Kiedy porównamy pogłębianie relacji do kopania studni, zauważamy, że byłoby o wiele prościej wziąć łopatę i wykopać szeroki rów, nie docierając głęboko. Kopanie studni wymaga pracy, oddania, potu i o wiele większego wysiłku niż wykopanie szerokiego a płytkiego rowu. Problem polega jednak na tym, że ten szeroki, płytki rów niczego nie rozwiązuje, nie zaspokoi nas. Możemy w nim stanąć i nawet się nie zamoczymy. Tymczasem w relacji z Bogiem potrzebujemy głębokiej studni, a nie płytkiego rowu.

Ważniejsze nawet od czasu jest to, jak dobrze poznałeś Jezusa

CO DECYDUJE O GŁĘBI?

Co decyduje o głębi w naszej relacji z Bogiem? Co przynosi życie do naszych serc i każdego dnia uczy nas intymnej relacji z Jezusem? Poniżej wskazuję kilka elementów, które stały się dla mnie pomocne w kopaniu głębokiej studni.

Pokuta

Słowo „pokuta” jest dla wielu ludzi przerażające, chociaż nie powinno takie być. Pokuta nie ma za zadanie udowadniać nam, jak bardzo upadliśmy. Głównym przesłaniem pokuty nie jest koncentracja na samym grzechu, ale na tym, byśmy mogli być blisko Jezusa każdego dnia. To na Nim powinno nam najbardziej zależeć.

Pokora

Pokorę możemy przyrównać do okularów. Tylko wtedy, kiedy patrzymy na siebie przez „okulary pokory”, widzimy, jak bardzo potrzebujemy Jezusa. Bez Niego niczego dobrego nie zdołamy osiągnąć. Nie możemy się nawet pochwalić miłością do Niego, ponieważ każdy dobry dar pochodzi właśnie od Niego, z Bożej ręki. Nawet nasza wiara jest Jego darem (zob. List do Efez. 2:8). To Jego wiara w nas wzbudza wiarę. I dopiero, kiedy nastrajamy nasze serca na więź z Nim, by zrozumieć i ukorzyć się przed swoim Bogiem, słowa modlitwy zostają wysłuchane (Ks. Dan. 10:12b, parafraza).

Duchowe dyscypliny

Kiedy praktykuję duchowe dyscypliny, widzę o wiele więcej z duchowej rzeczywistości. Kiedy porzucam dyscypliny duchowe, zrozumienie rzeczy duchowych odchodzi. Z przykrością można zauważyć, że wielu ludzi wierzących zaczęło odrzucać dyscypliny duchowe, określając je jako formy legalizmu. Oczywiście sztywne zasady i formy są zasadzką, której należy unikać. Ale bez duchowych dyscyplin nie robimy nic innego, jak tylko kopiemy szeroki, płytki rów. Duchowe dyscypliny to modlitwa, post, studiowanie Bożego Słowa, nadanie Bogu najwyższego priorytetu w naszym życiu – te elementy nadają głębi tej relacji. A jednak zbyt wielu z nas satysfakcjonuje się szerokim rowem zamiast kopać głęboką studnię.

Czekanie na Boga

Czekanie na Boga, rozkoszowanie się Nim to odnajdywanie w Bogu pełnej satysfakcji – tak pełnej, że traci się pragnienie czegokolwiek innego. Nie oznacza to wcale braku problemów, jednak trudnym momentom towarzyszy zaspokojenie relacją z Bogiem. Jak możemy się nauczyć szukania pełnej satysfakcji właśnie w Bogu? Tylko poprzez spędzanie z Nim czasu. Niektórzy nazywają to czekaniem na Boga. Siadamy w Jego Obecności, szukamy Go. Bez względu na to, jak byśmy nazwali tę czynność, chodzi o to, aby poznawać Boga coraz głębiej… A wtedy zacznie nas wypełniać potężny, niewyobrażalny pokój. Będziemy postrzegali Jezusa jako nasz największy skarb.

SIŁA NASZEGO PRAGNIENIA

W psalmie 145 (w. 16) czytamy, że Bóg otwiera rękę swą i nasyca do woli wszystko, co żyje. Taki jest nasz Bóg. On nam to obiecał. On sam jest zaspokojeniem naszego pragnienia. Kiedy pragniemy samego Pana, On staje się naszym skarbem – tym, czego od zawsze pragnęła nasza dusza. Rozkoszuj się Panem, a da ci, czego życzy sobie serce twoje! (Psalm 37:4). Nasza dusza zostanie zaspokojona i będziemy prawdziwie spełnieni, a studnia życia będzie coraz głębsza.

