Negatywne dziedzictwo duchowe przekazywane z rodziców na dzieci to w biblijnym rozumieniu „przekleństwo”, zaś pozytywne dziedzictwo to „błogosławieństwo”. Jeżeli odkryjemy, że znajdujemy się pod przekleństwem, musimy nawrócić się z naszych grzechów, przebaczyć i złamać negatywne dziedzictwo poprzednich pokoleń.

Klucz do szczęśliwego przejścia z dzieciństwa w dorosłość to uświadomienie sobie, które wpływy naszych rodziców są pozytywne, a które negatywne. Następnie należy odrzucić te negatywne, czyli złamać przekleństwa. Jest to możliwe tylko w imieniu Jezusa Chrystusa. A co z błogosławieństwami? Odpowiedź zawiera się w jednym słowie: szacunek.

Szanować to inaczej przyjmować błogosławieństwo. Kiedy szanujemy autorytet – przyjmujemy błogosławieństwo dla naszego życia. Kiedy szanujemy osoby ustanowione nad nami, wyżej postawione w hierarchii, spływa na nas ich błogosławieństwo. Przepływ ten odbywa się zarówno w górę, jak i w dół. Może być on dobry lub zły.

Apostoł Paweł odnosi się do tej zasady w Liście do Efezjan: Czcij ojca swego i matkę, to jest pierwsze przykazanie z obietnicą (List do Efez. 6:2). Kwestia szacunku dla autorytetów dotyczy nie tylko samego rodzicielstwa. Apostoł Paweł wyjaśnia, że przepływ autorytetu odnosi się do czterech głównych dziedzin życia: rodziny (List do Efez. 5:21–6:4), pracy (List do Efez. 6:5–6:9), władz państwa (List do Rzym. 13:1–7) i kościoła (1 List do Tym. 3:1–13; 5:17; List do Hebr. 13:17). Zaś błogosławieństwa wynikające z szacunku dotyczą nie tylko długości naszego życia, ale również jego jakości w każdej dziedzinie.

Oby Bóg udzielił nam łaski i mądrości, byśmy wiedzieli, kiedy usunąć się spod niezdrowego autorytetu, aby nie zostać zranionym; kiedy odrzucić negatywne wpływy, aby złamać przekleństwo; kiedy okazać szacunek osobom z autorytetem, by otrzymać błogosławieństwo.

Wszystkie błogosławieństwa otrzymane poprzez szacunek dla ziemskich władz są niedoskonałe i cząstkowe. Możemy też jednak otrzymać błogosławieństwa bezpośrednio z Nieba, oddając cześć Bogu przez uwielbienie i chwałę: Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i siła Bogu naszemu na wieki wieków. Amen (Obj. Jana 7:12). Kiedy nasze uwielbienie i chwała wznoszą się do Boga, wylewa On na nas swoje błogosławieństwa w chwalebny, potężny sposób.

Post Szacunek i błogosławieństwo pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Biblia składa się z dwóch części, nazywanych Starym i Nowym Przymierzem. Stare Przymierze napisane jest w języku hebrajskim, a Nowe w języku greckim. Starotestamentowe zrozumienie przymierza z Bogiem jest jasne i czytelne w kulturze hebrajskiej i w tymże języku. W kulturze greckiej ludzie nie mieli pojęcia, co oznaczało przymierze i co gwarantowało. Z tego powodu Bóg celowo połączył dwie części Biblii: Stary i Nowy Testament, napisane w tych dwóch językach.

Kultura grecka charakteryzuje się głębokim zrozumieniem filozofii i systematycznego myślenia. Widzimy to szczególnie w listach apostoła Pawła. Listy te zostały napisane według zasad greckiej filozofii, tak żebyśmy mogli dobrze je zrozumieć. Dla Boga ważne jest, by nasze myślenie było usystematyzowane. Z drugiej strony w hebrajskim sposobie rozumowania znajdujemy wyjaśnienie, czym jest Boże przymierze. By pojąć kwintesencję naszej wiary – czym była ofiara Jezusa na krzyżu – nie wystarczy samo usystematyzowane myślenie. Aby zrozumieć przymierze krwi dokonane w Panu Jezusie – aby nabrało mocy w naszym życiu – potrzebujemy odkryć istotę przymierza.

Jasność wiary i moc przymierza

W rozmowach na temat wiary i teologii większość chrześcijan jest w stanie dokładnie odpowiedzieć na pytanie, w co wierzą. Chrześcijanie potrafią dokładnie wymienić wszystko w punktach. Jest to niezwykle ważne i raczej oczywiste. Kiedy jednak zapytamy o Boże przymierze, o lojalność, która z tego przymierza wynika, odpowiedź nie jest już tak jednoznaczna. Jeżeli zaś chodzi o Żydów i hebrajski sposób myślenia, sytuacja wygląda zupełnie odwrotnie! Kiedy zapytamy Żyda, w co tak naprawdę wierzy, możemy nie usłyszeć nic konkretnego. Nie jest on w stanie tego tak precyzyjnie sformułować. Ale za to, kiedy zapytamy go o przymierze z Bogiem, o znaczenie przymierza krwi, o lojalność… Wtedy Żyd dokładnie wie, o czym mowa!

