Imię, które jest ponad wszystko

Imię Jezus niesie w sobie autorytet i moc, dzięki którym nasze modlitwy przynoszą rezultaty. Istotne jest, by posiadać nie tylko mądrość i umiejętność rozpoznania, o co się modlić, lecz także wiedzieć, jak się modlić, aby nasze prośby zostały wysłuchane. Pan Jezus powiedział: Dany mi jest wszelki autorytet na niebie i na ziemi (Ew. Mat. 28:17), oraz Ja was wybrałem i przeznaczyłem (…), by to, o cokolwiek byście prosili Ojca w imieniu moim, dał wam. (Ew. Jana 15:16) Tak więc kiedy się modlimy, zapraszamy Boże Królestwo w naszą ziemską rzeczywistość, oczekując wypełnienia się nie naszej woli, lecz woli Ojca! Apostoł Jan potwierdził to w swoim liście, w którym napisał, że jeśli prosimy o coś według jego woli, wysłuchuje nas, a jeżeli wiemy, że nas wysłuchuje, o co go prosimy, wiemy też, że otrzymaliśmy już od niego to, o co prosiliśmy. (1 Jana 5:14‑15).

Innymi słowy modląc się, manifestujemy na ziemi moc i autorytet samego Boga! Modlitwa to broń z Nieba, mocna i święta, którą posługiwać się mogą osoby oddane Panu Jezusowi i prowadzone Jego Duchem. Kiedy naszym priorytetem jest zabieganie o Boże Królestwo, poruszanie się w jego sprawiedliwości, poznawanie Boga, wtedy możemy oczekiwać spełnienia naszych pragnień, zgodnych z Jego wolą. (Ew. Mat. 6:33, Psalm 37:3‑4, Psalm 145:19). Bóg nagradza tych, którzy szczerym sercem Go szukają, gdyż wie, czego potrzebujemy. (List do Hebr. 11:6, Ew. Mat. 6:8).

Władca narodów

Bożą obietnicą, daną królowi Dawidowi, była zapowiedź męskiego potomka, który odziedziczy tron, i już na zawsze będzie władał całą ziemią. (Psalm 89:4‑5, 2 Sam. 7, Psalm 2). Obietnica ta wypełniła się w osobie Pana Jezusa. On przyszedł, aby zwyciężyć śmierć, piekło, grzech i szatana. On króluje nad narodami i jest Sędzią żywych i umarłych! Mając tę pewność, modlimy się o Izrael, Bliski Wschód, inne kraje, oraz ich przywódców, zwracając się do Władcy świata widzialnego i niewidzialnego.

Modląc się, manifestujemy na ziemi moc i autorytet samego Boga!

Ogrom zła, które narasta w naszym świecie, cierpienie i ból, wynikające z ataków terrorystycznych, wojen oraz głodu, przerażająca liczba mordowanych dzieci i niemowląt, nie uchodzi uwagi naszego Stwórcy! On zapewnia nas, że Jezus Król został wzbudzony z martwych, i w chwale zasiada na tronie w Niebie. Tam nie ma miejsca dla uzurpatorów żądnych przejęcia władzy i pozycji, jaką ma jedyny Boży Syn, Pan armii aniołów. Kiedy Król powróci na ziemię w swojej mocy i chwale, położy kres degradującej naturze człowieka, korupcji oraz przemocy, i ocali ludzkość przed całkowitym samozniszczeniem, a w miejsce zła zapanuje dobro.

Bóg Izraela obiecał również pełne Jego chwały zbawienie dla swojego wybranego narodu żydowskiego ze względu na zawarte z nim Przymierze Miłości. Po tym, jak Bóg sprowadził ich z czterech stron świata z powrotem do obiecanej im ziemi, da im nowe serce, i sprawi, że będą żyli, przestrzegając i wykonując Boże przykazania i prawa (Ks. Ezech. 36:24‑28). Izrael zostanie duchowo odnowiony i będzie zbawiony w danej mu przed wiekami ojczystej ziemi, do której ponownie został sprowadzony ze wszystkich ziem i narodów. Bóg obiecał wylać na nich dar upamiętania i pokuty (Ks. Zach.12:10, List do Rzym.11:26‑27).

