Na myśl od razu przyszedł mi także werset z Ewengelii Mateusza na temat modlitwy, która odbywa się w ukryciu:
,,Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej. A zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu. Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.” (Mat 6:5-8)

W innym tłumaczeniu możemy przeczytać, że Bóg, który widzi w skrytości, odda Ci jawnie. Ten werset omawia ważną zasadę: nasza rozmowa z Bogiem, czyli modlitwa, jest słyszalna przez Boga i On na nią odpowiada.

BOŻE INSTRUKCJE

W poszczególnych wersetach widzimy, jak Jezus tłumaczy, czego nie robić. Jezus mówi w wersecie 5, aby nie robić tego na pokaz, czy żeby pokazać się przed ludźmi. Natomiast w wersecie 7 dodaje, abyśmy nie byli wielomówni i nie powtarzali pustych powtórzeń.

Zaciekawiło mnie to, w jaki sposób my się zachowujemy gdy na nas nikt nie patrzy. Czy nasze życie, styl modlitewny ulega zmianie? Oraz czy zachowujemy się naturalnie za zamkniętymi drzwiami?

Jezus nadmienia w wersecie 8, abyśmy nie naśladowali modlitw „na pokaz”. Bo Bóg Ojciec wie, czego nam potrzeba zanim zaczniemy Go poprosić.

Wszyscy widzieli, że Bartymeusz jest ślepy, a mimo to Pan Jezus przechodząc obok zapytał: „Co chcesz, żebym Ci uczynił?”

Przypomina mi się historia z Ewangelii Marka, kiedy Jezus uzdrowił ślepego Bartymeusza (8:46-52). Wszyscy widzieli, że ten jest ślepy, a mimo to Pan Jezus przechodząc obok zapytał: „Co chcesz, żebym Ci uczynił?” Bartymeusz odpowiedział: „Mistrzu, abym przejrzał.” Przez ten przykład Bóg pokazuje nam, żeby zabiegać o rzeczy i zgłaszać nasze prośby. On chce, abyśmy umieli je sformułować.

MODLITWA TO WSPÓLNY CZAS

Zamknięcie i spotkania z wielkim wspaniałym Bogiem w pokoju modlitwy rodzi więź. Gdy jesteś za zamkniętymi drzwiami, w ukryciu, dzielisz się tematami, które są słyszalne tylko dla dwóch stron. To rodzi pewną intymność i bliskość. To czas komunikacji między Bogiem a nami, bo modlitwa to nie tylko nasze wyznania przed Bogiem, ale On także mówi do nas.

Modlitwa nie jest monologiem, ponieważ Bóg także chce mówić do nas. Przez swoje Słowo pragnie dotykać naszego serca. ,,Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy głos mój i otworzy drzwi, wstąpię do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną.” (Obj. 3:20)

Dla mnie ten trudny czas odosobnienia był zaproszeniem do wspólnej ,,wieczerzy” z samym Świętym Bogiem. W tym miejscu schronienia możemy spotkać się z Panem Jezusem przy jednym stole i wsłuchać się w Jego głos. Wierzę, że Bóg pragnie przemieniać nasze serca i przygotować na czas, który nastąpi po pandemii.

Z ŻYCIA WZIĘTE

Gdy obserwuję przykłady osób w Biblii, które w trudnym czasie zdecydowały się modlić w odosobnieniu, za każdym razem ten okres przynosił wielkie zmiany w ich życiu. A nawet w życiu ich narodów. Gdy trudny czas przemijał, ich serca były przemieniane przez Boga.

Jezus rozpoczął działalność publiczną, która zmieniła radykalnie świat, od spędzenia 40 dni na pustyni, na poście i modlitwie.

Nehemiasz rozpoczął od modlitwy, a później zapoczątkował odbudowę murów Jerozolimy i był pierwszym dowódcą Żydów z wygnania. Estera, w bardzo trudnym czasie dla swojego narodu i przed spotkaniem z królem, zarządziła trzydniowy post z modlitwą. I w ten sposób uratowała swój lud przed eksterminacją.