Opracowano na podstawie: E-letter Streams Ministries, styczeń 2015.

Post Kopać głęboką, głęboką studnię pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Aby dobrze usłyszeć ten cichy, delikatny głos Boga, będąc w środku chaosu, ciągłych wyzwań i przeszkód, potrzebujemy rozwijać umiejętność regularnego spotykania się z Nim. Ponieważ dopiero w Jego obecności możemy ćwiczyć dwie rzeczy, które mogą na zawsze zmienić nasze życie: medytowanie nad istotą samego Boga i nad Jego Słowem.

Medytowanie na temat samego Boga

Mój ulubiony czas modlitwy to medytowanie i rozmyślanie o tym, jaki jest Bóg. Koncentruję się wówczas głównie na Jego splendorze i chwale. Kiedy patrzymy na Boga – i szczerze, z pełnym zaangażowaniem oddajemy Mu całą naszą uwagę – zaczynamy przyswajać sobie, że jest On Bogiem dobrym i potężnym. Ufamy Jego miłości, mocy i prawdzie, że nic nie jest dla Niego za trudne. Wówczas, pod wrażeniem tego, kim On jest, z zadziwieniem zadajemy pytanie: Jak to możliwe, że zapomniałem o Tobie? Bo tylko będąc w Jego Obecności, rozpoznajemy, kim On naprawdę jest. Król Dawid w takiej sytuacji sam przypominał Bogu, co czynił On w przeszłości: Pamiętaj, Panie, o miłosierdziu i o łasce swojej, gdyż są one od wieków! (Psalm 25:6). Takie modlitwy, w których wracamy do różnorodnych darowanych nam wcześniej Bożych obietnic, mają potężną moc.

Wpatrywanie się w Bożą chwałę przemienia nas. A wtedy nadzieja przepływa przez naszą duszę jak rwąca górska rzeka. I to nas odbudowuje

Medytowanie nad Słowem Boga

Nad Bożym Słowem możemy medytować poprzez powolne czytanie go w połączeniu z zastanawianiem się. Ten proces nazywa się lectio divina, co oznacza „święte czytanie”, a w istocie modlenie się Bożym Słowem. Kiedy zastanawiamy się nad wybranym fragmentem, oczekujemy, że Bóg daruje nam jego głębsze zrozumienie. Lectio divina to powolne przyswajanie Bożego Słowa, wgryzanie się w wybrany fragment, tak aby w pełni się w nim zanurzyć i pozwolić mu zalewać nasze serce. To sposób uczenia się, jak oddawać Bogu całą naszą niepodzielną uwagę. Im dłużej praktykujemy taki sposób czytania Słowa Bożego, tym łatwiej przychodzi nam koncentrowanie się na Bogu bez dopuszczania do świadomości różnego rodzaju zakłóceń. Tego typu modlitwa medytowania nad Bożym Słowem radykalnie przemienia życie. Z pewnością dokonała tego we mnie.

Rwąca rzeka nadziei

Często powtarzam ludziom: „Na czym się koncentrujesz, temu dajesz do siebie dostęp”. Innymi słowy, kiedy koncentrujemy się na Bogu, dajemy Mu miejsce w naszym życiu. Apostoł Paweł pisze o tej zasadzie: My wszyscy tedy, z odsłoniętym obliczem, oglądając jak w zwierciadle chwałę Pana, zostajemy przemienieni… (2 List do Kor. 3:18a). Wpatrywanie się w Bożą chwałę przemienia nas. Stajemy się takimi ludźmi, jakimi mieliśmy być – dziećmi, które są coraz bardziej podobne do swojego Ojca w Niebie. A wtedy nadzieja przepływa przez naszą duszę jak rwąca górska rzeka. I to nas odbudowuje.

Kiedy rozwijamy ten nawyk regularnego spotykania się z Bogiem, przygotowujemy naszego ducha do słuchania Go, zarówno w spokojnym czasie, jak i w chwilach kryzysu. Jesteśmy w stanie usłyszeć Jego głos pośród hałasu panującego na zewnątrz nas. Rozpoznamy też jasno to, co jest zakłóceniem ze świata i chce odciągnąć naszą uwagę od Boga. Będziemy umieli to wszystko zdemaskować, ponieważ poznaliśmy to, co jest dla nas o wiele ważniejsze i cenniejsze.

Tłumaczenie: Alina Wieja
Źródło: Streams Ministries, E-letter, czerwiec 2014 r.