Proście, a otrzymacie

Sam Jezus powiedział: Proście, a otrzymacie. Pamiętając o tych słowach, módlmy się zatem zgodnie z wolą Boga ukazaną nam w Jego Słowie. Wierzymy, że wierny i realny Bóg zbawi Izrael. Dzięki Niemu zapanuje pokój na Bliskim Wschodzie, a ostatecznie także na całym świecie, w narodach. Jezus Chrystus, jako sprawiedliwy Sędzia, rozprawi się ze złem i grzechem, gdyż do Niego należy pomsta. Wiemy, że On nagrodzi swoje dzieci, niejednokrotnie dzisiaj prześladowane, odrzucane, poniżane, a nawet zabijane. Do Jezusa powracającego na ten świat należy ostatnie słowo. Na Jego głos, przy zmartwychwstaniu otrzymamy nowe ciała i będziemy panować wspólnie z naszym Królem całą wieczność. Dlatego do końca naszych dni wołamy: przyjdź Królestwo Twoje i bądź wola Twoja! 

Patrząc na świat przez pryzmat tego, co się dzieje w Izraelu i na Bliskim Wschodzie

Módlmy się o Izrael i inne okoliczne narody, aby poznały prawdziwego Boga, oraz aby przyjęły łaskę upamiętania i pokuty.

• Opierając się na wersetach z 62 rozdziału Księgi Izajasza, módlmy się o pokój i błogosławieństwo dla Izraela. Prośmy o Ducha łaski i błagania dla narodu żydowskiego, który przywiedzie ich do poznania jedynego Zbawiciela (Ks. Zach. 12:10, Dz. Ap. 5:31).
• Módlmy się o właściwy rozwój stosunków pomiędzy państwami Bliskiego Wschodu i ich postawy względem Izraela (Ks. Izaj. 40:15‑17, Ks. Izaj. 41:10, Ks. Izaj. 54:17).
• Módlmy się, aby Duch Święty zaprowadził sprawiedliwość i pokój we wszystkich narodach na Bliskim Wschodzie (Ks. Jer. 18:7‑8, 2 Kron. 7:14).
• Módlmy się, aby Ewangelia rozkrzewiała się wśród narodów świata, wnosząc do zagubionych i złamanych ludzkich serc jedyny ratunek, którym jest Pan Jezus Chrystus (Ew. Mat. 24:14, Dz. Ap. 4:12, 23‑31).

Tłumaczenie: Agnieszka Haratyk

Post Zjednoczeni w modlitwie pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

W obietnicach zapisanych w Biblii została dla nas zdeponowana potężna moc! Potrzebujemy jednak Obecności zmartwychwstałego Jezusa, by je dla nas ożywił i by odnowił naszego ducha. W Ewangelii św. Łukasza czytamy piękną historię o tym, jak Jezus ożywia Słowo Boga potężną mocą, by przynieść pociechę zasmuconym i zniechęconym.

Jezus ożywia Słowo Boga potężną mocą, by przynieść pociechę zasmuconym i zniechęconym

Dwóch uczniów w drodze do wioski zwanej Emaus rozmawiało ze sobą na temat ostatnich wydarzeń, które miały miejsce w Jerozolimie i dotyczyły Jezusa (zob. Ew. Łuk. 24:13–35). Kiedy tak ze sobą rozmawiali, sam Jezus zbliżył się do nich i rozpoczął z nimi rozmowę. Ich oczy były zasłonięte, tak że nie mogli go rozpoznać (w. 16). Podzielili się z „nieznajomym” tymi ostatnimi smutnymi wieściami na temat ukrzyżowania i śmierci ich Mistrza. Byli ogromnie przygnębieni, ponieważ nie wiedzieli nic więcej ponad to, że Jezus umarł.

Serca uczniów zaczęły płonąć w Obecności Jezusa, kiedy tłumaczył im wszystko, co zostało napisane o Nim w Pismach. Relacjonuje to ewangelista Łukasz. Stało się wtedy coś absolutnie niezwykłego. Coś, co tylko zmartwychwstały Jezus mógł uczynić: zabrał swoich towarzyszy w podróż – w głąb Słowa Boga.

W rezultacie przebywania w Obecności Jezusa i studiowania Bożego Słowa nastawienie uczniów zaczęło się zmieniać. Po raz kolejny doświadczyli mocy i wiecznej wartości Słowa Boga. A to przepędziło smutek. Ich wnętrze zostało wypełnione świeżością życia i nową nadzieją. W kulminacyjnym momencie rozpoznali w „nieznajomym” samego Mistrza, Jezusa.