Nasza modlitwa ma znaczenie i rozpoczyna wielkie rzeczy w naszym życiu, jak i w życiu innych osób

Jonasz był trzy dni w brzuchu wielkiej ryby i tam modlił się do Boga, aby później iść do Niniwy i rozpocząć największe przebudzenie w historii. Anna nie ustawała w modlitwie, aby mieć syna. Bóg ją wysłuchał i jej dał Samuela, który został sędzią w Izrealu i miał olbrzymi wpływ na ukształtowanie państwa Izrael.

Takich przykładów z Biblii można by mnożyć. Do tego mogłabym dołączyć wiele świadectw z mojego życia. Te historie pokazują, że nasza modlitwa ma znaczenie i rozpoczyna wielkie rzeczy w naszym życiu, jak i w życiu innych osób.

MODLITWA W OCZEKIWANIU

W tym czasie ukrycia Bóg chce do nas mówić. Ten czas, który obecnie nadal trwa, nie jest łatwy. Dla wielu wiązał się z utratą pracy, środków do życia, być może nawet utratą relacji. Ale wiem, że Bóg widzi nas w ukryciu, trwających w modlitwie.

W Ks. Micheasza 7:7, jest napisane: ,,Lecz ja będę wypatrywał Pana, będę wyczekiwał Boga mojego zbawienia. Mój Bóg mnie wysłucha!” Okoliczności, w których Micheasz wypowiadał te słowa, były tragiczne, ale Micheasz wierzył, że Bóg go wysłucha.

Nie wiem, jak zakończy się historia z koronowirusem. Ale wiem, że czas zamknięcia może przynieść dobre i wielkie zmiany dla przyszłości. Dlatego chcę zostawić Cię z kilkoma pytaniami:

• Co Bóg chce zrobić dla Ciebie w miejscu ukrycia?
• Czy Bóg chce zmienić coś odnośnie Twojego spostrzegania modlitwy?
• Jak świadomość, że Bóg słyszy Twoje modlitwy i na nie odpowiada, zmienia Twoje nastawienie na modlitwę?

Być może te informacje są dla Ciebie nowe i jeszcze nie otworzyłeś drzwi swojego serca na Jezusa. Czy dasz zaprowadzić się Bogu do ukrytego miejsca, aby mówił do Ciebie? Z tego spotkania wyjdziesz odmieniony. Bóg będzie pracował w Twoim sercu. Zachęcam Cię, skryj się w swoim pokoju i otwórz drzwi Jezusowi, aby usłyszeć Jego głos.

Post Modlitwa za zamkniętymi drzwiami pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Bóg jest najwspanialszym Artystą. Myślę o tym zwłaszcza wtedy, gdy oglądam piękno stworzonej przez Niego natury: wszystkie kolory, tekstury, kształty. Czasem wystarczy spojrzeć na góry czy zwierzęta, by zobaczyć, jak misternie i genialnie wykonał On to dzieło. Bo niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem, tak iż nic nie mają na swoją obronę (List do Rzym. 1:20). Bóg jest niewidzialny, lecz całe stworzenie mówi o Nim.

Bóg stworzył nas kreatywnymi i co niezwykłe, przemawia do nas poprzez wyobraźnię, motywuje do rozmyślań nad tekstem. Sama Biblia napisana jest słowem i ma oddziaływać na naszą imaginację. Znajdują się w niej przypowieści, historie, poezja, np. Księga Psalmów, Księga Joba, Pieśń nad Pieśniami. W Słowie Bożym znajdziemy też akty symboliczne, które odwołują się do naszej wyobraźni. Przykładowo, gdy Jozue przeszedł przez rzekę Jordan (Ks. Joz. 4:1–24), Bóg polecił mu, aby z koryta rzeki, którą przeszli suchą nogą, wynieść 12 kamieni. Symbolizują one 12 plemion Izraela. Te kamienie miały przypominać o cudzie, którego dokonał Bóg.