Bóg celowo połączył zrozumienie przymierza według hebrajskiego sposobu myślenia z greckim filozoficznym wyrażaniem myśli i uporządkowaniem wiary. To stanowi spójną całość. Dlatego właśnie Pismo Święte jest napisane w tych dwóch językach. Te dwa różne sposoby myślenia: hebrajski i grecki zostały tu połączone. Tak, abyśmy mogli mieć jasność co do naszej wiary, a także abyśmy żyli w mocy przymierza krwi, zawartego z nami przez Jezusa Chrystusa.

Ze względu na Boże przymierze Jezus powróci do Jerozolimy jako Król

Relacje w kościele

W jaki sposób zrozumienie przymierza przekłada się na praktykę życia? W Księdze Rodzaju czytamy o Abrahamie i Abimelechu, którzy zawarli ze sobą przymierze (Ks. Rodz. 21:22–33). Słowo Boże mówi o nich: Tak zawarli przymierze w Beer-Szebie (w. 32). Na czym dokładnie polegała ta relacja przymierza między nimi? Abraham i Abimelech mieli traktować się uczciwie, nie okłamywać się i nie oszukiwać. Mieli żyć integralnie – postępując według przymierza. Rozumieli, z czym to się wiąże.

Tak samo my, którzy wierzymy w Jezusa, powinniśmy postępować według integralności i lojalności wynikających z przymierza z Nim. Wielu jednak taką drogą nie idzie. Tłumaczą się: „Mamy wiarę i to nam wystarczy”. Nie rozumieją relacji przymierza, a więc tego, że prawdziwa biblijna wiara to wierność, integralność, uczciwość i lojalność przed Bogiem. A te elementy przekładają się na relacje między ludźmi.

Kiedy zatem należymy do danej wspólnoty, kościoła – jesteśmy członkami Kościoła, Ciała Chrystusa. Ale nie tylko dlatego, że wierzymy w Jezusa. Ze względu na Niego jako Kościół pozostajemy także w relacjach przymierza między sobą. W praktyce oznacza to, że nie będziemy się oszukiwać ani występować przeciwko sobie, ale będziemy z integralnością, uczciwie traktować siebie nawzajem, będziemy też szanować przymierze małżeńskie. Oznacza to również, że nie będziemy plotkować, oszukiwać się ani mówić nic złego o drugiej osobie. Wszystko to ze względu na przymierze. Mamy bowiem taki rodzaj przymierza między sobą właśnie dlatego, że jest to przymierze z Bogiem. Trwamy z Jezusem w przymierzu, którego cena była niezwykle wysoka.

Z dwojga powstaje jedno

Oprócz wzajemnych relacji w Kościele Pan Bóg zwraca nam uwagę na jeszcze inny rodzaj relacji. W Piśmie Świętym Bóg powiedział, że zawarł nowe przymierze z domem izraelskim: Oto idą dni – mówi Pan – że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze (Ks. Jer. 31:31). Bóg zapowiedział to przez proroka Jeremiasza. A kiedy to się stało? Dom izraelski otrzymał nowe przymierze w Jezusie Chrystusie! Potem, gdy Jezus odszedł do Ojca, nakazał apostołom, aby podzielili się tą nowiną z ludźmi ze wszystkich krańców świata. Apostołowie debatowali: podzielić się ewangelią z poganami czy nie? Bóg rozwiał ich wątpliwości. Wyjaśnił to Piotrowi w pewnej wizji z Nieba, zapisanej w księdze Dziejów Apostolskich (zob. Dz. Ap. 10:1–28). Nakazał apostołom podzielić się ewangelią nie tylko z Żydami, ale także z poganami. W ten sposób fundamentem istnienia Kościoła jest jego relacja przymierza z Izraelem. A sedno nowego przymierza Boga z Izraelem stanowi relacja przymierza Izraela z Kościołem. Dlatego właśnie apostoł Paweł napisał: „Z Izraela i Kościoła – z dwojga powstaje jedno” (zob. List do Efez. 2:12–14). W końcu u kresu czasów schodzimy się razem. Przez wieki nie zdawaliśmy sobie sprawy, że pozostajemy w relacji przymierza: Kościół i Izrael.

Król ustanowi tron

W Psalmie 89:4–5 Bóg mówi: Zawarłem przymierze z wybrańcem swoim, przysiągłem Dawidowi, słudze swemu: Na wieki utwierdzę potomstwo twoje i tron twój zbuduję po wszystkie pokolenia. Od tamtego momentu było wiadome, że Jezus narodzi się nie tylko jako potomek Abrahama i potomek Judy, ale także jako potomek króla Dawida. Bóg zawarł przymierze z Dawidem na wieki. To się nigdy nie zmieniło i nie zmieni, ponieważ Bóg jest wierny przymierzom. Jak się to odnosi do przyszłości? Jezus narodził się z potomstwa Dawida, ale nie ustanowił jeszcze tronu Dawida. To dopiero nastąpi. Tak mówi Słowo Boże. Jezus ustanowi tron Dawida na ziemi, kiedy przyjdzie tu po raz drugi. Zrobi to na mocy przymierza ustanowionego przez Boga. Bóg zapowiedział także, że Jezus to uczyni, gdy naród izraelski zawoła: „Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim”. Ze względu na Boże przymierze Jezus powróci do Jerozolimy jako Król.