Post Usłyszeć Boży głos w hałasie świata pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Burza, która się rozpoczęła, polega na uwolnieniu kilku elementów – gdy połączą się one w danym regionie, wzrastają w siłę i stają się poważnym zagrożeniem. Ale w odróżnieniu od burzy, którą możemy zobaczyć np. w filmie Gniew oceanu, ta burza nie wstrząśnie jedynie klimatem i pogodą, lecz dotknie wielu innych dziedzin i systemów tego świata: systemu religijnego, politycznego i ekonomicznego, a także konfliktów zbrojnych i wydarzeń geofizycznych.

Przychodzi czas, kiedy tych pięć dziedzin będzie się tak przeplatało, że rozróżnienie, która z nich napędza kolejne przejawy burzy, stanie się niezmiernie trudne albo nawet niemożliwe. Poważne problemy będą występowały w obrębie każdej z dziedzin, przenikać następne, a nawet się powtarzać. Każdy element może spowodować kilka następnych zdarzeń, które wywołają „efekt falowy” na skalę międzynarodową czy światową.

Niektóre fale będą większe od innych, w zależności od tego, gdzie jesteśmy i co robimy. Różne części świata zostaną dotknięte różnymi doświadczeniami. Niektóre odczują tę burzę ekonomicznie, od strony gospodarki, w innych miejscach będą to wydarzenia geofizyczne (trzęsienia ziemi, wybuchy wulkanów). Będą i takie, które zostaną doświadczone na wszystkich poziomach. Problem będzie polegał głównie na pokrywaniu się różnych dziedzin i szybkości następowania takich wydarzeń jednego po drugim. Nie znaczy to, że we wszystkich dziedzinach zostaniemy doświadczeni w najgorszym stopniu. W skali od 1 do 10, gdzie 10 to największe zniszczenia, w jednej dziedzinie mogą wystąpić trudności stopnia 6, w innej 8. Wyzwaniem będzie połączenie się tych problemów i ich częstotliwość. Owa burza nie będzie przelotna, ale powracająca falowo.

Żyjemy w czasach, o których pisali Ezechiel i Jeremiasz. Prorokowali, że Bóg może zesłać nieszczęście na naród, jeśli ten uparcie będzie chodził własnymi drogami. Bóg mówił do narodów wielokrotnie i różnymi sposobami.

Dlaczego burza się nasila?

Burza potęguje się, ponieważ Kościół (Ciało Chrystusa) przestał być kręgosłupem naszych narodów. Większość krajów Europy i Ameryki Północnej powstawała w oparciu o chrześcijańskie wartości tak miała funkcjonować. Chrześcijańskie fundamenty odróżniały nas od innych kontynentów. Inne narody, nawet jeśli też przyjęły chrześcijaństwo, nie miały go w swoim narodowym DNA.

Kościół powinien wskazywać światu na nieskończoną mądrość Bożą i obnażyć moce przeciwnika Boga, szatana, które rządzą w powietrzu (Ef 2:2). A nie następuje to poprzez negocjowanie z tymi mocami, ale poprzez sprawiedliwe życie. To, jak żyjemy, otwiera bądź zamyka drzwi szatanowi, by pełnoprawnie nas nękał, a nawet władał nami za pośrednictwem przywódców, którzy nie znają Bożych dróg. Od Adama i Ewy aż po dzień dzisiejszy postępowanie ludzi dawało przyzwolenie przeciwnikowi, by nas atakować i w nas uderzać. Wróg ma do nas dostęp jedynie w sytuacji, w której Boża ręka nie spoczywa na nas, a w efekcie pozostaje między nami a Bogiem pusta przestrzeń. Ten dystans powiększa się, w miarę jak odstępujemy od Jego dróg i od Niego samego.
Ilekroć człowiek oddala się od Boga, ataki następują jeden po drugim, a władze w powietrzu (władcy ciemności) wkraczają na to terytorium. Im dłużej ciemne moce panoszą się w danej przestrzeni, tym więcej ludzi przestaje rozróżniać, co jest dobre, a co złe.

W naszych krajach przywódcy powstają z wyboru społeczeństwa. Innymi słowy, lider będzie reprezentował zawsze charakter większości, bo ona takiego lidera wybierze.W końcu granice między tym, co dobre, a tym, co złe, a także między świętym a skalanym zostają zatarte. Droga do Boga przez Jezusa i Jego krzyż przestaje być absolutem. A w zasadzie już samo pojęcie absolutu rozumiane jest jako brak tolerancji, najpierw przez świat, następnie przez Kościół. Owszem, są w Kościele wyjątki, ale przeważnie za sprawą ziemskich kompromisów niebiańskie absoluty i pojęcie wieczności znikają z tego świata.

