Podczas pobytu szkoleniowego w USA w 2010 r. poznałem Filipińczyka o imieniu Jayjay, który opowiedział mi o swoim kraju. Mówił o pracy wśród dzieci z ubogich środowisk. Jego historie były niesłychane, przepełnione wołaniem o pomoc gdzieś z drugiego końca świata. Nigdy nie zapomnę filmu o Mary Rose, który wówczas pokazał mi Jayjay. Dziewczynka pracowała na śmietnisku i szczerze opowiadała o swoim życiu przed kamerą. Było to amatorskie nagranie mojego przyjaciela, które do dziś wywołuje w widzach poruszenie. Ten film nie dawał mi spokoju. Wracałem do mojego znajomego z pytaniami, dużo rozmawialiśmy. Odpowiedziałem na jego zaproszenie i postanowiłem odwiedzić Filipiny. Wiedziałem wówczas, że Fundacja HOP-E (Help Overcome Poverty through Education), którą założył Jayjay, prowadzi już jedną szkołę. Pomyślałem, że zbiorę trochę funduszy, aby im pomóc, i wyruszyłem w nieznane.

Wyprawa w nieznane

Na Filipinach pojawiłem się w marcu 2011 r. Kraj ten przywitał mnie niesamowitym upałem. Już po kilku godzinach zauważyłem, jak wielkie dysproporcje istnieją w społeczeństwie Filipin. Widziałem w stolicy ogromne budynki i całkiem ładne samochody, a na tych samych ulicach mijałem ludzi sprzedających papierosy na sztuki, koczujących i przeszukujących worki ze śmieciami. Gdy to zobaczyłem, przypomniała mi się historia człowieka o nazwisku Manny Pacquiao, który niegdyś również w ten sposób zarabiał na życie. Dziś jest wielokrotnym mistrzem świata w boksie, kongresmenem i bardzo pokornym człowiekiem, który publicznie mówi o swojej wierze w Boga. Jego życie diametralnie się odmieniło. Takie historie zawsze mnie fascynowały.

Zastanawiałem się, czy w tej sytuacji Pan Bóg nie mówi do mnie: „Możesz coś z tym zrobić”

W kolejnych dniach mojego pobytu odwiedziłem szkołę w Pintog Bukawe. Byłem zachęcony pracą fundacji, widziałem zadowolone dzieci, oddanych swojej pracy nauczycieli oraz wielu lokalnych wolontariuszy. Jednak tego, co wydarzyło się później, nie zapomnę do końca życia.

Pojechaliśmy do jednej z wiosek z podstawową pomocą medyczną. Tym razem mieliśmy ze sobą witaminę C w syropie. Dojechaliśmy do miejsca, w którym było mnóstwo dzieci i niewielu dorosłych. Nie za bardzo wiedziałem, co się tam dzieje. Zauważyłem, że dzieci wykonują jakąś pracę. Zacząłem zadawać pytania. Odpowiedź była wstrząsająca – dzieci pracowały w odkrywkowej kopalni rudy żelaza. Za pomocą tego, co miały w dłoniach, grzebały w ziemi i wykopywały z niej kamienie rudy żelaza. Pakowały je do worków, które przewożono ciężarówkami do portów, ładowano na statki i wysyłano do hut w Chinach.

Mnóstwo małych rączek

Kilka lat wcześniej pracowałem w branży zabawkarskiej i często spotykałem się z pytaniami klientów, czy przy wytwarzaniu zabawek chińscy producenci nie wykorzystują pracy dzieci. Nie miałem jednak wówczas pojęcia, co to oznacza w rzeczywistości. Wyciągnąłem mój mały aparat, zrobiłem kilka zdjęć, aby udokumentować to, co zobaczyłem. Nachodziły mnie refleksje, że to jakiś sen. Myślałem o moich własnych dzieciach – są w podobnym wieku. Chciało mi się płakać. To, co w tym wszystkim było najbardziej zdumiewające, to fakt, że dzieci były pełne entuzjazmu i ogromnie szczęśliwe, że ktoś je odwiedził. Rozdaliśmy im witaminę C. Miałem też ze sobą cukierki i lizaki, zapakowane przez żonę dla dzieci, które spotkam. Wyciągnąłem je z plecaka i w tym samym momencie otoczyło mnie mnóstwo dzieci, z rękoma skierowanymi w stronę słodkości. Przybywało ich coraz więcej. W całej tej scenie, kiedy dzieci dotykały mnie swoimi rękami, wiedziałem, że tak naprawdę dotykają mojego serca…