Życie wróciło do ich ducha i duszy. Po raz kolejny doświadczyli mocy Bożej łaski. Zostali dosłownie przywróceni do życia poprzez moc żywego Słowa i Obecność zmartwychwstałego Jezusa. Najnowszą nowinę otrzymali wprost od Niego samego: Jezus żyje!

Twoja podróż życia może dzisiaj odbywa się również na pustyni, w skwarze, tak jak w przypadku tych uczniów dwa tysiące lat temu. Może zmagasz się z ciężarem, który podobnie przytłacza twoje serce. Jednak nasz Mistrz żyje i On pragnie przybliżyć się do ciebie. Otwórz 24 rozdział Ewangelii św. Łukasza, zaproś Jego Obecność i zacznij czytać. Pozwól samemu Mistrzowi, by mówił do ciebie poprzez swoje wieczne Słowo. Przyjmij najświeższą wiadomość: Jezus żyje i jest razem z tobą!

Tłumaczenie: Alina Wieja
Artykuł ukazał się w „Word from Jerusalem” (wrzesień 2015), czasopiśmie wydawanym przez ICEJ, www.icej.org.

Post Obietnice ożywione mocą Jezusa pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Narody świętujące z Izraelem

Całkowite wypełnienie tego święta obejmuje nie tylko Izrael, ale również ludzi z innych narodów. Bóg włącza w to świętowanie także narody, ponieważ sens i przesłanie Święta Namiotów dotyczą również powrotu, drugiego przyjścia Wielkiego Króla i Mesjasza, Jezusa Chrystusa, w Jego chwale i majestacie. Zatem Święto Namiotów znajduje swoje ostateczne wypełnienie w powrocie Jezusa Chrystusa. A ten fakt niesie wielką nadzieję zarówno dla Izraela, jak i dla całej ludzkości.

Prorok Zachariasz obwieścił, że wypełnienie tej obietnicy nastąpi, kiedy wszystkie narody będą co roku pielgrzymowały do Jerozolimy, by uwielbić Króla, Pana Zastępów (por. Ks. Zach. 14:16). W ten sposób narody wypełnią przesłanie Święta Namiotów. Prorok Izajasz również odwołuje się do tego pełnego chwały czasu, kiedy wszystkie narody będą podążać do Jerozolimy, by uczyć się dróg Pana, i kiedy zejdą z wojennych ścieżek (zob. Ks. Izaj. 2:1–4).

Boże odwieczne ramiona

Bóg w swoim Słowie objawia nam, że Jego odwieczne ramiona niosą Izrael, jako naród, przez wszystkie wieki historii. Bóg obiecał to Izraelowi, m.in. w słowach: Schronem pewnym jest Bóg wiekuisty, a tu na dole ramiona wieczne; i przepędził przed tobą wroga, i rzekł: Wytęp! (Ks. Powt. Pr. 33:27).

Kiedy Mojżesz wyprowadzał Izraelitów z Egiptu, nic nie było w stanie zatrzymać tego wielkiego wyjścia, ponieważ niewidzialne, odwieczne ramię Boże samo ich niosło. Egipt był w tamtych czasach największym światowym imperium, ale nawet jego potężne armie nie mogły się równać z Bożymi ramionami niosącymi uwolnienie. Te odwieczne ramiona Boga były rozciągnięte nad Izraelem, ale też go podtrzymywały. Potężne ramiona Boga niosły go i wyrwały z więzów niewoli faraona. Zawiodły Izraelitów do wspaniałej wolności, darowanej przez ich Króla, Pana i Wybawiciela. Izrael został wtedy przez Boga uwolniony również jako królewskie Kapłaństwo i naród święty (z hebr. kadosz – oddzielony), by wypełnił dane mu przez Boga powołanie. Nawet choroby i bieda pozostały za nim, w Egipcie, i nie mogły go dotknąć: A tamtych wyprowadził ze srebrem i złotem i nie było słabego w Jego pokoleniach (Psalm 105:37, BT).