Żyjemy w czasach, o których pisali Ezechiel i Jeremiasz. Prorokowali, że Bóg może zesłać nieszczęście na naród, jeśli ten uparcie będzie chodził własnymi drogami. Bóg mówił do narodów wielokrotnie i różnymi sposobami. Za każdym razem wzywał: Zawróćcie więc każdy ze swojej złej drogi i poprawcie swoje postępowanie i swoje czyny! (Jr 18:7-12).

Co się zbliża?

Jakie konsekwencje spadają tam, gdzie ludzie z uporem trzymają się własnych dróg, w uporze złego serca? Nadejdzie czas, w którym woda będzie droższa niż olej, a miasta będą ewakuowały ludzi, bo wystarczy zasobów wody dla wszystkich mieszkańców: […] spuściłem deszcz na jedno miasto, a na drugie miasto go nie spuściłem […] (Am 4:7). Trzęsienia ziemi sięgną nie tylko miejsc nakładania się płyt tektonicznych, ale i głębi lądów. Antysemityzm wzrośnie wprost proporcjonalnie do wzrostu cen paliwa. Brudna bomba (bomba radioaktywna – przyp. tłum.) wybuchnie na wybrzeżu. Wystąpią burze z ogromnym gradem, np. w ciągu 24 godzin napada ok. 60 cm deszczu; w 6 godzin pojawi się prawie metr śniegu. Rekordowe tornada o prędkości ponad 560 km/h dotkną miejsc, w których nigdy wcześniej nie wystąpiły. Zbiory spadną ze względu na nieoczekiwane zarażenia śniecią, a susza i zniszczenia spowodowane przez burze dramatycznie ograniczą zasoby naturalne i okroją zapasy żywności.

CO MOŻE ZROBIĆ KOŚCIÓŁ?

Przed Ciałem Chrystusa stoją teraz cztery główne cele. Przede wszystkim, Kościół musi powrócić do poznania Boga i Jego dróg, zamiast wciąż uczyć się o Bogu. Zastąpiliśmy Bożą moc schematami, objawienie – samorządem i racjonalizowaniem, a Boże serce – zdolnościami organizacyjnymi.

Po drugie, Kościół musi nauczyć się raz jeszcze, jak wzmacniać wiarę. Jesteśmy słabi i bardzo łatwo się poddajemy, kiedy nadchodzi kryzys. Nie zostaliśmy wystarczająco wypróbowani i utraciliśmy stanowczość. Bardzo mało rozumiemy z planów wroga. Nie potrafimy obronić naszej wiary bez wpadania w złość, dlatego na scenie politycznej tak mało silnych, czystych i duchowych głosów reprezentuje ludzi wierzących w Jezusa Chrystusa. Utraciliśmy umiejętność świadczenia o tym, kim Bóg jest – świadczenia, które przekonuje innych, odważnie mówi, że Bóg nadal jest Bogiem i jest prawdziwy. Utraciliśmy moc świadectwa, które objawia Boga w osobisty sposób w tym bezosobowym świecie, które mówi: „To, co robię i jak żyję, dowodzi, że Bóg istnieje”.

Po trzecie, Kościół musi powrócić do zakochania się w Bożym Słowie i do wiary, że Jego Słowo jest niezawodne i nieomylne. To oznacza także, że Kościół powróciłby do przekonania, zrozumienia i świadomości, że Bóg jest doskonały i prowadzi do Niego tylko jedna droga: Mesjasz Jezus. Potrzebujemy nowego objawienia Bożej mocy w jej nieskończoności, objawienia, że Boża wiedza jest nieograniczona, Jego obecność jest zawsze przy nas, a On sam nigdy się nie zmienia. Na własne potrzeby uczyniliśmy sobie Boga małym.

Po czwarte, musimy zwołać i ogłosić święte zgromadzenia, by pokutować i zjednoczyć się w poście w różnych miejscach kraju – w czasie przeznaczonym na to, by przybliżyć nasze serca do Boga. Potrzebny jest czas powrotu do Boga i pokutowania za to, że ludy, które nie znają prawdziwego Boga, mówią: Gdzie jest ich Bóg? (Jl 2:12-17).