Bambusowa szkoła

Zadawałem pytania, co trzeba zrobić, aby zmienić życie tych dzieci. Zaczęliśmy się zastanawiać nad wybudowaniem szkoły w tej wiosce. Wyliczyliśmy koszt postawienia bambusowej szkoły i zakupienia pod nią ziemi. Nie chciałem jednak wtedy nic obiecywać. Chciałem wrócić do Polski i modlić się o to. Rozważałem, czy to tylko moje emocje czy może coś więcej. Zastanawiałem się, czy w tej sytuacji Pan Bóg nie mówi do mnie: „Możesz coś z tym zrobić”.

Miałem ze sobą cukierki i lizaki. Wyciągnąłem je z plecaka i w tym samym momencie otoczyło mnie mnóstwo dzieci, z rękoma skierowanymi w stronę słodkości. Wiedziałem, że tak naprawdę dotykają mojego serca…

Po powrocie do kraju podzieliłem się tym pomysłem z żoną, przyjaciółmi i liderami w kościele. Wszyscy odebraliśmy to jako nasze zadanie – pomóc tym dzieciom zmienić ich rzeczywistość. Kilka miesięcy później bambusowa szkoła już stała. W grudniu 2011 r. zostałem zaproszony na jej otwarcie. Ileż było radości tego dnia! Przyszli ludzie z całej okolicy. Dzieci ubrały się w mundurki szkolne, powiesiliśmy też flagi Filipin i Polski

Przedsięwzięcie, które wzbudza kolejne

Rok po tych wydarzeniach fundację odwiedzili goście z Nowej Zelandii. Zobaczyli wybudowaną szkołę. Postanowili pójść za tym przykładem i wybudować szkołę w kolejnej wiosce. Tak też się stało! Obecnie głównym projektem, jeśli chodzi o pomoc tym dzieciom, jest szukanie wsparcia dla programu „Adopcja serca”. W przyłączeniu się do tej akcji chodzi o zaadoptowanie wybranego ucznia i wspieranie go w nauce.

Ostatnio napisał do mnie na Facebooku 12-letni chłopiec z zapytaniem, czy może również jakoś wspierać jedno dziecko oraz czy w przyszłości może pojechać odwiedzić tę szkołę. Wzruszyłem się… Zdarza się, że szkoły i przedszkola w Polsce wybierają jedno dziecko z Filipin, które adoptują w ten sposób. To bardzo pomaga w kształtowaniu postaw wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka także wśród naszych, polskich dzieci.

Wizja na przyszłość

Obecnie prowadzone szkoły zajmują się nauczaniem wczesnoszkolnym. Wspieramy także trzy placówki w miejscowościach: San Andeas, Pintog Bukawe oraz Cuyabo, położonych na wyspie Luzon, ok. 70 km od Manili. Wszystkie szkoły objęte są polskim programem „Adopcja serca” na odległość. Uczy się w nich blisko 100 dzieci. Naszym marzeniem jest rozwinąć edukację w szkołach z poziomu wczesnoszkolnego na elementarny. Rozpoczęliśmy rozmowy w tej sprawie z lokalną jednostką odpowiedzialną za szkolnictwo. Kolejne nasze marzenie to rozpoczęcie uprawy ziemi na pobliskich terenach. Rozważamy uprawę ananasów i mango. Projekt ten pozwoliłby zatrudnić kilkadziesiąt osób, w tym rodziców uczących się dzieci. A to zdecydowanie obniżyłoby bezrobocie w regionie.

Opisany projekt, tak cenny dla dzieci mieszkających na Filipinach, utwierdza mnie w przekonaniu, że Bóg inicjuje wspaniałe rzeczy. Jeśli tylko dajemy się Mu poprowadzić, możemy przeżyć najpiękniejsze doświadczenia. Kiedy przy naszej pomocy Bóg chce zmienić czyjeś życie, warto powiedzieć: tak!

