Kolejnym argumentem, który czyni naród żydowski jeszcze bardziej niezwykłym, jest to, że darował całej ludzkości Księgę, która mówi o tym, co się wydarzy, jeszcze zanim cokolwiek się w danej sprawie stanie. Ta Księga, Biblia, zapowiada również dwa wydarzenia: wyjście narodu żydowskiego z jego ziemi i powrót do niej. Pierwszy jest powrót z Babilonu, a drugi – ze wszystkich krańców ziemi.

Wiarygodne Słowa Boga

Te fakty możemy sprawdzić historycznie. Starożytny naród żydowski po raz pierwszy został uprowadzony do niewoli babilońskiej, z której powrócił na przestrzeni dwóch pokoleń, po 70 latach. W drugim przypadku Rzymianie siłą zmusili Żydów do opuszczenia własnej ziemi i doprowadzili do ich rozproszenia między wszystkie narody. W rozproszeniu Żydzi żyli przez blisko 2000 lat, zanim nastąpił drugi powrót, w czasach nam współczesnych, nazywany Erec Israel. Na przestrzeni ostatnich 120 lat więcej niż 3,5 mln. Żydów powróciło do ziemi Izraela ze wszystkich krańców świata: z Północy, Południa, Wschodu i Zachodu. Nastąpiło dosłowne wypełnienie się Bożych obietnic, takich jak ta: Nie bój się, bo Ja jestem z tobą. Ze Wschodu przywiodę twoje potomstwo i z Zachodu zgromadzę cię. Do Północy powiem: Wydaj! A do Południa: Nie zatrzymuj! Przyprowadź moich synów z daleka i moje córki z krańców ziemi! (Ks. Izaj. 43:5–6).

Precyzyjne obietnice

Obecnie, kiedy przyglądamy się proroczym fragmentom Słowa Bożego, które dotyczą wielkiego powrotu Żydów do własnej ziemi w czasach ostatecznych, możemy zobaczyć wypełnianie się tych proroctw. Dokonuje się ono w sposób bardzo precyzyjny i szczegółowy. Przykładowo, Żydzi przybywają do ziemi ojców z ponad 100 krajów, mówią setkami języków – a w Księdze Sofoniasza (zob. Ks. Sof. 3:9) znajdujemy obietnicę, że Bóg przywróci starożytny język hebrajski. Nastąpiło ożywienie martwego, nieużywanego języka. W przypadku tak rozproszonego narodu jest to coś unikalnego w całej historii ludzkości.

Następny werset Księgi Sofoniasza (3:10) dokładnie wskazuje na powrót Żydów z dzisiejszej Etiopii. Natomiast w Księdze Izajasza czytamy o powrocie Żydów z kraju Synitów, czyli współczesnych Chin (zob. Ks. Izaj. 49:12). Zadziwiający jest fakt, że kiedy te słowa zostały napisane 2700 lat temu, Żydzi nie zamieszkiwali wspomnianych tu krajów. To wszystko dzieje się dzisiaj, na naszych oczach.

Na naszych oczach

W Księdze Jeremiasza (31:8–9) czytamy, że pomiędzy powracającymi będą kobiety z dziećmi oraz kobiety brzemienne. Interesujące jest to, że w maju 1991 r., podczas szybkiego transportu blisko 15 tys. etiopskich Żydów do Izraela, było wśród nich pięć matek, które urodziły dzieci na pokładzie samolotów w trakcie podróży do Izraela. Biblia bardzo dokładnie opisuje, w jaki sposób Żydzi będą powracali do swojej ziemi w dniach ostatecznych. Izajasz zapowiada, że będą zmierzać do domu drogą morską i powietrzną: Kim są ci, którzy się zlatują jak obłoki i jak gołębie do swoich gołębników? Dla mnie gromadzą się statki, okręty tartezyjskie płyną na przedzie, aby przywieźć twoich synów z daleka; wiozą z sobą swoje srebro i złoto dla imienia Pana, twojego Boga, i dla Świętego Izraelskiego, bo chce cię uświetnić (Ks. Izaj. 60:8–9).