Zażegnać kryzys

Kryzysy są zawsze efektem odejścia od Bożych duchowych praw i naśladowania innych, fałszywych bogów. Bóg pozwala na nieszczęścia, byśmy przybliżyli się do Niego. Co to praktycznie znaczy? Znaczy to, że Bóg pozwala nam ponieść konsekwencje – zebrać owoc tego, co siejemy. Chodzenie Bożymi drogami przynosi błogosławieństwo i pełnię życia, natomiast chodzenie drogami „boga tego świata” przyniesie owoc tych dróg: rozpad relacji, zniszczenie, zepsucie i w końcu śmierć. Dokonujemy wyborów, które potem nas kształtują. Niestety zbudowaliśmy sobie już całą historię złych wyborów. W całym Piśmie Świętym czytamy, że podczas kryzysów ludzie wracali sercem do Boga, a On ich zawsze wysłuchiwał i działał, by im pomóc. Gdy będziecie mnie wzywać i zanosić do mnie modły, wysłucham was. A gdy mnie będziecie szukać, znajdziecie mnie. Gdy mnie będziecie szukać całym swoim sercem […] (Jr 29:12-13). Zacznijmy szukać Pana… a znajdziemy Go. Pamiętajmy, że nadal mamy Jego obietnicę, iż – gdy odwrócimy się od swoich złych dróg – Bóg uleczy naszą ziemię.

tłum. Estera Wieja

Post Rozpoznanie czasów, w których żyjemy pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Sprawiedliwość może zostać darowana tylko przez Boga

Poza obowiązkiem bycia czystym w Bożych oczach istnieje jeszcze jedno kryterium, które musimy spełnić, by otrzymać Bożą sprawiedliwość. Warunkiem tym jest, że nie będziemy próbowali na własną rękę zdobyć ani wyegzekwować tej sprawiedliwości. Dlaczego? Ponieważ sprawiedliwość jest formą odwetu, a Bóg zachowuje prawo do osądzenia sprawcy wyłącznie dla siebie (Pwt 32:35). Sprawiedliwość wymaga od krzywdziciela rekompensaty lub zwrotu względem strony pokrzywdzonej czy zniesławionej. Musimy pamiętać, że Boży sąd nie rozprawia się z krwią i ciałem (Ef 6:12). Być może niektórzy z nas muszą sobie o tym przypominać każdego dnia. Codziennie przeciwstawiamy się siłom ciemności, które działają także poprzez innych ludzi. To od tych niewidzialnych mocy Bóg żąda odstąpienia i zapłaty na rzecz pokrzywdzonego.

Co staje na przeszkodzie?

Największy błąd popełniamy i najwięcej ryzykujemy, gdy bierzemy w swoje ręce egzekwowanie sprawiedliwości. Szczególnie, jeżeli dotyczy to kwestii, w której nie chcemy przebaczyć. Podejmując decyzję o odmowie przebaczenia, większość z nas tłumaczy sobie, że ta osoba nie zasłużyła na przebaczenie. Jesteśmy w tym zgorzkniali i trzymamy tę osobę na dystans, mając nadzieję, że zadajemy jej odpowiednio silny ból, by ją zgodnie z tym, co zrobiła, ukarać. Jeżeli nie możemy jej takiego bólu zadać, chcemy ją przynajmniej pozostawić z poczuciem dyskomfortu. Obydwie postawy są zemstą, egzekwowaniem własnej sprawiedliwości z powodu nieprzebaczenia. Nie ma to jednak nic wspólnego ze sprawiedliwością z nieba.

Być może brak przebaczenia jest jedyną przeszkodą, z powodu której nie otrzymujemy Bożej sprawiedliwości, czyli rekompensaty i zadośćuczynienia za zło wyrządzone nam w życiu. Czasem jednak pojawia się jeszcze inny problem. Kiedy bowiem sami dochodzimy własnej sprawiedliwości, jesteśmy często poddawani jeszcze większym atakom przeciwnika.

Na którym rodzaju sprawiedliwości bardziej ci zależy?

Który rodzaj sprawiedliwości wolisz otrzymać? Jeśli przebaczysz tym, którzy cię skrzywdzili, Bóg będzie działał w twojej sprawie i na twoją korzyść. Brak przebaczenia z twojej strony sprawia, że będziesz musiał sam działać w swojej obronie. Nie wiem, jak ty, ale ja w każdym przypadku pragnę, by to Bóg działał w mojej sprawie. Wolę wybrać sprawiedliwość nieba!

Jeżeli zmagasz się z jakimkolwiek rodzajem nieprzebaczenia, proś Boga o pomoc. To może wymagać czasu, ale ostatecznie twoje emocje spotkają się z twoją decyzją. Tymczasem Bóg, który widzi twoje serce, będzie działał na twoją korzyść, a sprawiedliwość z nieba nadejdzie. Wówczas Bóg z radością dopilnuje, aby to, z czego okradł cię Jego przeciwnik, zostało ci w wielokrotności zwrócone.