Post Dwa modele myślenia: grecki i hebrajski pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Zabezpieczenie, które chroni

Przymierze to inaczej zgoda pomiędzy Bogiem a człowiekiem. Ono nigdy nie może zostać złamane. Rodzi się pytanie: Z jakich powodów Bóg stworzył coś takiego jak przymierze? Najważniejsza w sercu Boga jest miłość. To On umieścił w sercu człowieka pragnienie szukania miłości także w relacji z innymi ludźmi. Z drugą osobą, która posiada wolną wolę. A wiemy, że jeżeli ktoś ma wolną wolę, może zdradzić. W jaki zatem sposób można ochronić miłość? Bóg stworzył przymierze jako zabezpieczenie, które chroni miłość.

W naszej wspólnocie często powtarzam młodym dziewczętom: „Dziewczyny, czy wiecie, co to znaczy, kiedy młody chłopak mówi: Kocham cię?”. Odpowiadam: „To absolutnie NIC nie znaczy. Ale kiedy mówi: Chcę cię poślubić, wtedy zaczyna mówić serio”. Każdy może powiedzieć „Kocham cię”. Ale w miłości chodzi o to, czy chcesz wejść z kimś w przymierze. Dlaczego to takie ważne? Ponieważ miłość bez przymierza upada. Przymierze zostało przez Boga stworzone po to, by miłość trwała na zawsze i nie uległa zniszczeniu.

Relacja przymierza

Kiedy więc młoda dziewczyna słyszy od chłopaka słowa „Kocham cię”, potem pyta: „A co to tak naprawdę znaczy?”. Jeśli on wyjmuje pierścionek i się oświadcza, ona nie tylko mu wierzy, ale już wie, co to znaczy. Słowo Boże podobnie mówi o Abrahamie, który powiedział Bogu: „Teraz wiem”. Wiara wzmocniona przymierzem pomogła mu później, w największym życiowym wyzwaniu, kiedy miał podnieść rękę na swojego syna Izaaka. Abraham wiedział, co oznacza przymierze. Izaak był przecież synem, poprzez którego miały się zrodzić następne pokolenia, liczne potomstwo. Abraham wiedział, że jeśli będzie musiał zabić Izaaka, Bóg będzie musiał wzbudzić go z martwych, ponieważ wcześniej Bóg samego siebie zobowiązał przymierzem z Abrahamem. A Bóg nigdy nie zerwie przymierza.

Dla nas dzisiaj słowa Pisma Świętego to nie tylko prawdy i obietnice, które Bóg nam daje. Bóg stworzył i w Jezusie zawarł z nami nowe przymierze, którego możemy być absolutnie pewni. Święty Bóg związał się z nami poprzez przymierze, a zagwarantował je w taki sposób, w jaki zawiera się przymierze. Zagwarantował je krwią własnego Syna, Jezusa Chrystusa. Dlatego możemy powiedzieć: „Ta relacja z Bogiem jest oparta nie tylko na obietnicy. Jest oparta na przymierzu. Teraz nie tylko wierzę. Teraz wiem”.

Kwestię przymierza widzimy też w niezwykle trudnej sytuacji, z jaką borykał się Abraham w kontekście swoich dwóch synów. Bóg powiedział Abrahamowi, że zawrze z nim przymierze przez Izaaka. Abraham pytał: „Ale co z Ismaelem, Boże? On jest moim pierworodnym synem. Czy to nie on powinien być synem przymierza?”. Abraham prosił wtedy Boga: Oby tylko Ismael pozostał przy życiu przed twoim obliczem! Bóg na to odpowiedział: Nie! Ale żona twoja Sara urodzi ci syna i nazwiesz go imieniem Izaak, a Ja ustanowię przymierze moje z nim jako przymierze wieczne dla jego potomstwa po nim (Ks. Rodz. 17:18–19). I potem Bóg mówi, że będzie błogosławił Ismaela, ale przymierze ustanowi z Izaakiem.

Bóg nigdy nie łamie przymierza ustawionego przez siebie. On szanuje nie tylko przymierze małżeńskie, ale każde przymierze

Bóg honoruje przymierze

Przez wiele lat, kiedy byłem zaangażowany w pojednanie palestyńsko-izraelskie, modliłem się: „Panie Boże, nie rozumiem tego. Zgodziłbym się z tym, co powiedział Abraham. Dlaczego nie zawarłeś przymierza z Ismaelem? Przecież on jest równie dobrym kandydatem jak Izaak. Czy w Biblii napisano coś złego na temat Ismaela? Nie. Panie Boże, więc o co Ci chodziło?”. Medytowałem nad tym przez 30 lat. Bóg pokazał mi bardzo prostą odpowiedź. To nie ma nic wspólnego z Ismaelem, Izaakiem ani porównywaniem ich obu. Tu chodzi o Sarę… I nagle zrozumiałem. W wierszu 19 jest napisane: Ale żona twoja Sara… Abraham nie był mężem Hagar (matki Ismaela), był mężem Sary.

Abraham zawarł przymierze z Sarą!