Biblia zapowiada dwa wydarzenia: wyjście narodu żydowskiego z jego ziemi i powrót do niej. Pierwszy jest powrót z Babilonu, a drugi – ze wszystkich krańców ziemi

Wiek okrętów

W tym kontekście cały 60 rozdział Księgi Izajasza mówi o wielkim powrocie Żydów do Izraela w czasach ostatecznych. Centralną rolę będzie w tym wydarzeniu odgrywało ustanowienie Królestwa Mesjasza, Jezusa Chrystusa. Widzimy to jasno w wersecie 4: Podnieś oczy i spojrzyj wokoło: Wszyscy gromadnie przychodzą do ciebie, twoi synowie przychodzą z daleka, a twoje córki niesione są na rękach. Po czym następują słowa, które mówią o okrętach tartezyjskich. Wyrażenie to opisuje starożytny sposób przemieszczania się ludzi drogą morską. Tego typu okręty budowano, aby nie tylko przemierzyć Morze Śródziemne, ale także wypłynąć na szersze wody. Statki te były na tyle potężne, że pozwalały na wypłynięcie przez cieśninę Gibraltar na wody Oceanu Atlantyckiego. Okręt tartezyjski to największy wówczas środek transportu morskiego.

Rzeczywiście, kiedy rozpoczęła się ta potężna fala powrotu Żydów do ich ziemi, około 120 lat temu, przez pierwszych 60 lat głównym środkiem transportu były okręty. Wielu przybywało do tej ziemi poprzez stary port w Jaffie. To ten sam mały port, który znamy z historii Jonasza uciekającego przed Bogiem. Dopiero później Brytyjczycy wybudowali większy port w Hajfie, przez który docierały do Izraela kolejne transporty Żydów. To jednak sprawiało, że łatwo było te miejsca blokować. W czasie II wojny światowej wyłapywano tam Żydów uciekających z Europy, z rąk nazistów. W rezultacie statki z Żydami uciekającymi przed hitlerowską zagładą zatrzymywały się w innych miejscach wybrzeża, by w ciemności Żydzi desperacko dopływali do skalnego brzegu. Era Żydów wracających do swej ziemi głównie statkami przyjęła dramatyczny wymiar tuż przed powstaniem państwa Izrael.

Era samolotów

Kiedy w 1948 r. Izrael powstał jako państwo, uzyskał wolność, aby sprowadzić tak wielu Żydów, jak to tylko możliwe. W ciągu ostatnich 60 lat ten wielki powrót większości Żydów dokonał się za pomocą samolotów. Dokładnie tak, jak napisał to prorok Izajasz: Kim są ci, którzy się zlatują jak obłoki i jak gołębie do swoich gołębników? (Ks. Izaj. 60:8).

Największym portem lotniczym w tym czasie było lotnisko Ben Guriona, przez które każdego roku przybywają do Izraela tysiące nowych osadników. Warto dodać, że w tym okresie miało miejsce kilka potężnych fal powrotu. Należy do nich powrót blisko 800 tys. Żydów z krajów arabskich na początku lat 50. Kolejna fala to powrót Żydów etiopskich, a ostatnia – ponad 1 mln Żydów rosyjskojęzycznych, którzy przybyli drogą lotniczą ze Związku Radzieckiego w 1989 r., tuż przed upadkiem komunizmu.