Pieśń Mojżesza

I nadszedł moment, w którym po 40 latach na pustyni, tuż przed odejściem z tego świata, Mojżesz zaśpiewał pieśń zrodzoną w Niebie dla Bożego ludu. Przypomniał Izraelitom o tym wszystkim, co się wydarzyło: że to sam Bóg przeprowadził ich i niósł w ciągu całej drogi przez pustynię: Jak orzeł pobudza do lotu swoje młode, unosi się nad swymi pisklętami, rozpościera swoje skrzydła, bierze na nie młode i niesie je na lotkach swoich. Tak Pan sam jeden prowadził go (Ks. Powt. Pr. 32:11–12). Odnawiająca moc i odwieczne ramiona Boga zabezpieczały Izraelitów, prowadziły ich, ochraniały i zaopatrywały we wszystko, cokolwiek było im potrzebne. Nawet ich ubrania i obuwie nie zniszczyły się w czasie tej wędrówki. Podczas podróży w tym pustynnym, skalistym krajobrazie zawsze mieli wystarczającą ilość żywności, by ich żołądki były pełne, i wystarczającą ilość wody, by zaspokoić pragnienie.

Bóg do dziś troszczy się o Izrael

Po upływie 700 lat od wejścia do Ziemi Obiecanej prorok Izajasz ponownie ogłosił to samo Słowo Pana. To Bóg Izraela troszczy się o swój lud: Słuchajcie mnie, domu Jakuba i cała resztko domu Izraela, których noszę od urodzenia, których piastuję od poczęcia! Pozostanę ten sam aż do waszej starości i aż do lat sędziwych będę was nosił; Ja to uczyniłem i Ja będę nosił, i Ja będę dźwigał i ratował (Ks. Izaj. 46:3–4). Sam Bóg nadal prowadził Izrael, wyzwolił go i objawił swoją potężną moc ze względu na niego. Nawet kiedy go dyscyplinował, pozwolił mu doświadczyć niewoli babilońskiej, przyprowadził go również z powrotem do ojczystej ziemi. Bóg okazał Izraelowi łaskę, miłosierdzie, dobroć i przebaczenie. To wszystko się wypełniło!

Bóg wyprowadził swój naród z niewoli babilońskiej, posługując się nawet ręką króla Nebukadnesara i ręką Cyrusa, króla perskiego. Przyprowadził Izraelitów z powrotem do ich ziemi. Ale nie tylko to się wypełniło. Dzisiaj na naszych oczach Bóg przyprowadził swój naród po raz drugi do jego starodawnej ziemi. Odwieczne ramię Boga nadal chroni naród Izraela. Z każdej strony, z góry i z dołu, Boże ramię ochrania potomków Abrahama, Izaaka i Jakuba. Nowożytny Izrael istnieje. Ten naród żyje tylko dzięki Bogu i Bożej ochronie.

Czas dla narodów

A zatem po 2 tys. lat na wygnaniu Izrael jako naród wrócił do swojej ziemi po raz drugi. I jest w pełni niezależnym krajem. To oznacza, że wszystkie narody wywodzące się z pogan na całej ziemi muszą uznać państwo Izrael w wymiarze narodów świata. I niezmienna Boża obietnica nadal oznajmia wszystkim narodom wieczną prawdę: „Będę błogosławił tym, którzy ciebie [Izrael] błogosławią, i będę przeklinał tych, którzy ciebie [Izrael] przeklinają” (Ks. Rodz. 12:3, parafraza). Izrael jako naród został powołany przez Boga, by przynieść Boże Słowo całej ludzkości. To spowodowało, że relacja pomiędzy Izraelem i narodami jest tak unikalnym zjawiskiem, i to w dwóch kierunkach. Wybór życia lub śmierci jest ponownie postawiony przed narodami. Misją każdego człowieka wierzącego jest to, by na obliczu całej ziemi wnosić to poznanie do całego Kościoła, jak również Izraela, i by pomóc narodom dokonać wyboru ku życiu! Poszukujemy najlepszych sposobów, by przemawiać do przywódców narodów i by wiernie przypominać całemu światu, że pewnego dnia nadejdzie dzień nazwany „Dniem Pana”. To będzie dzień podjęcia decyzji przez narody (zob. Ks. Joela 3:14–17).

Święto Namiotów

Teraz Bóg wzywa Ciało Chrystusa z całego świata, by Jego Kościół rozpoznał Boże plany i postanowienia dotyczące tych spraw. Postanowienia obwieszczone w Jego Słowie. Bóg zaprasza nas do wspólnego z Nim świętowania, ponieważ to On sam wprowadził swój lud z powrotem do ziemi, którą mu przeznaczył. On wysyła teraz posłańców ze swoim proroczym przesłaniem na ten właśnie czas – aby ogłosić narodom i wyspom, że Ten, który rozproszył Izrael, zebrał go z powrotem: Słuchajcie słowa Pana, narody, i zwiastujcie na wyspach dalekich, i mówcie: Ten, który rozproszył Izraela, zgromadzi go i strzec go będzie jak pasterz swojej trzody (Ks. Jer. 31:10).