Bóg powiedział Abrahamowi: „Dobrze, będę błogosławił Ismaela, ale będę honorował twoje przymierze z Sarą – przymierze małżeńskie! Gdybym miał postąpić inaczej, wtedy, Abrahamie, podważyłbym twoje przymierze z Sarą”. Tutaj widzimy, jak sam Bóg w niezwykły sposób szanuje przymierze małżeńskie. W tej sytuacji nie chodziło o konflikt pomiędzy Żydami i Arabami ani nawet o to, czy „lepszy” był Ismael czy Izaak. Tutaj chodziło o uszanowanie przymierza małżeńskiego.

W oczach Boga

Zobaczmy jeszcze raz, w nieco innym kontekście, jak Pan Bóg uhonorował przymierze małżeńskie. Miało to miejsce nawet długi czas po opisanych poniżej wydarzeniach. Otóż kiedy Jakub chciał poślubić Rachelę, został oszukany przez swojego teścia, Labana. Zamiast Racheli pierwszą żoną Jakuba została Lea. Jakub jednak bardziej kochał Rachelę. Zasadnicze pytanie brzmi: które przymierze małżeńskie stanowiło to właściwe przymierze przed Bogiem? Małżeństwo z Leą. Mimo że jej twarz była ukryta pod welonem, a Jakub nie wiedział, że został oszukany. To przed Leą Jakub po raz pierwszy wypowiedział przysięgę: „Wchodzę w przymierze z tobą i będę wobec ciebie lojalny”. Wszedł z Leą w nierozerwalne przymierze przed Bogiem. A skąd możemy mieć pewność, że to Lea była w oczach Boga żoną Jakuba według przymierza? Ponieważ z tego właśnie powodu – nierozerwalności przymierza – Jezus był potomkiem z pokolenia Judy, a nie z pokolenia Józefa (Juda był synem Lei, a Józef – synem Racheli). Wielu dziwi się, że Jezus nie narodził się z linii potomków Józefa. Ale Bóg nigdy nie łamie przymierza ustanowionego przez siebie. On szanuje nie tylko przymierze małżeńskie, ale każde przymierze.

Kiedy jesteśmy w relacji z Jezusem, mamy z Nim przymierze lojalności, które On zawarł, oddając swoje życie na krzyżu

Gwarancja przymierza

Pan Jezus podczas Ostatniej Wieczerzy z uczniami podniósł kielich i powiedział: Albowiem to jest krew moja nowego przymierza (Ew. Mat. 26:28). Dlaczego Jezus powiedział uczniom: Pijcie z niego wszyscy (Ew. Mat. 26:27)? On wiedział, że kiedy zostanie ukrzyżowany, a uczniowie to zobaczą, zaprą się Go i będą uciekać. Gdyby więc Jezus nie zawarł z nimi przymierza, oni nie mieliby wiary, by powrócić. Dlatego powiedział: „To jest moje ciało, a ten kielich to moja krew”. Kiedy uczniowie uciekli, przypomnieli sobie, że mówił o przymierzu. A skoro byli w przymierzu krwi z Jezusem, musieli powrócić.

Prawdziwe znaczenie

Co tak naprawdę, w biblijnym rozumieniu, oznacza przymierze krwi, a więc także to zawarte przez Jezusa? Jest ono dla nas gwarancją. To nie tylko obietnica. Według hebrajskiego sposobu myślenia, w którym została napisana Biblia, wino jest symbolem krwi. Krew Jezusa przelana na krzyżu jest dla nas gwarancją, ponieważ taki był koszt zawarcia przymierza. Jezus nie tylko zmarł na krzyżu, byśmy w to wierzyli. My, którzy jesteśmy w relacji z Jezusem, mamy z Nim przymierze krwi – przymierze lojalności, które On zawarł, oddając swoje życie na krzyżu. I to jest istota przymierza. Sam Bóg – Jezus Chrystus – swoim własnym życiem to zagwarantował. Niech nasza wiara będzie tym wzmocniona. Niech będzie wzmocniona nasza lojalność wobec Jezusa. Niech integralność naszego życia będzie wzmocniona poprzez zrozumienie tego, jaki jest koszt i czym tak naprawdę jest przymierze zawarte z Jezusem.

Post Więcej niż tylko obietnica… pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

OBRAZ POWTÓRNEGO PRZYJŚCIA

Fragment Księgi Zachariasza (14:4) mówi o tym, że nogi Jezusa Chrystusa staną na Górze Oliwnej. To te same nogi, które stały na Górze Oliwnej w Dziejach Apostolskich (1:11–12), kiedy Jezus został wzięty w górę do Nieba. Tak jak nogi te oderwały się wtedy od ziemi, tak też powrócą na ziemię. Opisuje to 14 rozdział Księgi Zachariasza. Nogi te ponownie staną na Górze Oliwnej. Ten sam Bóg-Człowiek przyjdzie stoczyć bitwy czasów ostatecznych i rządzić ziemią z Jerozolimy.