Współczesny wielki powrót narodu żydowskiego do własnej ziemi niesie z sobą szczególną obietnicę dla Izraela i dla świata. Zapowiada szybkie nadejście Królestwa Mesjasza, Jezusa Chrystusa

Ponadto miały miejsce tzw. ciche powroty Żydów z krajów takich jak Iran, Jemen czy Kuba. Obecnie obserwujemy kolejny wzrost powrotu Żydów z Europy. Powodem jest narastający antysemityzm i muzułmańska propaganda. Powrót wielu Żydów z krajów Europy Zachodniej jest też stymulowany przez globalne zachwianie ekonomii i nowe możliwości, jakie daje obecnie państwo Izrael. Niedawno rozpoczął się powrót Żydów z Dalekiego Wschodu, np. z Indii oraz Chin. Członkowie tych różnorodnych społeczności przybywają z całego świata i każdego dnia lądują na lotnisku Ben Guriona. W hali przylotów są radośnie witani przez przyjaciół i krewnych na ziemi przodków.

Zatem jak niezwykłe jest czytanie starotestamentowych opisów tego powrotu Żydów, który dzieje się teraz, na naszych oczach. Wcześniej drogą morską, a obecnie powietrzną. Pan Bóg w sposób tak szczegółowy i dokładny, w wyznaczonym przez siebie czasie, realizuje ten wielki powrót Żydów do ziemi Izraela.

Serce Aliyah

Izraelici zaadoptowali z Biblii szczególne hebrajskie słowo, by opisać ten proces powrotu do swojej ziemi. Nazwali go Aliyah (co oznacza „powrót”). Słowo to było używane w czasach starożytnych w odniesieniu do Żydów pielgrzymujących do Jerozolimy ze względu na największe biblijne święta: Paschę, Szawuot i Święto Namiotów. Z związku z tym wielu Żydów nadaje procesowi Aliyah znaczenie duchowe, równolegle do fizycznego aktu powrotu do ojczyzny. Wielu uznaje go również jako akt teshuva (pokuty) i powrotu do Boga. Wierzą, że Bóg przyciąga ich z powrotem do ich ziemi, ale nade wszystko do siebie samego.

Współczesny wielki powrót narodu żydowskiego do własnej ziemi niesie z sobą szczególną obietnicę dla Izraela i dla świata. Nade wszystko zapowiada szybkie nadejście Królestwa Mesjasza, Jezusa Chrystusa. Jest również niepodważalnym dowodem prawdziwości Bożego Słowa. Pokazuje Bożą wierność względem Jego obietnic, które wypełniają się z wielką dokładnością i precyzją. Widzimy w tym również Bożą dobroć i przychylność, jak opisuje to prorok Izajasz: Na krótką chwilę porzuciłem cię, lecz znów cię zgromadzę w wielkiej miłości. W przystępie gniewu zakryłem swoją twarz na chwilę przed tobą, lecz w wiecznej miłości zlitowałem się nad tobą, mówi Pan, twój Odkupiciel (Ks. Izaj. 54:7–8).

Bóg Panem historii

Ten wielki powrót przedstawia również Boga jako Pana historii. On panuje nad wszelkimi ludzkimi sprawami. I nawet jeśli obecnie większość świata nie akceptuje powrotu Żydów do ich ojczyzny, sam Bóg suwerennie ten powrót realizuje. Słuchajcie słowa Pana, narody, i zwiastujcie na wyspach dalekich, i mówcie: Ten, który rozproszył Izraela, zgromadzi go i strzec go będzie jak pasterz swojej trzody (Ks. Jer. 31:10). To oznacza, że żyjemy w absolutnie niezwykłych czasach. To zarówno ekscytujące, jak i wynagradzające, by być zaangażowanym w ten wielki powrót narodu żydowskiego. Bóg zaprasza nas do partnerstwa. Do tego, aby modlić się i praktycznie pomóc Żydom wrócić do domu.

David Parsons jest dyrektorem Wydziału Mediów ICEJ (Międzynarodowej Chrześcijańskiej Ambasady w Jerozolimie) oraz redaktorem współpracującym z „The Jerusalem Post Christian Edition”. Mieszka w Jerozolimie.