Artyści w Biblii

Wierzę, że artyści zajmują szczególne miejsce w Bożym sercu. Wielu z nich zostało zapisanych z imienia na kartach Biblii. Już na początku Starego Testamentu mowa o artystach, którzy wymienieni są razem z uprawiającymi rolę czy kowalami (Ks. Rodz. 4:21–22). Sztuki wizualne odegrały kluczową rolę przy budowie Świętego Przybytku (zob. Ks. Wyj. 31:1–11). Świątynia udekorowana została najpiękniejszymi rzeźbami i rysunkami (zob. 1 Król. 6:15–36; 7:23–39; 2 Kron. 3:5–7; 4:1–7). Napisano też, że Salomon uczynił okna z artystycznymi ramami. Niektóre znajdujące się w świątyni przedmioty, np. wolno stojące kolumny, nie miały żadnego znaczenia użytkowego (2 Kron. 3:15–17). Chodziło w nich o piękno dla samego piękna. Można jeszcze wymienić uzdolnionych artystów: Besalela i Oholiaba, którzy zostali oddelegowani do dekorowania przybytku (Ks. Wyj. 35:30–35).

Naprawiacze wyłomów

O sztukę toczy się jednak walka. Na przestrzeni lat narosły wokół niej liczne kłamstwa. Wielu wierzących artystów wycofuje się z rejonów kreatywności. Pojawia się dużo pytań o to, jak powinna wyglądać sztuka chrześcijan. Gdy przyglądam się dzisiaj temu zjawisku, obserwuję, jak bardzo wykorzystuje je Boży przeciwnik. Zajmuje to terytorium i używa go dla swoich korzyści. Odstąpienie od Boga, grzech i szukanie własnej chwały, a nie Bożej, wprowadziły w dziedzinę sztuki wiele zamieszania. Tymczasem artyści w pewien sposób tworzą tożsamość narodu, dotykają ludzkiej duszy. Obecnie telewizja, gazety, sztuki wizualne kształtują obraz świata bez Boga. Nietrudno dostrzec, jak wielki wywiera to wpływ na nasze wartości, charakter, życiowe wybory.

Gdy osoby, w których Bóg zdeponował twórcze obdarowanie, rozwijają je, mogą zmieniać bieg historii. Wierzę, że powinniśmy zacząć postrzegać twórczość nie tyle w kategoriach sztuki chrześcijańskiej, ale jako współkreowanie z Bogiem kultury Królestwa Bożego tutaj na ziemi. Sztuka nie ma się ograniczać do wytwarzania gadżetów chrześcijańskich (choć jestem ich wielką fanką) czy sztuki z chrześcijańskimi symbolami. Osobiście wierzę, że Bóg przeznaczył dla wierzących artystów o wiele więcej. Mają oni wpływ na naród, na społeczeństwo i można będzie ich nazwać naprawiaczami wyłomów, odnowicielami (Ks. Izaj. 58:12). Sztuka pochodząca z serca wierzącego artysty może wypełniać to, co proroczo zapowiada Księga Jeremiasza: wykorzeniać i wypleniać, niszczyć i burzyć, odbudowywać i sadzić (Ks. Jer. 1:10).

Wyraźniej zdałam sobie sprawę z roli wierzących artystów po występie Natalii Niemen podczas tegorocznego festiwalu w Sopocie. Zaśpiewała ona 19 czerwca utwór Dziwny jest ten świat, który napisał i wykonał na tej samej scenie w 1967 r. jej ojciec – Czesław Niemen. Niesamowite wykonanie Natalii przeszyło mnie do głębi. Wysłuchałam go wiele razy. Słowa piosenki trafiały wprost do mojego serca. Z wielu relacji wiem, że nie byłam w tym doświadczeniu odosobniona. Ileż to razy doświadczyliśmy takiego głębokiego, poruszającego oddziaływania sztuki? Sztuka może trafiać do serc Polaków, dotykać ważnych spraw, przemawiać w imieniu tych, którzy głosu nie mają.

Bóg stworzył nas kreatywnymi i często odwołuje się do naszej wyobraźni

Zdobywanie i zasiedlanie terytorium dla Boga

Słowa: wykorzenianie i wyplenianie, niszczenie i burzenie, odbudowywanie i sadzenie nasuwają mi na myśl zdobywanie i zasiedlanie sztuki jako terytorium dla Boga. Aby powstało coś nowego, musi zostać usunięte stare. Wpływanie na rzeczywistość wymusza zmiany – tworzenie implikuje konieczność powstawania nowego porządku. Wy jesteście światłością świata; nie może się ukryć miasto położone na górze (Ew. Mat. 5:14).