Rozdział 19 Księgi Objawienia i 14 Księgi Zachariasza to dwa najbardziej klarowne obrazy powtórnego przyjścia Jezusa, Mesjasza Jeszuy, jakie znajdujemy w całej Biblii. W Objawieniu św. Jana widzimy ten moment z perspektywy Nieba, a w Księdze Zachariasza – z perspektywy ziemi. Jeśli połączymy te dwa obrazy w jedno, rozwieje się wiele wątpliwości dotyczących czasów ostatecznych. Gdy zaczniemy dostrzegać Jeszuę w postaci Dowódcy niebiańskich armii (zarówno we fragmencie z Księgi Objawienia, jak i z Księgi Jozuego), dowiemy się wiele na temat Jego boskości i sprawowanej przez Niego władzy. Jeśli będziemy postrzegać bitwy z Ksiąg Objawienia i Zachariasza jako tę samą bitwę, dowiemy się wiele na temat powtórnego przyjścia i Tysiącletniego Królestwa. Wtedy możemy także zrozumieć rolę Jezusa, Mesjasza Jeszuy, jako Dowódcy armii.

ANIELSKA I ZIEMSKA ARMIA

W starożytnym królestwie Izraela miała miejsce duchowa współpraca, koordynacja między anielską i ziemską armią. Król Dawid, zanim wyruszył na jakąkolwiek bitwę, modlił się, aby się dowiedzieć, czy Bóg chce, by walczył. Odpowiedź mogła brzmieć „tak” lub „nie”. Następnie modlił się ponownie, aby wiedzieć, kiedy i w jaki sposób walczyć. Sam Dawid nie inicjował bitew, ale podporządkowywał się woli Boga, Jemu zostawiając podjęcie decyzji i kierownictwo.

Pewnego razu Pan kazał mu czekać, nasłuchując odgłosu maszerującego wojska, które miało przejść na wysokości wierzchołków rosnących tam drzew (2 Sam. 5:23–25). Armie anielskie nie podążały za Dawidem, ale to on ich szukał i szedł za nimi. Armia duchowa była bardziej zaangażowana w walkę niż armia ziemska. To, co je łączyło, to związek przymierza.

Dla Dawida wielką radością było uwielbiać Pana Boga muzyką i oddawać Mu cześć. Znał jednak Pana również jako Dowódcę armii. Wielu ludzi prosi Boga dzisiaj, aby dał im „serce Dawida”. I słusznie. Aby mieć serce Dawida, musimy uczynić uwielbienie i oddawanie Bogu czci najwyższym priorytetem naszego życia. Musimy też uwrażliwić się na Bożą wolę i być jej posłuszni. Oprócz tego musimy poznać Pana jako Naczelnego Dowódcę. Nie znając wojowniczego oblicza Jezusa, Mesjasza Jeszuy, nie znamy Jego samego.

Ponieważ Jezus dwa tysiące lat temu przyszedł na świat jako baranek ofiarny, wielu ludziom trudno jest wyobrazić Go sobie jako Dowódcę armii

BARANEK OFIARNY I DOWÓDCA

W Izraelu każdy młody człowiek, ukończywszy szkołę średnią, odbywa służbę wojskową. Odbyły ją również wszystkie moje dzieci. Ziemskie wojska Izraela są wspominane w Piśmie Świętym dość często. Okazuje się, że istnieje związek pomiędzy nimi a anielską armią Boga Izraela w Niebie.

Mój najstarszy syn, Heskel, służy jako kapitan w izraelskim wojsku. Jest oddanym, pełnym Ducha Świętego wierzącym człowiekiem. Ma żonę i malutką córeczkę. Z charakteru jest człowiekiem niezwykle łagodnym. Jednocześnie, dzięki swemu doświadczeniu przywódcy, dobrze rozumie, co znaczy autorytet, stawianie czoła przeciwnościom i niewycofywanie się przed nadciągającym wrogiem. Pewnego razu powiedział mi: „Jeśli ktoś zmierza, by cię zabić, nie masz innego wyjścia, jak tylko pozbawić go niezbędnych do tego środków”. W postawie Heskela jest coś z Jeszuy – jest jednocześnie łagodnym barankiem, ale też dowódcą armii. Posługuję się tym przykładem, aby ukazać, jak Jeszua może mieć w sobie cechy zarówno łagodne, jak i te niezbędne podczas działań wojennych.

Ponieważ Jeszua dwa tysiące lat temu przyszedł na świat jako baranek ofiarny, wielu ludziom trudno jest wyobrazić Go sobie jako Dowódcę armii. Tymczasem jedynie dzięki tej świadomości będziemy w stanie wytrwać w chwilach duchowych bitew i ucisków czasów ostatecznych. Z powodu toru, jaki obierają bieżące wydarzenia, a także ze względu na proroctwa o czasach ostatecznych, jest niezmiernie istotne i niecierpiące zwłoki, by chrześcijanie na całym świecie poznali Jeszuę jako Dowódcę armii Boga Izraela. Mam nadzieję, że objawienie Jezusa jako Naczelnego Dowódcy pomoże przygotować Kościół na czasy ostateczne. Duch Święty od jakiegoś czasu nieustannie kładzie mi na sercu to pilne zlecenie: „Przygotuj Kościół, tak by stał u boku Izraela podczas wydarzeń czasów ostatecznych, które doprowadzą do powtórnego przyjścia Jezusa – Mesjasza Jeszuy”.