Artykuł ukazał się w „Word from Jerusalem”, czasopiśmie wydawanym przez Międzynarodową Chrześcijańską Ambasadę w Jerozolimie, www.icej.org.
Międzynarodowa Chrześcijańska Ambasada w Jerozolimie od ponad 30 lat jest zaangażowana w powrót Żydów do ich ziemi. W tym czasie udzielono pomocy ponad 115 tys. Żydów, aby umożliwić im powrót do Izraela. Obecnie Ambasada pomaga wielu Żydom z Europy uciec przed antysemityzmem i muzułmańską propagandą. Sponsoruje przyloty Żydom z Ukrainy, szukającym schronienia z powodu tamtejszego kryzysu politycznego. W równym stopniu pomaga Żydom powracającym z Indii i Chin, którzy pragną dołączyć do swojego narodu w swojej ziemi.

Post Bóg, który wypełnia obietnice pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Niezwykłe jest również to, że na wiele lat przed tymi wydarzeniami zostało w Księdze Daniela przepowiedziane zarówno spustoszenie Świątyni (Ks. Dan. 8), jak i zwycięskie działania Machabeuszy (Ks. Dan. 11:32).

Niestety wśród tych wspaniałych historii pojawił się problem. Rodzina Machabeuszy złamała prawa zawarte w Pismach, które dotyczyły ustanawiania nad Izraelem władców i kapłanów. Władcy mieli pochodzić z rodu Dawida, a kapłani z linii Sadoka. Z tego właśnie powodu, gdy narodził się Jezus, wielu Izraelitów żyło nadzieją, że nie tylko pokonają Rzymian, swoich nowych okupantów i ciemiężycieli. Przede wszystkim oczekiwali, że dzięki Jezusowi zostanie przywrócona właściwa linia królewska i kapłańska, według ustanowionego porządku. Uczniowie Jezusa bez wątpienia byli świadomi tych oczekiwań całego narodu, gdy pytali Go: Panie, czy w tym czasie odbudujesz królestwo Izraelowi? (Dz. Ap. 1:6).

Narodziny Jezusa, które celebrujemy podczas świąt Bożego Narodzenia, były tym prawdziwym darem światła dla świata. Narody pogrążone w ciemności potrzebowały, by światło prawdy Bożego Słowa tę ciemność przezwyciężyło. Przełom przyszedł wraz z narodzinami Jezusa, który jest doskonałym odbiciem Bożego wiecznego blasku. Autor Listu do Hebrajczyków, opisując Jezusa Chrystusa, nazywa Go odblaskiem chwały i odbiciem jego [Bożej] istoty (List do Hebr. 1:3).

Starożytne pisma żydowskie podają nam również ciekawe spostrzeżenie. Mianowicie światło świątynnej Menory, które w cudowny sposób paliło się za czasów powstania Machabeuszy, zaczęło inaczej świecić od czasów kapłana Symeona Sprawiedliwego.

Ewangelista Łukasz relacjonuje nam, że gdy kapłan Symeon ujrzał Jezusa jako niemowlę, wziął je na ręce swoje i wielbił Boga, mówiąc: Teraz puszczasz sługę swego, Panie, według słowa swego w pokoju, gdyż oczy moje widziały zbawienie twoje, które przygotowałeś przed obliczem wszystkich ludów: Światłość, która oświeci pogan, i chwałę ludu twego izraelskiego (Ew. Łuk. 2:28–32).

Światło w świątynnej menorze tliło się aż do czasu, gdy w 70 r. n.e. Świątynię zburzyli Rzymianie. Płomień Menory zgasł. Jednak dla nas, chrześcijan, Boża obietnica, że Izrael stanie się „światłem dla narodów”, wypełnia się, odkąd nauczanie Jezusa z Nazaretu zaczęło docierać do wszystkich krańców ziemi.

Tłumaczenie: Estella Korzeń

Początek świąt Chanuka według źródeł żydowskich szacuje się na czasy króla Salomona. Dokładnie łączy się je z dniem, w którym ogień zstąpił z nieba podczas aktu poświęcenia Świątyni zbudowanej przez Salomona (2 Kron. 7:1). Natomiast ostatecznie święta Chanuka zostały przypieczętowane cudem Bożego światła w Świątyni za czasów powstania Machabeuszy [przyp. red.].