I obecnie, zgodnie z tym Bożym przesłaniem, narody mają pielgrzymować do Jerozolimy właśnie w czasie Święta Namiotów, aby publicznie wyrazić swoją wiarę i zaufanie do Boga co do przyszłości Izraela oraz wszystkich narodów.

Święto Namiotów samo w sobie niesie potężne, pełne nadziei i radości przesłanie dotyczące chwalebnej przyszłości – dla tych, którzy całkowicie zaufali i uwierzyli Zbawicielowi. To święto deklaruje, że Izrael będzie zbawiony i będzie miał się dobrze! To narody muszą w końcu rozpoznać, w jaki sposób Wszechmogący Bóg troszczył się o Izrael przez tę długą podróż od powołania Abrahama do dnia dzisiejszego – i troszczy się nadal. To On sam przyprowadził Izrael z powrotem do jego ziemi. On sam jest jego Bogiem (zob. Ks. Ezech. 36:22–38).

To święto jest także deklaracją wspaniałego, obiecanego czasu odbudowania wszechrzeczy i nowego czasu dla całej ludzkości. A nawet odnowy natury i świata zwierząt (zob. Dz. Ap. 3:21; Ks. Izaj. 11:1–9; Psalm 98).

Pewni tego, co Bóg obiecał

Kiedy celebrujemy Święto Namiotów w Jerozolimie jako przedstawiciele innych narodów, deklarujemy zarówno przed Izraelem, jak i przed całym światem, że wierzymy we wspaniałą przyszłość. Jesteśmy pewni tego, co Bóg obiecał, i możemy się na to cieszyć już teraz wspólnie z Izraelem! Nie jesteśmy przepełnieni strachem, ale Bożą dobrocią i nadzieją, że nie zgubiliśmy kierunku naszego powołania, nie pozostajemy w zamieszaniu, nie jesteśmy pogrążeni w depresji czy poczuciu beznadziei. Jest dokładnie odwrotnie! Nasze oczy widzą już chwałę Pana Jezusa przychodzącego na tę ziemię, a my z radością oczekujemy Jego ponownego przyjścia i nadejścia Jego Królestwa.

I ty możesz przyjechać i celebrować Święto Namiotów w Jerozolimie. Zrób ten krok, by dołączyć do tysięcy chrześcijan pielgrzymujących z ponad 100 narodów, które w tym roku pojawią się w Jerozolimie między 27 września a 6 października. Zaufaj Panu z całego swojego serca, ponieważ to, co On obiecał, uczyni! On też spełni pragnienie twojego serca (zob. Psalm 37:3–4). Do zobaczenia na Święcie Namiotów w Jerozolimie!

Tłumaczenie: Alina Wieja
Artykuł ukazał się w „Word from Jerusalem” (czerwiec 2015), czasopiśmie wydawanym przez ICEJ, www.icej.org.

Post Przesłanie Święta Namiotów pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Ofiary w świątyni

Ofiary składane w postaci zwierząt oraz wszystkie zalecenia dotyczące służby i uwielbienia Boga (w Przybytku Mojżesza na pustyni, a później w Świątyni w Jerozolimie) miały na celu zabezpieczenie narodu żydowskiego przed Bożym gniewem związanym z popełnianymi przez niego grzechami. Składanie ofiar miało także zapewnić Żydom przychylność Boga, ochronę, życie oraz wszelkie błogosławieństwa.

Wszelkie ludzkie upadki, niedoskonałości i grzechy Izraelitów były ciągle na nowo przenoszone na niewinne zwierzęta. Składane ofiary były ofiarami zastępczymi, pozwalającymi zachowywać ludzkie życie. W praktyce wyglądało to w ten sposób, że człowiek, który popełnił grzech, musiał przynieść niewinne zwierzę do kapłana.

Następnie składano zwierzę na ofiarę, dzięki czemu człowiek mógł odejść usprawiedliwiony i wolny. Kara za grzech – śmierć – była w ten sposób przenoszona z winnej osoby na niewinne zwierzę. Bóg ustanowił to jako nakaz, by konsekwencje złamania świętego Bożego prawa przenieść z człowieka na zwierzę.