PRZEBŁYSK PRZEBUDZENIA

W Księdze Jozuego (5:14) Anioł Pana mówi, że nie chodzi o to, czy On jest po naszej stronie, ale czy my jesteśmy po Jego stronie. Księga Zachariasza (14:3) wskazuje, że przyjdzie On walczyć przeciwko wszystkim, którzy zaatakują Jerozolimę. Obecnie jeszcze wielu Żydów odrzuca Jezusa, skupiając się tylko na odzyskaniu Jerozolimy. Z kolei wielu chrześcijan pragnie powrotu Jezusa, nie dbając o Jerozolimę. Świecki humanizm oraz wojownicy islamscy stoją w opozycji zarówno do Żydów, jak i do chrześcijan. Nie chodzi tu jednak o to, czego my chcemy, ale o to, czego pragnie On, Jezus, Dowódca wojsk.

Dwa tysiące lat temu nastąpiło początkowe wylanie Ducha Świętego. Dzięki temu ewangelia zaczęła być głoszona na całym świecie, co trwa po dzień dzisiejszy. W miarę jak dobra nowina dociera do krańców świata, Bóg powoli odradza naród izraelski oraz sprowadza Żydów z powrotem do Jerozolimy. Bóg nawołuje do wiary w Jeszuę Mesjasza wielu Żydów z pokolenia, które przeżyło II wojnę światową. Na razie jedynie mała cząstka mesjanistycznych Żydów mieszka w Izraelu, ale wydarzenia czasów ostatecznych nastąpią już wkrótce. Pewnego dnia wybuchnie ogólnoświatowe wylanie Ducha Świętego. Mesjanistyczna resztka Izraela jest znakiem czasów ostatecznych oraz przebłyskiem tego przebudzenia. Módlmy się na podobieństwo apostołów z Dziejów Apostolskich oraz miejmy wiarę, że nasza modlitwa przyniesie ten sam, a nawet potężniejszy rezultat!

Artykuł został opracowany na podstawie książki Ashera Intratera Kto jadł obiad z Abrahamem?, Koinonia 2012.

Post Powtórne przyjście Jezusa pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.

Bóg odbudowuje coś, o czym jest mowa w 11 rozdziale Listu do Rzymian. Apostoł Paweł pisze: Podobnie i obecnie pozostała resztka według wyboru łaski (List do Rzym. 11:5). Tak, to prawda, że większość Żydów odrzuciła ewangelię. Ale nie wszyscy! Kiedyś Bóg przypomniał Eliaszowi, że nie pozostał sam, lecz razem z nim jest w Izraelu siedem tysięcy ludzi, którzy Boga nie odrzucili. Dzisiaj dzieje się podobnie. W Izraelu żyje piętnaście tysięcy Żydów wierzących w Jezusa Mesjasza! To wielki cud. Ta “resztka”, której nigdy w takiej liczbie – w ciągu całych dwóch tysięcy lat – nie było, powstała za naszych czasów.

W narodzie żydowskim znowu istnieje resztka według wyboru Bożej łaski. Co charakteryzuje tę grupę we współczesnym Izraelu? Oni są przepełnieni entuzjazmem i ekscytacją dla ewangelii! Z odwagą się nią dzielą. Bo jest rzeczą niemożliwą, być Żydem wierzącym w Jezusa, w Izraelu, i nie dzielić się ewangelią. Obecnie w Izraelu istnieje już ponad sto kongregacji mesjańskich składających się z samych Żydów. I tak jak za czasów apostołów, Piotra, Jakuba, Jana, Bóg coś odbudowuje. Ta resztka wierzących Żydów ma potężne duchowe znaczenie dla przyszłości Kościoła. Z ludzkiego punktu widzenia może się to wydawać dziwne, ale Bóg tak właśnie to zaplanował. W Biblii jest napisane, że Żydzi otworzą się na ewangelię dopiero wtedy, gdy poganie w pełni wejdą w swoje powołanie. A z kolei pełnia dla Izraela nastąpi wtedy, kiedy Jerozolima w całości wróci do rąk Żydów. Bóg mówi również, że kiedy ta resztka mesjańskich Żydów dojdzie do pełni, to Kościół się z nimi złączy. I dopiero poprzez to połączenie Bóg uwolni potężne przebudzenie czasów ostatecznych: w Izraelu i na całym świecie. To przebudzenie utoruje drogę Jezusowi Chrystusowi w powrocie na ziemię.

Podwójna pełnia i podwójne przeznaczenie

Zwróćmy uwagę na słowo pełnia. W 11 rozdziale Listu do Rzymian dwukrotnie pojawia się to słowo. Tu są wymienione dwa rodzaje pełni. O jednym mowa w wersecie 12: Bo jeśli ich upadek [Żydów] stał się bogactwem świata, a ich porażka bogactwem pogan, to o ileż bardziej ich pełnia? Tu chodzi o pełnię resztki Izraela.

Ale jest też pełnia Kościoła, o której pisze apostoł Paweł: A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą (List do Rzym. 11:25).

Apostoł Paweł pisał o podwójnej pełni, która z perspektywy pierwszego wieku miała być odległym wydarzeniem w przyszłości. Dzisiaj, w naszych czasach, to się właśnie rozpoczęło – pełnia resztki mesjańskich Żydów w Izraelu. Nie tylko pełnia resztki Izraela w samym Izraelu, ale także pełnia Kościoła na całym świecie. One są ze sobą ściśle powiązane. My, jako mesjańscy Żydzi, nie wejdziemy w pełnię bez Kościoła, a Kościół nie wejdzie w pełnię bez Żydów wierzących w Mesjasza, Jezusa Chrystusa. Dlatego musimy zacząć ze sobą współpracować – aby i Żydzi, i Kościół weszli w pełnię. To jest ta podwójna pełnia, podwójne odbudowanie i podwójne przeznaczenie, o którym pisał apostoł Paweł.

