Spośród tysięcy słów…

Wzmacnianie ludzi wokół nas to zadanie, które nie wymaga edukacji teologicznej ani szczególnego daru. Nasze słowa mają niezwykłą moc. Mogą kogoś zarówno boleśnie zranić, poniżyć, jak i skutecznie zachęcić, podnieść i zmotywować. Codziennie wypowiadamy setki, jeśli nie tysiące słów. Warto je wypowiadać świadomie – mając za cel budowanie Bożego Królestwa. Słowa zachęty niosą innym życie. Natomiast krytyka i osąd przynoszą zniszczenie. Bóg chce, abyśmy zawsze wybierali życie i to, co buduje. Przyłączmy się do tego, co On czyni. Bóg i dzisiaj dokonuje wielkich rzeczy na poziomie rodzin, wspólnot, miast, a nawet narodu. Współpraca z Nim często polega na wypowiadaniu słów wiary.

Zauważ potrzebę

Każdego dnia spotykamy ludzi, którzy potrzebują zachęty i posilenia. Sami również bardzo jej potrzebujemy. Świat pełen jest osób, które wytykają innym błędy, wskazują na to, co złe lub szokujące. Nie sztuką jest zauważyć niedociągnięcia czy ułomności charakteru. Bóg zaś powołuje nas do tego, abyśmy uczyli się dostrzegać dobro. Abyśmy widzieli to, co On czyni w życiu ludzi. Możemy odkrywać, jaki potencjał Bóg umieścił w danej osobie, i otwarcie o tym mówić – używając słów afirmacji oraz uznania.

Godność nadana nam przez Stwórcę

Bóg stworzył każdego z nas na swój obraz, jako osobę niezwykłą i cudowną. Jesteśmy koroną Bożego stworzenia. Grzech sprawił, że zapomnieliśmy o godności i pięknie, nadanym nam przez Stwórcę. Jezus przyszedł, aby odbudować w nas Boży obraz. Powołuje nas, abyśmy robili to samo. Możemy przypominać innym, jak wielką wartość mają w Bożych oczach, jak są wyjątkowi i cenni. Nawet jeśli ten skarb kryje się bardzo głęboko, Jezus chce go wydobyć. Wzywa nas, abyśmy Go w tym naśladowali.

Nawet jeśli skarb kryje się w kimś bardzo głęboko, Jezus chce go wydobyć

Zachęta do rozwoju

Kiedy oglądam programy typu „talent show”, szczególnie porusza mnie sama reakcja występujących w nich uczestników, gdy słyszą słowa afirmacji i zachęty padające z ust jurorów: „Masz piękny głos. To, co robisz, chwyta za serce. Masz przed sobą wielką przyszłość. Masz talent”. Opinie, które wydają się nam tak oczywiste, często poruszają uczestnika do łez. Zachęcają do dalszej pracy i rozwoju. Bywa nawet, że uczestnik słyszy takie słowa uznania po raz pierwszy w życiu… To, co nam wydaje się oczywiste, dla drugiej osoby takie nie jest. Dlatego warto podkreślać, co dobrego zauważamy w innych. Może ktoś dobrze wykonuje swoją pracę i warto go pochwalić? Warto też zwracać uwagę na to, co ktoś robi dobrze lub jaką ma szczególną zdolność, która jemu samemu wydaje się niczym wyjątkowym. Czasami wystarczy sam uśmiech lub po prostu nasze zainteresowanie wyrażone pytaniem o samopoczucie lub słowami wdzięczności.