Krew za życie

Pan Bóg powiedział: Gdyż życie ciała jest we krwi, a Ja dałem wam ją do użytku na ołtarzu, abyście dokonywali nią przebłagania za dusze wasze, gdyż to krew dokonuje przebłagania za życie (Ks. Kapł. 17:11). Potężne ostrzeżenie Boga brzmiało tak: „Jeśli zgrzeszycie, na pewno umrzecie”. Jednak bez względu na to ludzie popełniali grzechy, a efektem tego była śmierć.

Krew niewinnych zwierząt praktycznie cały czas spływała z ołtarza. W swojej łasce Bóg pozwolił, aby zamiast krwi winnego człowieka na ołtarzu wylewano krew niewinnych zwierząt. Kiedy Bóg widział tę krew, był to znak dla Niego, że wymóg sprawiedliwości został spełniony. Sprawiedliwość została dokonana, cena za ludzkie przewinienia zapłacona. W efekcie Bóg mógł obdarzyć swoimi błogosławieństwami i ochroną tych, którzy tą krwią zostali usprawiedliwieni!

Celem posługi składania ofiar w świątyni i ciągłego czytania Pisma Świętego przez Izraelitów było nie tylko samo nauczanie. Chodziło o podnoszenie poziomu oczekiwania w sercach i umysłach narodu izraelskiego względem tej najwyższej ofiary, która miała dopiero nastąpić.

Ta najwyższa ofiara została określona jako coś większego niż tylko przykrycie krwią ich grzechów, niż tylko przypomnienie o grzechu. Miała ona raz na zawsze zmyć, zetrzeć grzechy i przenieść punkt ciężkości z grzechu na możliwość usprawiedliwienia (zob. Psalm 40:6–8; List do Hebr. 10:1–22).

Największa ofiara i moc krzyża

Ta najwyższa i ostateczna ofiara była zapowiedziana jako wypełnienie wszystkich ofiar wymaganych przez Prawo Mojżeszowe. Miała być jednorazowa. Miała zastąpić wszystkie składane ofiary. Miejscem jej złożenia miała być Święta Góra Pana w Jerozolimie (zob. Ew. Łuk. 13:33).

Prorok Izajasz zapowiadał, że na scenie pojawi się prawdziwy Baranek Boży, a Jego Imię będzie brzmiało: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju (Ks. Izaj. 9:5b). Nazwany będzie Imieniem Jezus (Jeszua – z hebr. Zbawienie), ponieważ On zbawi swój lud od grzechów! (Zob. Ks. Izaj. 9:6; Ew. Mat. 1:21).

Jezus, nasz Pan i Mesjasz, naprawdę przyszedł i ofiarował samego siebie jako jednorazową, pełną ofiarę za swoich własnych ludzi podczas święta Paschy. Złożył ją nie tylko za swój żydowski naród, ale także za ludzi ze wszystkich narodów: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata (Ew. Jana 1:29b).

Krew Baranka

Historia powtarzana w całej Biblii, w której Bóg Izraela chce nam wyjaśnić moc krwi Jezusa Chrystusa w opisowej formie – tak, aby poruszyć niewzruszone serca – to historia związana z wyjściem narodu izraelskiego z Egiptu. Każda rodzina w Izraelu musiała zaopatrzyć się w baranka – baranka bez skazy – na całe domostwo. Następnie musiała zabić go po zachodzie słońca (zob. Ks. Wyj. 12).

Przelaną krew tego niewinnego baranka należało zebrać do naczynia, aby później pomazać nią nadproża i odrzwia wejścia do domu. Dlatego, że Bóg powiedział: „Kiedy zobaczę krew, ominę to domostwo” (zob. Ks. Wyj. 12:13; w języku hebrajskim „pesach” znaczy dosłownie „ominąć”).

Każda rodzina żyjąca w tamtym czasie w ziemi egipskiej – dotyczyło to zarówno Egipcjan, jak i Izraelitów – była w niebezpieczeństwie. Śmierć mogła dotknąć każdego domostwa i pozbawić życia pierworodnych synów. Sąd Boży miał dotknąć ziemi egipskiej ze względu na ludzkie bałwochwalstwo.