Artykuł ukazał się w czasopiśmie „The Jeruzalem Post”, Christian Edition, grudzień 2010.

Post Święta Światła pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Aby znaleźć biblijną podstawę dla tego stanowiska, wielu zwraca się ku modnemu obecnie poglądowi, którego dostarcza teologia wypełnienia. Głosi on, że Izrael wypełnił swoje zbawcze zadanie wraz z przyjściem Chrystusa i narodzinami Kościoła i nie ma już żadnej roli do odegrania w Bożym planie zbawienia. Jednocześnie duży nacisk kładzie się na nieustannie poszerzające się włączenie pogan w ten plan. Kulminację stanowi głoszenie ewangelii wszystkim narodom.

O ogromnej popularności tego poglądu świadczy aprobata, jaką uzyskał on podczas strategicznego Trzeciego Kongresu Lozańskiego na Rzecz Ewangelizacji Świata w październiku 2010 roku w Cape Town.

Z pewnością zamierzona przez Boga uniwersalność rodziny ludzi zbawionych jest prawdą tak podstawową, że żaden chrześcijanin nie potrafiłby jej skutecznie podważyć. Jednak niektórzy mówią o tym powszechnym włączeniu nie-Żydów tak, jak gdyby chodziło o jakieś nowe albo głębsze objawienie. Tymczasem już od samego początku, powołując Abrahama do służby w dziele zbawienia, Bóg nie ukrywał swoich zamiarów. Przeciwnie, powiedział bardzo wyraźnie, że Jego ostatecznym zamierzeniem jest to, aby były błogosławione wszystkie plemiona ziemi (Ks. Rodz. 12:3).

Z drugiej strony apostoł Paweł stwierdza, że jest pewna nieprzemijająca tajemnica w odniesieniu do narodowego Izraela, który nie stracił swej tożsamości w efekcie przyjścia Jezusa i narodzin Kościoła. Zatem teologia wypełnienia w odniesieniu do Izraela, chociaż zawiera kilka słusznych twierdzeń, nie odzwierciedla całej prawdy Słowa Bożego. Prawdę możemy odnaleźć i zrozumieć, studiując historię Bożego Przymierza.

Boże przymierza – opowieść o dziejach zbawienia

Wielkie przymierza opisane w Biblii stanowią w istocie zapis historii Bożego planu zbawienia, począwszy od powołania Abrahama. Przymierze Boga z Abrahamem jest fundamentem, na którym wznoszą się kolejne przymierza, od Mojżeszowego przez Dawidowe, aż po Nowe Przymierze. Każde zostało zbudowane na poprzednim albo dodane do wcześniejszych przymierzy i nie unieważniło ani nie obaliło żadnego z nich (por. List do Gal. 3:16-19).

W przymierzu z Abrahamem Bóg zaoferował swą łaskę i zbawienie wszystkim plemionom ziemi przez wiarę w Niego. Jednak świat nie rozumiał, że potrzebuje zbawienia. Z tego powodu w przymierzu z Mojżeszem Bóg przekazał dziesięć przykazań, aby nam uświadomić, że kiedy nie wypełniamy Bożego prawa, jesteśmy grzesznikami. Dlatego apostoł Paweł powiada, że zakon [prawo Mojżeszowe] był naszym przewodnikiem do Chrystusa (List do Gal. 3:24).

Poprzez Przymierze z Dawidem Bóg zapewnił Króla z rodu Dawida, który będzie sprawiedliwym Sędzią całej ziemi, okazującym łaskę i stosującym Boże prawo według słuszności.

W Nowym Przymierzu ofiara pojednania złożona przez Jezusa umożliwia adopcję nie-Żydów, aby stali się synami Abrahama i dziedzicami obietnicy błogosławieństwa (zbawienia), danej Abrahamowi (por. List do Rzym. 4:1-16; List do Gal. 3:6-14, 29).

