaczenie wieczne dotyczy tego, co ma swój początek i będzie trwało na wieki.

Gdy natomiast Bóg mówi, że coś jest wieczyste, znaczy to, że podobnie jak On, nie ma ani początku, ani końca. Trwało od zawsze i będzie trwać w nieskończoność. Zaskakujące, że tego właśnie określenia Bóg używa w stosunku do dźwięku szofaru oraz trąb.

Boży głos

Więcej w tej kwestii objaśnia nam Księga Wyjścia oraz Księga Objawienia św. Jana. W oryginale, w języku hebrajskim, Księga Wyjścia (20:18) porównuje głos Boga do odgłosu szofaru (Exodus 20:15, Complete Jewish Bible).

Natomiast apostoł Jan opisuje wizję, w której zobaczył Chrystusa: W dzień Pański popadłem w zachwycenie i usłyszałem za sobą głos potężny, jakby trąby, który mówił […] (Obj. Jana 1:10). Tutaj czytamy, że głos samego Jezusa Chrystusa jest podobny do odgłosu trąby. Jest on tak potężny, tak pełen mocy!

Kiedy Bóg mówi, cały świat duchowy doznaje poruszenia. Na podobieństwo Jego głosu dźwięk szofaru oraz trąb został ustanowiony przez Boga wieczystym na ziemi.

Rozpoczynając nowy rok

Właściwe zrozumienie dźwięku szofaru może być dla nas bardzo pomocne, by dobrze rozpocząć nowy rok. To nie dźwięk petard czy odgłosy sztucznych ogni, ale dźwięk szofaru może nam przypomnieć, że potrzebujemy przyjrzeć się swojej drodze. Potrzebujemy przebaczyć sobie nawzajem oraz ogłosić, że jedynie Jezus Chrystus jest naszym Królem. Za pomocą dźwięku szofaru Boży lud może wydać okrzyk na cześć Wielkiego i Potężnego Boga.

Dźwięk szofaru zawsze jest słyszany przez Boga. Niebo reaguje na to, co ogłaszamy w duchowej rzeczywistości. To potężny rodzaj komunikacji w Bożym Królestwie. Księga Jeremiasza zachęca nas: Podnieście sztandar na ziemi, zadmijcie na rogu między narodami (Ks. Jer. 51:27a). Nadchodzi bowiem czas oczekiwania Bożego działania i drugiego przyjścia Mesjasza, Jezusa Chrystusa.

Źródła:
Kazimierz Barczuk, Historia zbawienia w świętach biblijnych, Koinonia 2009.
Kazimierz Barczuk, Przeszłość i przyszłość w świętach biblijnych, Koinonia 2008.

Post Szofar na rozpoczęcie nowego roku pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.