Pascha i droga wyjścia

W Księdze proroka Ezechiela czytamy, że Izraelici przebywający w Egipcie również dokonywali tych samych bałwochwalczych praktyk i oddawali chwałę bóstwom. I dlatego kara śmierci dotyczyła jednych i drugich grzesznych rodzin (zob. Ks. Ezech. 20:7–10). Jednak Bóg zabezpieczył drogę wyjścia dla Jego własnego narodu. Boża łaska przeniosła karę śmierci i sąd Boży z grzesznych rodzin na niewinnego baranka, zabitego ze względu na ludzi.

Ktoś musiał ponieść śmierć jako konsekwencję ich grzechów. Ale nie był to członek ich własnej rodziny. Nie był to pierworodny syn, nie był to ojciec ani matka, ale niewinny baranek. Grzechy i niebezpieczeństwo śmierci, które dotyczyło każdej izraelskiej rodziny, obciążyły baranka. A zatem życie i niewinność baranka były przykryciem dla całej rodziny. Baranek zmarł, natomiast cała rodzina, łącznie z pierworodnym synem, zostali przy życiu!

Kiedy anioł śmierci szedł przez ziemię egipską, zabierając życie rodzinom Egipcjan, omijał domy żydowskich rodzin, na których odrzwiach zobaczył krew baranka. Śmierć przyszła, ale niszczyciel nie wszedł do tych domów, by je pochłonąć – zamieszkujące je rodziny były zupełnie bezpieczne.

Przekaz „dobrej wieści”

Wówczas tylko Izraelici zostali ostrzeżeni i poinformowani, w jaki sposób mogą się zabezpieczyć. Mojżesz przekazał im konkretne instrukcje, aby zachować ich życie. I kiedy przyjęli z powagą te słowa Pana, przeżyli! Karę za ich bałwochwalstwo i wszystkie popełnione grzechy poniósł baranek, a rodziny otrzymały przebaczenie z powodu przelanej krwi.

Okazało się to w pełni potwierdzonym przesłaniem od samego Boga. Wypowiedziane zostało ustami Mojżesza, który wiernie przekazał Izraelitom Słowo od samego Boga. To Słowo zabezpieczyło ich życie (zob. Ks. Wyj. 12:21). W efekcie przywódcy każdego plemienia Izraela mieli je przekazać wiernie członkom całej rodziny, a rodziny swoim dalszym rodzinom. I w ten sposób cały naród Izraela został ostrzeżony, poinstruowany, a w rezultacie zachowany od śmierci.

I my powinniśmy pamiętać: Albowiem na naszą wielkanoc jako baranek został ofiarowany Chrystus (1 List do Kor: 5:7b).Pan Jezus poniósł za nas śmierć i potępienie – tym jest moc krzyża. Jego zmartwychwstanie dało nam życie i sprawiedliwość, na które nie zasłużyliśmy. Kiedy my wierzymy, że Jego życie jest w nas – a życie, którym my żyjemy, to życie Chrystusa w nas – będziemy żyć wiecznie (zob. List do Gal. 2:20; Ew. Jana 11:26).

Moc krzyża dzisiaj

Potrzebę paschalnego baranka Mojżesz przekazał setkom tysięcy Izraelitów w ciągu dwóch tygodni. Przesłanie ewangelii o Jezusie Chrystusie, który zmarł na krzyżu jako nasz baranek paschalny, dotarło już do milionów ludzi w czterech stronach świata w ciągu dwóch tysięcy lat. Moc krzyża znana jest na całym świecie.

Prawda dotycząca Jego śmierci, złożenia w grobie i zmartwychwstania jest zwiastowana i przyjmowana wiarą we wszystkich narodach na ziemi. Każdy, kto uwierzy i uchwyci się tej ratującej życie prawdy, przekazanej przez usta Jezusa, naszego Pana, na pewno zostanie uchroniony przed wieczną śmiercią, piekłem i zniszczeniem! Jezus mówi w kontekście tej najwyższej ofiary:

Kto spożywa ciało moje i pije krew moją, ten ma żywot wieczny, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym (Ew. Jana 6:54).

Dziś żyje wielki Zbawiciel i Odkupiciel, potężny Pośrednik pomiędzy Bogiem i człowiekiem – Bóg i człowiek w jednej osobie – Jezus Chrystus. W Nim jest życie, ochrona i błogosławieństwo dla całej twojej rodziny. Wszystko to zostało zdeponowane w Jego przelanej krwi.

Tłumaczenie: Alina Wieja

Post Moc krzyża i krew Baranka pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.