Nowy dzień nadchodzi

Dzisiaj możemy być częścią tego połączenia pomiędzy Izraelem i Kościołem. Bóg na nowo odbudowuje moc ewangelii. On rozpoczyna nowe przebudzenie, które sam zaplanował. Bóg powiedział, że to będzie coś o wiele większego niż wszystko, co działo się do tej pory. Kiedy Dzieje Apostolskie opisują dzień pięćdziesiątnicy w pierwszym wieku, to jeszcze nie była pełnia. To, co się wtedy zaczęło, stanowiło zaczyn tego, czego Bóg pragnie dokonać teraz. Bóg zaczyna wylewać Ducha Świętego na wszystkie narody. Będzie to podobne do wydarzeń z Dziejów Apostolskich, ale w o wiele większym wymiarze.

W 2 rozdziale Dziejów Apostolskich czytamy, że Duch Święty zstąpił na stu dwudziestu ludzi, a potem na trzy tysiące. Ale to są małe liczby! Dzisiaj modlimy się o trzy miliardy ludzi! Wierzymy, że takie będzie przebudzenie czasów ostatecznych. O wiele większe niż to na początku, ponieważ Bóg powiedział: A potem wyleję mojego Ducha na wszelkie ciało (Ks. Joela 3:1a). Nie tylko na trzy tysiące ludzi, ale na trzy miliardy ludzi! Będzie to miało miejsce w czasach ostatecznych i nastąpi tuż przed powtórnym przyjściem Chrystusa. To wielkie przebudzenie jest zapowiedziane przez proroków zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. Ono się jeszcze nie wydarzyło, ale na pewno nastąpi. Dopiero wtedy Chrystus przyjdzie po raz drugi. To już się rozpoczyna, a osiągnie kulminację, kiedy Kościół wejdzie w pełnię i kiedy żydowska resztka mesjańska wejdzie w pełnię. Tego sam Kościół nie osiągnie i sam Izrael też tego nie osiągnie.

Tylko modlitwa może to sprawić

Kościół potrzebuje objawienie dotyczące Izraela, bo dopiero wtedy zacznie modlić się o Izrael. My, Żydzi, przez wiele tysiącleci próbowaliśmy sami siebie zbawić. To nie zadziałało. I nigdy nie zadziała. To się stanie tylko wówczas, kiedy Kościół na całym świecie zacznie się o to modlić. Dzisiaj widzimy, że Bóg już wzbudza tę modlitewną armię w każdym z narodów.

W 1982 roku byłem na wzgórzu świątynnym i modliłem się przy Ścianie Płaczu w Jerozolimie. Założyłem żydowskie szaty modlitewne, miałem na sobie szal i rzemienie na rękach. Położyłem ręce na murze. I wtedy usłyszałem w sercu głos Boga: Nie masz w sobie dość siły, by sprowadzić tu ewangelię. Zapytałem: Panie, więc co możemy zrobić? I wtedy Bóg pokazał mi, że jest tylko jeden sposób. Ewangelia pojawi się wśród Żydów, gdy w każdym narodzie chrześcijanie będą się modlić o zbawienie Izraela. Dopiero gdy cały Kościół na całym świecie zacznie się o to modlić – przyjdzie poznanie ewangelii wśród Żydów. Tylko w ten sposób Izrael będzie zbawiony.

Jednocześnie z tym, co mi zostało objawione w Jerozolimie, Mike Bickle otrzymał wizję, by powołać do istnienia Międzynarodowy Dom Modlitwy w Kansas City. Jednym z głównych powodów tego było pragnienie, żeby z tamtego miejsca płynęła nieustanna modlitwa o Izrael. Wtedy rozpoczął się też bój modlitewny w kościołach Korei i w Chinach. Bóg zaczął coś budować. Coś, co On widział od samego początku, a my zaczynamy to teraz dostrzegać.

Przez dwa tysiące lat wydawało się to niemożliwe – jak Izrael może zostać zbawiony? Przede wszystkim nie było Izraela. Został zniszczony. Jako państwo zniknął z mapy świata. A teraz już resztka jest odbudowana w Izraelu. Wciąż bardzo potrzebujemy modlitw chrześcijan. Wierzymy, że ewangelia znowu popłynie z Izraela na inne narody, tak jak to było w pierwszym wieku.

Dzisiaj są już setki milionów zbawionych Chińczyków, Koreańczyków i członków innych narodów na całym świecie, którzy się o nas modlą. Kościół dynamicznie rozwija się w Afryce. Jest wielu Hindusów przychodzących do Boga. Ewangelia dociera też do muzułmanów dzięki telewizji i przez Internet.

To Bóg wzbudza ewangelizację na całym świecie. Przywraca do Kościoła apostołów i proroków. Odbudowuje resztkę Izraela. Są ruchy modlitewne, jakich nigdy wcześniej nie było. Kościół wchodzi w miejsce pełni. Podobnie dołącza do tego mesjańska resztka.