Post Dziecko na krańcu świata pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Sprzeciw wobec stereotypów

Nieraz wracam do tego przykładu, ponieważ obrazuje on popularny sposób myślenia: biznesmen to oszust. Muszę się temu sprzeciwić, ponieważ spotkałem się z wieloma przykładami biznesu, w których praktykuje się wysokie etyczne standardy. Osobiście wierzę, że działania zgodne z prawem, czyste i uczciwe bardzo się opłacają w perspektywie dłuższego czasu.

Niedawno przyszedł do mnie znany w moim mieście biznesmen, który słynął z tego, że nie wszystkie swoje sprawy prowadził w sposób właściwy. W trakcie rozmowy wyznał, że jest zmęczony ciągłym wyszukiwaniem obejść przepisów i chciałby prowadzić swoje sprawy uczciwie i zgodnie z prawem. Przykład ten pokazuje, że wzrasta poziom prawości wśród ludzi, nawet jeśli nie znają jeszcze Boga osobiście.

Miejsce wpływu i dobrego świadectwa dla świata

O pierwszych „biznesmenach” czytamy na kartach Biblii. Adamowi Pan Bóg powierzył w zarządzanie ogród Eden. Już wówczas człowiek został powołany do działania w miejscu wpływu i autorytetu. W moim przekonaniu to właśnie ludzie świadomie wierzący w Boga powinni wkraczać w przestrzeń zarządzania i wykorzystując Bożą mądrość, świecić przykładem.

W poszukiwaniu mądrości

Prowadzenie firmy to wyzwanie, ponieważ nie wystarczy tylko mieć dobry pomysł na biznes. Potrzeba też wiele mądrości. Ludzie wierzący mogą ją otrzymać od Stwórcy, gdy się o nią modlą. Idealnym przykładem jest dla mnie król Salomon, który prosił Boga o mądrość i została mu dana. Miał wszystkiego pod dostatkiem i do dnia dzisiejszego stanowi wzór mądrości oraz bogactwa. Skąd się ta mądrość wzięła? Właśnie od Boga, który jest hojny i udziela jej w obfitości. Od Niego chrześcijanie mogą czerpać inspirację, u Niego poszukiwać rady. Zbyt często jednak nie radzimy się Boga w sprawach, którymi żyjemy na co dzień. Jesteśmy zajęci i nie pytamy Go o zdanie. Zbyt często też dochodzi do sytuacji, w których z powodu naszego zabiegania i troski o różne sprawy zapominamy, że Bóg w ogóle istnieje. Przypominamy sobie o tym dopiero w niedzielę, w trakcie spotkań kościoła, lub – co gorsza – gdy w firmie zaczynają się problemy.

Walka o miejsce wpływu

Słyszałem wiele wypowiedzi ludzi biznesu, którzy przeżywali porażki. Zagalopowali się w pracy tak mocno, że nie mieli już czasu na relację z Bogiem. W takich wypadkach często dochodzi do ataków Bożego nieprzyjaciela, szatana. On dąży do tego, aby pozbawić biznesmena skuteczności. Chce zniszczyć jego wpływ i autorytet. A naszą odpowiedzialnością jest stawać w miejscu autorytetu i dawać otoczeniu świadectwo o Bogu.

Rozporządzanie czasem

Istotne jest właściwe uporządkowanie priorytetów. Zawsze na pierwszym miejscu stawiajmy Boga. Jeśli zbyt wiele czasu poświęcamy na działania operacyjne, zabraknie go nam na spotkania z Bogiem, z kościołem. Nietrudno wtedy znaleźć się na drodze do porażki. Nie musimy ulegać presji pracy. Starajmy się mądrze wykorzystywać czas i dokonujmy wyborów w oparciu o właściwe priorytety.

Sam jestem najlepszym przykładem, jak łatwo można ugrzęznąć, jeśli polega się tylko na własnej pracy i zdolnościach. Swoją pierwszą działalność biznesową rozpocząłem z modlitwą i pytałem Boga o wskazówki. A jednak zapętliłem się w pewnym momencie tak bardzo, że pracowałem po 12 godz. dziennie przez sześć dni w tygodniu. Nie miałem już czasu na budowanie więzi z Bogiem, rodziną, kościołem. Na efekty takiej postawy nie musiałem długo czekać. Pan Bóg szybko upomniał się, bym umieścił Go w centrum mojego życia. Nie chciał, żeby biznes zajął Jego miejsce. Takie lekcje są często bardzo bolesne i raczej nikt nie chce ich doświadczać na własnej skórze.