A czyżby Bóg nie wziął w obronę swoich wybranych, którzy wołają do niego we dnie i w nocy, chociaż zwleka w ich sprawie? Powiadam wam, że szybko weźmie ich w obronę (Łk 18:7-8a).

tłum. Estera Wieja

Post Wołanie o niebiańską sprawiedliwości pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Potężne Imię Jezus

W trudnych okolicznościach, czy nasz wzrok zatrzymuje się na problemach, a słowa wyrażają lęk? Czy raczej spoglądamy na Jezusa i ogłaszamy moc Jego imienia nad naszymi problemami? Jakąkolwiek mamy potrzebę, zawsze możemy znaleźć odpowiedź i nadzieję w jakimś aspekcie Jego imienia.

Potrzebujemy pokoju? Uzdrowienia? Uwolnienia, miłości, pocieszenia, zapewnienia lub wskazówek? Wszystkie te rzeczy zawierają się w Jego świętym imieniu, niczym w wiecznym źródle, z którego wypływają wszelkie dobra. Kiedy przechodzimy próby, musimy nauczyć się polegać na prawdzie Jego imienia. Tylko wtedy nasze potrzeby zostaną zaspokojone.

Jak wyraził to autor psalmu: Wtedy wzywałem imienia Pana: Ach, Panie, ratuj duszę moją! Łaskawy i sprawiedliwy jest Pan, litościwy jest nasz Bóg (Ps 116:4-5). Psalm 116. jest wspaniałym przykładem, jak możemy oprzeć się na Bożym imieniu w poszukiwaniu ochrony i wyzwolenia.

Ucisk i zmartwienie przyszły na mnie – śpiewał psalmista z bólem w sercu. Wtedy wzywałem imienia Pana: Ach, Panie, ratuj duszę moją! Następnie autor psalmu przypomina Bogu o majestacie, jaki zawiera się w Jego imieniu: Łaskawy i sprawiedliwy jest Pan, litościwy jest nasz Bóg.

Hebrajskie znaczenie Imion

W pojęciu starożytnych Hebrajczyków imię człowieka było nierozerwalnie związane z charakterem. Czyli mówiąc wprost, imię świadczyło o reputacji osoby. W czasach Starego Testamentu okazanie czci i szacunku dla czyjegoś imienia było równoważne z czcią i szacunkiem dla noszącego je człowieka. A także dla wszystkiego, co on reprezentuje.

Co więcej, imię często mówiło wiele o marzeniach i oczekiwaniach, jakie wiązali z dzieckiem jego rodzice. Często nadawali dziecku imię w nadziei, że w swoim życiu wypełni ono jego znaczenie. Na przykład, jeśli rodzice nazwali syna Dawid, co znaczy „umiłowany”, mieli nadzieję, że dziecko wyrośnie na mężczyznę darzonego miłością przez Boga i ludzi. Wielu Izraelitów wierzyło, że nadając dziecku odpowiednie imię, mogą wpłynąć na jego przeznaczenie.

W Nowym Testamencie czytamy, że Jezus kontynuował tę tradycję, kiedy zmienił imię swojego przyjaciela, Szymona: Jezus odpowiadając, rzekł mu: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie ciało i krew objawiły ci to, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. A Ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go (Ew.św.Mat 16:17-18).

Jezus zaczerpnął imię Piotr z greckiego słowa petros. To znaczy „skała” i nadał je przyjacielowi jako prorocze słowo mówiące o powołaniu i przyszłości Szymona w Królestwie Bożym.

Imię Boga

Jeśli imiona ludzkie były tak ważne dla Boga, autora wszystkich symboli i metafor, o ile ważniejsze musi być Jego własne imię? Wyobraźmy sobie tylko, jaka głębia charakteru jest zawarta w imieniu, które Bóg nadał samemu sobie. Więc nic dziwnego, że zostaliśmy wezwani, aby czcić Jego imię!

Objawiając się Mojżeszowi, Bóg posłużył się imieniem Jahwe, ale ludzie uznali, że imię to było zbyt święte, aby je wypowiadać lub zapisywać. W Biblii hebrajskiej znajdujemy zapis tego imienia w postaci tetragramu: JHWH (język hebrajski nie posiada samogłosek).

Starożytni skrybowie czuli się niegodni zapisywać całe imię Boga, więc często zapisywali tylko dwie z czterech liter. Inni sięgnęli po drugie imię, pod którym Bóg objawił się ludziom – Adonai, tłumaczone jako Pan.