A co z Polską?

Zdałem sobie sprawę, dlaczego tak wielkie zło dotknęło narodu żydowskiego właśnie na ziemiach polskich. Tak wielu Żydów mieszkało tu przez wieki. Przybyli do tego kraju nie z powodu antysemityzmu. Wręcz przeciwnie. Przybyli do Polski dlatego, że ludzie na tych terenach ich miłowali i byli otwarci. To sprawiło, że Żydzi czuli się tutaj bezpiecznie. To był dom dla Żydów. Czterysta lat temu Polska zajmowała największy obszar w Europie. Wtedy nie tylko przyjmowała Słowo Boże na poziomie całego narodu, ale poprzez działanie ewangelii Bóg zaczął błogosławić polski naród w sposób szczególny. To błogosławieństwo wynikało także z połączenia z narodem żydowskim. To Bóg sprawił, że Żydzi z całej Europy zaczęli emigrować do Polski. Bóg temu błogosławił. To było wspaniałe miejsce, gdzie mogliśmy żyć razem, Polacy i Żydzi. Bóg o tym nie zapomniał. Byliśmy przyjaciółmi i dlatego na tych terenach tak wielu Żydów poznało ewangelię. Niestety, w latach trzydziestych dwudziestego wieku zamieniło się to w zło. Szatan wściekle zaatakował te tereny, czego apogeum nastąpiło w Oświęcimiu.

Ale tam, gdzie wydawało się, że śmierć zwyciężyła, Bóg sprowadzi życie. Życie powstanie z martwych. I dlatego wierzę, że na ten region Bóg chce sprowadzić potężne przebudzenie, które ogarnie cały kraj. Tam, gdzie była śmierć, Bóg wzbudza życie. Bóg zwyciężył i na nowo chce wylać tutaj przebudzenie ewangelii. On osiągnie swoje cele. Odbuduje to, co kiedyś miało wielkie znaczenie. Mocno w to wierzę. Bóg patrzy w przyszłość, którą już zaplanował. I dlatego zbliża z powrotem naród żydowski z Kościołem w Polsce, by ten plan realizować. Bóg zaczyna też w Europie czynić coś szczególnego. Dlaczego? By w ten sposób doprowadzić Izrael do pełni i doprowadzić Kościół do pełni.

Przygotowani na czasy ostateczne

Czasy ostateczne będą trudne, ale wybuchnie potężne przebudzenie. Już teraz potrzebny jest Kościół wchodzący w miejsce zwycięstwa, czystości, jedności i mocy. Kościół musi stanąć w miejscu autorytetu i powinien się w nim pojawić duch zwycięstwa czasów ostatecznych.

Mam dobrą nowinę. Chrystus jest mocniejszy niż antychryst. Znak Ducha Świętego jest mocniejszy niż znak bestii. Nawet prześladowanie na świecie sprowokuje żniwo dla ewangelii – jeszcze większe niż kiedykolwiek w historii ludzkości. Skąd to wiemy? Tak jest napisane w ostatniej księdze Biblii! Nie musimy się bać czasów ostatecznych, bo mamy wizję czasów ostatecznych opisaną w Słowie Bożym. Kościół zwycięży. To będzie największe przebudzenie wszechczasów. Bóg powiedział, że w tym czasie wyleje swojego Ducha na wszelkie ciało. Szatan zostanie związany, a antychryst wrzucony do ognia. Na końcu tej księgi jest napisane, że to Jezus wygrywa! Nadchodzi Królestwo Boże.

Walka będzie i należy być na to przygotowanym. Nie można rozważać opcji ucieczki. Trzeba trwać w modlitwie, w zwiastowaniu ewangelii, w pełni Ducha Świętego i pełni zwycięskiej wiary. Bóg chce, byśmy byli pełni ognia Ducha Świętego. Ale nie można być napełnionym, będąc biernym. Nie można być pełnym ognia i trwać równocześnie w apatii, prowadzić łatwe i leniwe życie.

Już jest ten czas, by Kościół i Izrael weszły w pełnię i stanęły razem. Nawet jeżeli wróg będzie atakował, staniemy razem i zawołamy: Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim (Ew. Łuk. 13:35). Potrzebujemy napełnienia ogniem Ducha Świętego, bo bez tego nie ma przebudzenia. Skąd ten ogień się wywodzi? Z jednego źródła: od Jezusa Chrystusa. Tak jak niegdyś ten ogień został zesłany na grupę mesjańskich Żydów w Jerozolimie (Dz. Ap. 2), tak samo dzisiaj jest on i dla was, w Polsce. Przebudzenie, które rozpoczęło się dwa tysiące lat temu, nie zakończyło się. Musicie wziąć ten sam ogień i dokończyć dzieło, które oni rozpoczęli. Trzeba przepędzić apatię, bierność, tchórzostwo i wygodnictwo, a w to miejsce rozniecić na nowo Boży ogień. Tylko w ten sposób przyjdzie przebudzenie, by znowu z martwych powstało życie.

Tłumaczenie: Henryk Wieja

Post Przebudzenie według Bożego scenariusza pojawił się poraz pierwszy w Nasze Inspiracje.