Zastosuj taktykę Jezusa

Bóg chce się z nami komunikować w codziennym życiu, dlatego warto Jego samego zapytać: „Panie, co chcesz, aby ta osoba dzisiaj ode mnie usłyszała? Czym chcesz ją zachęcić przeze mnie?”. Jeśli tak postąpimy, każdego dnia możemy być ustami i rękoma Pana Jezusa. Możemy wypowiadać słowa życia, a poprzez nas Jezus może dotykać życia innych ludzi. W sytuacjach, w których jesteśmy świadomi niszczącego działania wroga w życiu ludzi, możemy mieć pewność, że nasz Ojciec także pragnie nas użyć dla dobra tych osób. Jezus przyszedł, aby leczyć skruszone serca, aby ogłosić jeńcom wyzwolenie, a ślepym przejrzenie, aby uciśnionych wypuścić na wolność (Ew. Łuk.4:18b). Jezus pragnie poprzez nas pocieszyć zasmuconych, odbudować to, co zburzone. Do tego nas powołuje. Mamy to czynić, używając słów prawdy pochodzących od Ducha Świętego, słów zachęcenia. Jesteśmy powołani, aby kontynuować Jego misję.

Konkretny ładunek w słowach i czynach

Niech nasze serca będą wrażliwe na to, by wypowiadać słowa życia w codziennej interakcji z innymi ludźmi. Zarówno z tymi, których spotykamy przypadkowo, jak i z osobami nam najbliższymi: domownikami, współpracownikami. Nasze słowa oraz czyny niosą ze sobą konkretny ładunek. Przyłączamy się albo do dzieł Królestwa Bożego, Królestwa światłości, albo do dzieł królestwa ciemności. Wybór zawsze należy do nas.

Wzmocnieni ludzie wzmacniają innych

Chciałabym zachęcić Cię, drogi Czytelniku, do pewnego zadania. Każdego dnia nadchodzącego tygodnia w sposób zamierzony zachęć przynajmniej dwie osoby. Może to być zachęcenie w formie słów uznania lub życzliwego gestu. Warto zapytać swoich bliskich, co im dodaje otuchy, posila i zachęca. Zapewne będzie to źródłem wielu pomysłów. Obserwuj zmiany w innych i w sobie. Być może w sposób dla siebie niedostrzegalny zaczniesz zmieniać świat, ponieważ wzmocnieni ludzie wzmacniają innych. Staniesz się rzecznikiem zmian, których pragniesz w swoim otoczeniu, w swoim miejscu wpływu.

Post Moc zachęty pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Fascynująca obserwacja

W odświeżeniu mojego poglądu na temat przeznaczenia pomogło mi podglądanie rodziny orłów bielików. W ubiegłym roku na starej sośnie, przy gnieździe bielików, 30 m nad ziemią zamontowana została kamera. Dzięki temu o każdej porze dnia i nocy można było przez internet podglądać zachowanie mieszkańców gniazda. Okazało się, że bieliki wysiadywały jaja, a na początku kwietnia doczekały się potomstwa. Obserwacja wzrostu młodych okazała się fascynująca. Jednocześnie stała się dla mnie ważną lekcją o przeznaczeniu.

Pisklak i obraz orła

Z czym kojarzy się nam orzeł? Często nasuwają się takie określenia, jak: majestatyczny, zwycięski, szybujący wysoko, niemający sobie równych, budzący respekt, piękny. Natomiast pisklęcia orła raczej nie można określić takimi słowami. Gdy na nie patrzymy, trudno w nim dostrzec coś majestatycznego. Szczerze mówiąc, jest dosyć brzydkie, bezbronne i niezdarne. Nie potrafi latać. Jednak w miarę upływu czasu zaczyna się zmieniać i nabierać coraz więcej cech dorosłego orła. Mimo to od samego początku to pisklę jest w 100% orłem. Potrzebuje tylko przejść okres wzrostu i zmian, aby dorosnąć i stać się jak „tato orzeł”. Biorąc pod uwagę fakt, że w gnieździe nie ma lustra, mały orzeł wie, kim jest, tylko dlatego, że patrzy na dorosłego orła. To jego przeznaczenie – stać się jak on.