Każdy z aspektów imienia Boga, które umieścił On w Piśmie Świętym, objawia jakiś odcień Bożego charakteru i Jego relacji z nami. Imię Boga powinno być otoczone czcią za to, czym jest: wyrazem Bożej chwały i natury.

Dzieląc się swoim imieniem, Bóg objawia siebie jako Osobę, oferując ludziom możliwość nawiązania z Nim relacji. Bóg nie tylko objawia się w osobisty sposób, ale zgodnie z biblijnym rozumieniem imienia, jednocześnie objawia ludziom swój charakter i chwałę.

Imię Boga odpowiedzią

Tysiące lat później mamy tę samą możliwość wzywania imienia Pana. To jest częścią naszego chrześcijańskiego dziedzictwa, elementem spuścizny pozostawionej nam przez Boga Ojca oraz Jezusa, Jego Syna. Naszą główną odpowiedzialnością, wyjaśnia autor psalmu, jest przyjęcie wolności, jaką daje nam Bóg i uszanowanie jej.

Podniosę kielich zbawienia i wzywać będę imienia Pana. I w końcu, jak stwierdza autor psalmu, kiedy Bóg nas uwalnia, pozostaje nam jeszcze jeden obowiązek: wdzięczność. Pisze: Tobie złożę ofiarę dziękczynną i będę wzywał imienia Pana.

Ten prosty, trzyczęściowy model objawiony w Psalmie 116. jest dobrym punktem wyjścia do włączenia imienia Boga w nasze codzienne życie.

Zaproszenie do pełni

W trzecim rozdziale Księgi Wyjścia czytamy o tym, jak Bóg, przemawiając z płonącego krzewu, ogłosił Mojżeszowi swoje imię jako JESTEM, KTÓRY JESTEM (Wj 3:14). To jest deklaracja Bożego samoistnienia. Wśród Izraelitów można było nadać własne imię innej osobie, miejscu lub rzeczy, w wyniku czego przechodziła ona pod wpływ i opiekę dawcy imienia.

Zatem Bóg, objawiając swoje imię, dawał ludziom możliwość zyskania ochrony, błogosławieństwa i przykrycia, jakie ono zapewnia. Jakie to ma znaczenie? Dwojakie: jest zaproszeniem do relacji z Bogiem i zachętą, abyśmy prosili Go o ochronę i błogosławieństwo.

Bóg oferuje nam nie tylko błogosławieństwo poznania Go osobiście, ale oferuje nam także błogosławieństwo pełni wszystkich korzyści. Czyli wpływu, przychylności i ochrony – wszystkiego, co niesie ze sobą Jego imię. Bóg jest Królem całej ziemi. Jako Król oferuje nam wieczną ochronę i błogosławieństwo swojego imienia zarówno w życiu doczesnym, jak i przyszłym.

Wszystko, czego potrzebujemy, to po prostu uwierzyć w Jego imię. W Nowym Testamencie czytamy, że jeśli będziemy wzywać imienia Pana, doświadczymy zbawiającej mocy Boga zarówno w sferze fizycznej, jak i duchowej (Dzieje Apost. 2:21).

Imię Boga a Jego chwała

Bóg pragnie przyciągnąć bliżej do siebie swoje dzieci i obdarzyć je korzyściami swego imienia. On sam obiecał Izraelitom: Na każdym miejscu, na którym nakażę ci wspominać imię moje, przyjdę do ciebie i będę ci błogosławił (Wj 20:24).

Imię Boga, Jego czyny i chwała są ze sobą nierozerwalnie związane.

Imię Boga, Jego czyny i chwała są ze sobą nierozerwalnie związane. Jego imię opisuje, kim On jest na przestrzeni wieków, co czynił i nadal będzie czynił. Na przykład, Bóg, który był nazywany Jahwe Rafa, nigdy nie przestał nim być. Nadal jest Jahwe Rafa, Bogiem, który uzdrawia. Bóg nie utracił mocy uzdrawiania, kiedy umarł ostatni apostoł. On był, jest i zawsze będzie Jahwe Rafa.

„Moje mię to Jahwe Rafa – mówił dalej Pan. – Jestem Bogiem, który uzdrawia. Nigdy nie przestałem uzdrawiać. Wciąż to robię. Wiele moich dzieci twierdzi, że Bóg już nie uzdrawia. Pozbawili mnie chwały, którą dzięki temu otrzymywałem. Część mojej chwały od nich odeszła”.