Pytać Boga

Warto prowadzić biznes, opierając się na Bożej, nie na swojej mądrości. Sięgam pamięcią do pewnej niezbyt miłej życiowej lekcji, gdy straciłem wiele czasu, środków i energii na działania, które nie były wcale korzystne. Gdybym spędzał wówczas więcej czasu z Bogiem i słuchał doradców, z pewnością dostrzegłbym, że nie warto inwestować w niemądre, pracochłonne i przynoszące marny skutek działania. Przy prowadzeniu działalności gospodarczej bardzo istotna jest modlitwa i studiowanie Bożego Słowa.

Kiedy mamy świadomość, jaka jest Boża perspektywa prowadzenia biznesu, zaczynamy dostrzegać, kto tak naprawdę jest szefem

Czyja to firma?

Kiedy słyszę popularne określenie „własna działalność gospodarcza”, ciśnie mi się na usta pytanie: Czy to jest moja własna działalność gospodarcza? Czy biznes, który prowadzę, należy do mnie? Z ludzkiego punktu widzenia być może tak to wygląda. Ale czy to właściwy termin? Czy firma należy do nas? Czy nasze pieniądze są naprawdę nasze?

Studiując Boże Słowo, dochodzę do przekonania, że nic nie jest moje, a raczej wszystko należy do Boga. Dzięki Jego łasce mogę być użytkownikiem i zarządcą. Myślę, że dużo łatwiej żyje się ze świadomością, iż nie jestem właścicielem mojego biznesu, ponieważ powierzyłem firmę Bogu. To właśnie z Nim chcę ją prowadzić. Mówiąc jeszcze śmielej – jest to Boża firma, nie moja. Ja tylko z Bożą pomocą tym biznesem zarządzam. Dużo łatwiej jest wówczas dysponować pieniędzmi, hojnie łożyć na dobrą sprawę. Do tego właśnie zachęca nas Biblia.

Z nowej perspektywy

Kiedy mamy świadomość, jaka jest Boża perspektywa prowadzenia biznesu, zaczynamy dostrzegać, kto tak naprawdę jest szefem. Do tego głównego Szefa – do Boga – należy zwracać się z każdą sprawą. Jego należy pytać o inwestycje, Jego radzić się, jak w mądry sposób rozdysponować zyski. Biblia mówi nam, abyśmy powierzyli swoje sprawy Bogu, a wówczas spełnią się nasze zamysły (por. Przyp. Sal. 16:3). Czy chcesz, aby to właśnie Jezus był w centrum firmy, którą zarządzasz?

Wyzwania i motywacje

Nie wolno nam zapominać, że zależymy od Boga. Poświęćmy czas na modlitwę, zatrzymajmy się. Regularnie dokonujmy ewaluacji naszych działań. Pytajmy Boga: „Czy to, co robię, ma sens w Twoich oczach, Boże?”. Biznesmeni Królestwa Bożego to ludzie, którzy prowadzą swoje firmy w sposób świadomy i wiedzą, dlaczego to robią.

To oczywiste, że biznes ma przynosić dochód. Jestem przekonany, że w Polsce powstaje dziś wiele firm, które w sposób strategiczny będą wspierały finansowo działania ewangelizacyjne, społeczne i charytatywne. Wierzę, że będzie ich coraz więcej.

Ludzie dobrego wpływu

Mało się dzisiaj mówi o Bożej mądrości, która jest potrzebna do dobrego zarządzania firmą, a której Bóg udziela każdemu, kto o nią prosi. Biznesmeni mogą być wsparciem w kościołach przy zarządzaniu finansami czy nieruchomościami, przyjmowaniu pracowników, administracji, podpisywaniu wszelkich umów. To właśnie ta grupa ludzi w kościele ma potencjał do wszelkiego rodzaju ekonomiczno-zarządczych działań. Ich podejście do tych zadań nie może być jednak ambicjonalne ani nacechowane pychą. Powinno mu towarzyszyć poddanie się Bogu, uniżenie i postawa sługi. Takich biznesmenów potrzeba dziś nie tylko w kościołach, ale też w życiu społecznym, aby mogli być przykładem prawości i dobrego wpływu.

Post Wbrew stereotypom pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.