Czy z nami, ludźmi, nie jest podobnie? Kiedy rodzimy się do nowego życia z Bogiem, okazuje się, że – podobnie jak młody orzeł – na początku raczej nie przypominamy zbytnio Tego, który nas zrodził. Nie zmienia to jednak faktu, że jesteśmy z Niego – jesteśmy w 100% Jego dziećmi. Biblia mówi, że zostaliśmy przeznaczeni do tego, aby „wrosnąć w Jego podobieństwo” (por. List do Rzym. 6:5). Gdy przenosimy wzrok z naszych ułomności i patrzymy na Jezusa, stopniowo odkrywamy, kim jesteśmy. Stajemy się prawdziwie sobą i zaczynamy rozumieć, co Bóg wypisał w naszych sercach. Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi (List do Rzym. 8:29, BT).

Podróż ku zmianie

Zmiana stanowi nasze przeznaczenie, choć niekoniecznie jest łatwa. Jesteśmy przeznaczeni do zmiany, aby stać się dojrzałymi synami, według Bożego DNA, które w nas włożył. Nie jest to ciężka praca, ponieważ wpisany jest w nas głęboki głód zmiany i pragnienie, by podobać się Bogu Ojcu. On nie zostawił nas samych. Dał nam Ducha Świętego, aby nas uczył i był z nami w tej podróży.

Nie dajmy się zniechęcić początkiem drogi. Może dzisiaj patrzymy na siebie i myślimy, że – tak jak młody orzeł – mamy dopiero kilka marnych piórek, które wyglądają raczej jak puch. Nie potrafimy jeszcze latać i nie dostrzegamy w sobie piękna. Jednak oderwijmy na chwilę wzrok od siebie i spójrzmy na Jezusa – jesteśmy stworzeni na Jego obraz. On chce nas karmić, utwierdzać, uczyć, abyśmy z czasem mogli „latać” jak On. Choć brzmi to dość sielankowo, powinniśmy pamiętać, że okres wzrostu nie zawsze jest komfortowy. Nasze gniazdo nie jest usłane płatkami róż, ale patykami, a wyrastające pióra podobno bardzo drażnią skórę małych orłów. Poza tym… kiedyś trzeba wylecieć z bezpiecznego gniazda.

Zmiana stanowi nasze przeznaczenie, choć niekoniecznie jest łatwa

Niezwykła ekspresja

Gdy odkrywamy, kim naprawdę jesteśmy, znajdujemy też odpowiedź na pytanie, po co tu jesteśmy i jakie jest nasze zadanie. Jeśli jednak szukamy tylko odpowiedzi na pytanie, co mamy robić, zaczynamy poszukiwania od końca. Każdy z nas może bowiem stanowić unikalną ekspresję tego, jaki jest Bóg. Nasze życie staje się wtedy jasnym wyrazem tego, kim jesteśmy, poprzez nasze niepowtarzalne dary, talenty, umiejętności, osobowość i życiowe role. Nasza służba to nie uciążliwe zadanie, które zostało na nas nałożone niczym na niewolnika. To naturalny wyraz tego, kto przebywa w naszych sercach.

Wśród miliardów ludzi, którzy żyją obecnie na Ziemi, nie ma drugiej takiej osoby jak ty. Poprzez to, kim jesteś, możesz przynieść jedyne w swoim rodzaju objawienie Bożego serca. To On włożył w ciebie szczególne marzenia i pasje. A najbardziej objawiamy Boży charakter, gdy jesteśmy prawdziwie sobą i żyjemy w zgodzie ze swoim sercem oraz tym, co sam Bóg w nie włożył.

Lance Wallnau powiedział: „Tak jak w DNA żołędzia ukryty jest dąb, tak twoje przeznaczenie ukryte jest w mikrokosmosie twojego serca”. Pozostaje zadać sobie pytania: Co porusza moje serce? Co przychodzi mi w naturalny sposób? O czym marzę? Jaki problem w społeczeństwie najbardziej chciałbym rozwiązać? W odpowiedziach kryją się Boże wskazówki, które pomagają nam dostrzec nasze miejsce dobrego wpływu.

Post Twoje przeznaczenie pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.