Święć się Imię Twoje

Jaki jest rezultat poznania pełni atrybutów imienia Boga i oddania Mu czci? W Księdze Daniela czytamy: Lud tych, którzy znają swojego Boga, umocni się i będą działać (Dn 11:32). Poznanie pełni imienia Boga, Jego charakteru i atrybutów jest nieodłącznym aspektem poznawania samego Boga.

Każda część istoty Boga jest proroctwem, każda część Jego istoty jest pokojem, każda część Jego istoty jest miłością. A także każda część Jego istoty jest światłem, każda część Jego istoty jest sprawiedliwością, każda część Jego istoty jest łaską. Moglibyśmy wymieniać bez końca – każda część Jego istoty zawiera się w najpełniejszym wyrazie każdego aspektu Jego imienia.

Zatem Boże dzieła i Jego imię są ze sobą nierozerwalnie związane. Boże dzieła nie tylko ukazują Jego chwałę; one są Jego chwałą. Jego chwała zawiera się w Jego dziełach. Dzieła Boże – uzdrowienie, uwolnienie, pokój, zaopatrzenie i miłość – są manifestacją Jego chwały. Jego imię, Jego dzieła i Jego chwała są ze sobą nierozerwalnie związane.

W Imieniu Moim…

Imię Boga reprezentuje coś, co na zawsze pozostanie niedostępne ludziom. Możemy jedynie zakosztować istoty imienia Boga. Nie posiadamy w sobie Bożych cech, jakie reprezentuje Jego imię.

Na przykład, jeśli nie mieszka w nas Bóg pokoju, nie możemy doświadczyć, czym jest prawdziwy pokój. Jeśli nie mieszka w nas Bóg miłości, nie możemy prawdziwie kochać. Potrzebujemy, aby pełnia Jego imienia, Jego dzieła i chwała zamieszkały w naszym wnętrzu. Co zatem Jezus miał na myśli, gdy modlił się: Objawiłem imię twoje ludziom, których mi dałeś ze świata (Ew.św.Jana 17:6)?

Jezus objawił swoim uczniom Boga Pokoju, Jahwe Szalom. W Jego imieniu jest też uzdrowienie – Jahwe Rafa. W imieniu Jahwe Makkaddeszem objawił im uświęcenie. Jezus objawił światu wszystkie atrybuty Boga – pełnię Jego imienia.

Przyjmij Boże obietnice

Po pierwsze, musimy regularnie przywoływać znaczenie Bożego imienia w naszym życiu i uwielbić Go za nie. W drugiej kolejności, musimy przyjąć wolność i błogosławieństwo, jakie to imię zawiera. I po trzecie, musimy być wdzięczni za chwałę, jaką Bóg objawia przed nami poprzez swoje imię.

Ostatnim krokiem we włączaniu pełni imienia Boga w nasze życie jest podjęcie świadomych wysiłków, aby odnosić je do każdego obszaru życia i decyzji, jakie podejmujemy. Musimy polegać na Bożym zaopatrzeniu dla naszego życia.

Jedyną rzeczą, która pozwala nam być aktywnymi i odpowiedzialnymi w wierze, jest fakt, że Bóg już otworzył nam drzwi do skarbnicy swoich zasobów. Kiedy złożył na nas swoje imię, umieścił w nas także swoją obietnicę, że jako Pasterz i Król, będzie troszczył się o każdą naszą potrzebę.

Głoście Imię Boga

W Wielkim Nakazie Misyjnym Jezus umożliwił nam dokonywanie tych samych dzieł, których On dokonywał (Ew.św.Mat. 28:16-20). Jako Jego naśladowcy otrzymaliśmy przykazanie, aby objawiać innym pełnię imienia Boga:

Idąc na cały świat, głoście ewangelię wszystkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i ochrzczony zostanie, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony. A takie znaki będą towarzyszyły tym, którzy uwierzyli: w imieniu moim demony wyganiać będą, nowymi językami mówić będą, węże brać będą, a choćby coś trującego wypili, nie zaszkodzi im. Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją (Ew.św.Mar. 16:15-18).

Jezus powiedział to, podkreślając, że to w Jego imieniu otrzymamy moc. Boże imię jest cenne. Sama moc tego imienia otwiera wszystkie źródła uzdrowienia. Dzięki mocy Jego imienia mamy dostęp do wszelkich zasobów. W mocy Jego imienia zawiera się wszelki autorytet.

Artykuł napisany na podstawie książki wydawnictwa Koinonia: JA JESTEM. Dziedzictwo pełni imienia Boga.

Post Imię Boga i obietnice w nim zawarte pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.