Wierzę, że sztuka otwiera drzwi do ludzkich serc. W jednej ze scen z filmu pt. Narnia dzieci przyglądają się obrazowi na ścianie i nagle zaczyna wypływać z niego woda. Tak rozpoczynają swoją podróż, która zmienia całkiem ich życie. Podróż tę można odczytać jako podróż duchową, w której poznają swoją prawdziwą tożsamość. Mam wrażenie, że sztuka w tym właśnie pomaga – w budowaniu prowadzących do ludzkich serc pomostów, po których chodzi Jezus Chrystus. Ciekawą myśl wyraziła Stefania Shaded, wierząca artystka, odpowiadając na pytanie, dlaczego maluje: ,,Mój pędzel oddałam Bogu. Malowanie sprawia mi radość, szczególnie gdy zbliża mnie do ludzi. Mogę częściej mówić o Bogu, dawać nową nadzieję, zachęcać. Kiedy Bóg wprowadzi swoje światło w ich życie, wierzę, że będzie im towarzyszyło wszędzie. Im bliżej jestem Boga, tym bardziej pragnę z Nim tworzyć. Przede wszystkim cieszę się tym powołaniem i darem, jaki mam, aby być pędzlem w rękach Boga”. Czyż ten pędzel nie jest mieczem w walce, aby wykorzeniać, burzyć, odbudowywać i sadzić?

W intymności z Bogiem

Zdobywanie nowych terenów i ich zasiedlanie nie odbywa się w oderwaniu od Boga. A Jemu najbardziej zależy na naszym sercu, na relacji z Nim. Czasami pułapką dla człowieka jest zafascynowanie samym darem od Stwórcy, zamiast Dawcą. Tu istotna jest integralność – bycie dzieckiem Boga, posiadanie z Nim relacji, kształtowanie charakteru i rozwijanie obdarowania we współpracy z Bogiem. Istotą życia jest być poznanym przez Boga i dać Mu się poznać. Często brak charakteru stanowi kamień, o który potyka się wielu twórców. Bill Johnson napisał: ,,Posiadanie wiedzy o kimś nie jest tym samym co poznanie go. Relację buduje się na zaufaniu, komunikacji, wspólnych zainteresowaniach, uczciwości i spędzaniu razem czasu. Nie inaczej jest z poznawaniem Boga. W miejscu poznawania Boga odkrywamy najważniejszy cel naszego życia”.

Wspomniani wcześniej biblijni artyści: Besalel i Oholiab mieli pracować z takimi materiałami, jak fioletowa i czerwona purpura, karmazyn dwakroć barwiony, bisior (Ks. Wyj. 35.35). Bisior to symbol szczególnego namaszczenia, wyróżnienia przez Boga. Jednocześnie jest on oznaką pewnej transparentności przed Bogiem. To także wskazuje nam, jak istotny jest nasz charakter w rozwijaniu artystycznego obdarowania.

Owoce twórczości

Wierzę, że owoce twórczości nie pojawiają się w odosobnieniu, ale rodzą się w intymności przebywania z Bogiem. W uczestniczeniu w historii napisanej przez Boga, jak wskazują słowa piosenki Laury Hackett Catch Me up in Your Story. Tak, aby realizowała się Boża wola dla naszego życia: Przyjdź Królestwo twoje, bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi (Ew. Mat. 6:10).

Bóg przeznaczył artystom szczególną rolę, aby poprzez twórczość byli Jego ambasadorami, aby godnie Go reprezentowali. Możemy tutaj, na ziemi, czynić Jego dzieła, które On zaplanował w Niebie. Bóg daje nam – Jego córkom i synom – szczególny autorytet. Jako wierzący artyści mamy ten niesamowity przywilej reprezentowania Króla i rozszerzania Jego Królestwa na ziemi.

Źródła:
B. Johnson, Więcej Nieba, Koinonia, 2010.
R. Noland, Serce artysty, Sheri Torgrimson, 2004.

Post Sztuka inspirowana Niebem pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.