Bezgrzeszne życie Jezusa spełniło wszystkie wymogi sprawiedliwości zawarte w prawie Mojżeszowym (zob. List do Rzym. 3:21-26; 1 Piotra 3:18). Okazując doskonałe posłuszeństwo Ojcu, aż do śmierci pod przekleństwem przez zawieszenie na krzyżu, Jezus uzyskał prawo, aby zasiąść na tronie Dawidowym jako Sędzia całej ziemi (zob. Psalm 110; List do Efez. 1:15-23; List do Filip. 2:5-11; List do Hebr. 5:5-10).

Bóg zawsze realizował swój plan zbawienia świata poprzez swój naród wybrany, używając w jednakowym stopniu zarówno ich wiary, jak i niewiary, aby stworzyć z odkupionych jedną rodzinę

Izrael jako strażnik odkupienia świata

Te wszystkie etapy planu zbawienia Bóg zrealizował w obrębie narodu wybranego i poprzez naród wybrany, czyli naród Izraela. Dlatego apostoł Paweł, opisując te niezwykłe przymierza, używa słów oznaczających „własność” czy „posiadanie”.

Na przykład w Liście do Rzymian (9:3-5) wyjaśnia, że przymierza należą do jego braci, krewnych według ciała. Wcześniej, w tym samym liście, podkreśla, że wyrocznie Boże zostały narodowi Izraela powierzone (List do Rzym. 3:1-4). Zwróćmy również uwagę na słowa samego Jezusa, który powiedział Samarytance, że zbawienie pochodzi od Żydów (Ew. Jana 4:22).

Wszystkie te terminy odnoszące się do „własności” zostały użyte, aby opisać niepowtarzalną relację przymierza, którą Bóg ustanowił ze starożytnym Izraelem. To Izraelitom zostały powierzone środki, dzięki którym świat będzie mógł otrzymać zbawienie. Bóg powołał Izrael do relacji powiernictwa, którego beneficjentem, czyli obdarowanym, będzie cały świat. Nawet tytuł do ziemi Izraela został nadany potomkom Abrahama jako powiernictwo, aby poprzez Izrael, po upływie określonego czasu, Bóg zrodził światu wszystkie elementy potrzebne do zbawienia.

Jednak w wypełnianiu tej bezprecedensowej roli rodzicielskiej naród Izraela został również powołany, aby być cierpiącym sługą. Aż do takiego wymiaru, w którym Bóg znieczuli w stosunku do ich własnego, obiecanego im Mesjasza. Apostoł Paweł powiada, że to wszystko przyszło na nich dla dobra nie-Żydów, i wyraża przy tym nadzieję, że okażemy za to wdzięczność (List do Rzym. 11).

Tak więc Bóg powołał naród Izraela, aby zrodzić „Izrael duchowy” – czyli tę jedną, nieustannie rozszerzającą się rodzinę złożoną ze wszystkich zbawionych. My, wierzący nie-Żydzi, nie zastąpiliśmy narodu Izraela, ale powiększamy Izrael duchowy (por. List do Gal. 6:16; List do Efez. 2:11-13).

Zwróćmy uwagę, że każde z tych wielkich biblijnych przymierzy zostało zawarte z narodem Izraela. Bóg zawsze realizował swój plan zbawienia świata poprzez swój naród wybrany, używając w jednakowym stopniu zarówno ich wiary, jak i niewiary, aby stworzyć z odkupionych jedną rodzinę.

Dla wielu nie-Żydów może być zaskoczeniem, że jest to prawda dotycząca również Nowego Przymierza. To Jezus ustanowił je ze swoimi dwunastoma uczniami, Żydami, podczas Ostatniej Wieczerzy, w Górnej Izbie. I nawet Kościół nowotestamentowy został zrodzony w sercach 120 Żydów, zebranych w dniu Pięćdziesiątnicy w tej samej Górnej Izbie.

Zatem apostoł Paweł opiera swoje rozumienie tajemnicy (List do Rzym. 11:25) na nieodwołalności przymierza Boga z Izraelem. W oparciu o to przymierze Bóg nadal realizuje swój plan zbawienia, nawet poprzez niewiarę Izraela. Apostoł Paweł podkreśla zatem, że dopóki naród Izraela odrzuca swego Mesjasza, nie-Żydzi mają jeszcze czas i szansę, aby znaleźć i przyjąć zbawienie.

Izrael jako naród wciąż ma do odegrania konkretną rolę w odkupieniu świata

Teologia wypełnienia a przymierze dawidowe

W Dziejach Apostolskich czytamy kazanie apostoła Piotra (3:17-21), w którym stwierdza on, że wszystkie proroctwa zapowiadające cierpienia Mesjasza rzeczywiście zostały wypełnione. Jednak wciąż pozostaje wiele proroczych zapowiedzi dotyczących odrodzenia Izraela, których część wypełnia się teraz, na naszych oczach, a część dopiero się wypełni. Są to obietnice dotyczące powrotu Żydów do ziemi obiecanej im przez Boga, pomimo że jeszcze nie uwierzyli w Mesjasza. Inne mówią o ich duchowym odrodzeniu dla Boga i Jego Mesjasza w dniach ostatecznych (np. słowa proroctwa zapisane w księgach: Jeremiasza 31, Ezechiela 36, Ozeasza 5-6).

Także Jezus nawiązuje do tego przyszłego odrodzenia Izraela jako narodu, kiedy Jego uczniowie będą zasiadać na dwunastu tronach i sądzić dwanaście pokoleń izraelskich (por. Ew. Mat. 19:28; Ew. Łuk. 13:35).

Wszystkie te fragmenty mówią o przyszłości i związane są z ostatecznym wypełnieniem przymierza (które Bóg zawarł z Dawidem), kiedy Chrystus – jako Syn Dawidowy – obejmie swój tron w Jerozolimie, aby rządzić ziemią w sprawiedliwości i pokoju. A skoro te wszystkie przymierza zostały powierzone narodowi Izraela i zawsze wypełniały się przez ten naród, oznacza to, że naród żydowski nadal ma zbawczą rolę do wypełnienia dla dobra całego świata.

Mówiąc wprost, współczesne odbudowanie państwa Izrael jest zapowiedzią do wprowadzenia całego świata do Królestwa pod panowaniem Mesjasza, by zostało wypełnione przymierze, które Bóg zawarł z Dawidem. W tym procesie Izrael „według ciała” stanie się jednością z duchowym Izraelem – Kościołem – i ostatecznie wkroczy do odpocznienia i pokoju w ziemi, która została mu obiecana przez Boga.

To może być frustrujące dla niektórych chrześcijan, jako że odbiera pewien zakres wpływu z ich rąk. My, chrześcijanie, często myślimy, że wystarczy głosić ewangelię wszystkim narodom i wtedy nadejdzie koniec (zob. Ew. Mat. 24:14). To jest prawda, ale jednocześnie prawdą jest, że Izrael jako naród wciąż ma do odegrania konkretną rolę w odkupieniu świata. Powinniśmy sobie to uświadomić i zrozumieć wszystkie aspekty procesu zbawienia. I mamy się modlić, aby nastąpiło ono za naszych dni, a także okazywać szacunek Izraelowi jako narodowi, który jest nadal wybrany przez Boga, nawet w okresie niewiary (zob. List do Rzym. 11:1.11.29).

Tłumaczenie: Emanuel Machnicki
© Artykuł ukazał się w „Word from Jerusalem”. Opublikowany został za zgodą Międzynarodowej Ambasady Chrześcijańskiej w Jerozolimie (International Christian Embassy in Jerusalem, www.icej.org).

Post Rola Izraela w Historii Świata pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.